តោះធ្វើឲ្យស្មារតីដែលមិនត្រូវបានបោកបក់ដោយលក្ខខណ្ឌខាងក្រៅ ក្លាយជាឧបករណ៍ស្តង់ដារ – 2

(តពីលើកមុន)

តោះស្វែងរកឫសគល់នៃមូលហេតុនៃទុក្ខ ហើយរំដោះពួកវា

យុគសម័យបច្ចុប្បន្ន គឺជាពេលវេលាដែលងាយស្រួលក្នុងការស៊ើបអង្កេតឲ្យបានហ្មត់ចត់ និងធ្វើឲ្យច្បាស់ថា ហេតុអ្វីបានជានៅតែមានមនុស្សច្រើនណាស់ ដែលត្រូវរស់នៅក្នុង “ស្ថានភាពដែលហាក់ដូចជាគ្មានសង្ឃឹម” បែបនេះ។

នោះគឺដោយសារតែទាំងរំញ័រខាងរូបធាតុ និងរំញ័រខាងវិញ្ញាណ បានក្លាយជាល្អិតល្អន់ និងក្លាយជាវិញ្ញាណច្រើនជាងម្ភៃ ឬសាមសិបឆ្នាំមុន ដែលមិនអាចប្រៀបធៀបបាន។

ការដែលរំញ័រនៃអត្ថិភាពក្លាយជាល្អិតល្អន់ មានន័យថាការខិតជិតទៅរកខ្លឹមសារ។

នោះហើយជាមូលហេតុដែលវាងាយស្រួលជាង ក្នុងការនាំការពិតដែលលាក់កំបាំង និងសេចក្ដីពិតនៅពីក្រោយពួកវា ឲ្យលេចចេញមកក្រៅ។

យើងនឹងប្រាប់អ្នកពីចម្លើយក្នុងពេលបន្តិចទៀត ដូច្នេះសូមសាកល្បងគិតថា ហេតុអ្វីបានជាមានមនុស្សច្រើនណាស់ ដែលត្រូវរស់នៅក្នុង “ស្ថានភាពដែលហាក់ដូចជាគ្មានសង្ឃឹម”។

……

ចម្លើយគឺថា ក្នុងអំឡុងពេលនៃយុគសម័យដ៏យូរលង់នៃការចាប់ជាតិម្ដងហើយម្ដងទៀតនៅលើផែនដី មនុស្សបានភ្លេចការទទួលស្គាល់មូលដ្ឋានថា “មនុស្សបង្កើតពិភពលោកផ្ទាល់ខ្លួន តាមរយៈការទទួលស្គាល់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ”។

នោះគឺជាការចាប់ផ្ដើមនៃអ្វីៗទាំងអស់ ជាមូលហេតុឫសគល់។

សូម្បីតែបញ្ហាធំៗ ដូចជាប្រទេសទាំងមូលកំពុងឆ្ពោះទៅក្នុងទិសដៅចម្លែក នៅពេលដែលអ្នកស្វែងរកខ្លឹមសារនៃបញ្ហា អ្នកនឹងជួបនឹងការពិតដែលថា “ចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ៗបានភ្លេចសេចក្ដីពិត ហើយនៅតែស្ថិតក្នុងទម្លាប់នៃគំនិតដែលវង្វេងចេញពីវា”។

អ្វីដែលយើងចង់មានន័យដោយការស្វែងរកឫសគល់នៃរឿងរ៉ាវ មិនមែនត្រឹមតែ “ការស្វែងរកមូលហេតុនៅខាងក្រៅ” ប៉ុណ្ណោះទេ វាគឺជាការដែលមនុស្សម្នាក់ៗរកឃើញមូលហេតុពិតនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួន ហើយរំដោះវា។

តោះផ្លាស់ប្ដូរទម្លាប់នៃគំនិតដែលយកខ្លួនឯងជាធំ ទៅជាទម្លាប់ទិព្វដែលផ្អែកលើការគិតពីអ្នកដទៃ

វាមិនអីទេ ក្នុងការទៅតែត្រឹមកន្លែងដែលអ្នកចងចាំប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែសូមសាកល្បងតាមដានថយក្រោយតាមរយៈការចងចាំរបស់អ្នក។

រឿងដែលឈឺចាប់ សោកសៅ លំបាក មិនរីករាយ ពិបាកទទួលយក…

ពួកវាទាំងអស់គឺជា “លទ្ធផលនៃគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍របស់អ្នក មានប្រតិកម្មចំពោះលក្ខខណ្ឌខាងក្រៅ ហើយមានប្រតិកម្មការពារខ្លួនចំពោះខាងក្រៅ” មែនទេ?

ពេលដែលអ្នករីករាយ ពេលដែលអ្នកសប្បាយ ពេលដែលរឿងរ៉ាវដើរតាមបំណងរបស់អ្នក…

នៅពេលបែបនោះ គំនិតរបស់អ្នករាំលេងជាមួយអារម្មណ៍ស្វាគមន៍ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ ហើយអ្នកមិនអាចមានអារម្មណ៍ដឹងគុណពីបាតចិត្តបានទេ មែនទេ?

ដោយបានមើលដល់ត្រឹមនោះហើយ អ្នកបានកត់សម្គាល់ឃើញហើយ មែនទេ?

គំនិតពីអតីតកាលដែលជាប់ស្អិតនឹងរាងកាយ សុទ្ធតែចាប់ផ្ដើមពីអេហ្គោដែលផ្អែកលើផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។

ការវិវត្តស្មារតីរបស់អ្នក ការឡើងកម្រិត (ការឡើងកម្រិតវិមាត្រ) មានន័យថាការសរសេរជាន់ពីលើ “ទម្លាប់នៃគំនិតដែលយកខ្លួនឯងជាធំ” ទាំងនោះ ដើម្បីឲ្យពួកវាចាប់ផ្ដើមពី “ភាពទិព្វដែលផ្អែកលើការគិតពីអ្នកដទៃ”។

នៅពេលដែលអ្នកធ្វើដូច្នោះ ការចងចាំទាំងអស់របស់អ្នកត្រូវបានជម្រះឲ្យបរិសុទ្ធ មុនពេលអ្នកដឹងខ្លួន ហើយដោយមិនដឹងខ្លួន អ្នកមកដល់ស្ថានភាពនៃចិត្តមួយ ដែលមិនជាប់ជំពាក់នឹងអ្វីមួយ ឬនរណាម្នាក់។

អ្នកអាចនិយាយបានថា ការចងចាំគឺដូចជាថាសរឹងនៃកុំព្យូទ័រ ឬទូរស័ព្ទដៃច្រើនណាស់។

ដូច្នេះ នៅពេលដែលអ្នកសរសេរជាន់ពីលើកោសិកាខួរក្បាលរបស់អ្នក ដោយគំនិតនៃពន្លឺដែលផ្អែកលើភាពទិព្វ ការតភ្ជាប់ស៊ីណាប់ថ្មីៗដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក ត្រូវបានបង្កើតឡើង ហើយការគិត ការនិយាយ និងការធ្វើសកម្មភាព តាមលំនាំនៃគំនិតដែលផ្អែកលើភាពទិព្វ ក្លាយជារឿងធម្មជាតិសម្រាប់អ្នក។

វាប្រហែលជាត្រូវការពេលពីរបីខែដើម្បីទៅដល់ទីនោះ ប៉ុន្តែបើអ្នកបន្តជាប្រចាំនូវ “ជីវិតនៃការដកដង្ហើមដោយធូរស្រាល និងការដឹងគុណអស់ពីចិត្ត” ទម្លាប់នៃគំនិតរបស់អ្នកនឹងត្រូវបានលាបពណ៌ឡើងវិញជាក់ជាមិនខាន។

ការធ្វើឲ្យស្មារតីដែលមិនត្រូវបានបោកបក់ដោយលក្ខខណ្ឌខាងក្រៅ ក្លាយជាឧបករណ៍ស្តង់ដារ មិនមែនជាការស្រមើស្រមៃ ឬសុបិនសម្រាប់នរណាម្នាក់ទៀតទេ។

ដរាបណាអ្នករស់នៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃនៃការខិតជិត និងការបង្ហាញសេចក្ដីពិតដែលស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនអ្នករួចហើយ អ្នកប្រហែលជានឹងត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរ ក្នុងឆ្នាំនេះ ទៅជាមនុស្សម្នាក់ដែលរស់នៅជាខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់ខ្លួន។

(ចប់)