ខាងក្រៅគឺខាងក្នុង ហើយខាងក្នុងគឺខាងក្រៅ (3/8)

(តពីលើកមុន)

★មេឃ និងដីដែលគ្មានសុខដុម ដែលមនុស្សជាតិបានបង្កើត នឹងរលាយបាត់ទៅជាមួយការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ

ស្មារតីដែលរស់នៅក្នុងវិសាលភាពនៃរំញ័រទាំងនោះ មិនទទួលយកការស្លាប់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ឬទោះបីពួកគេទទួលយកក៏ដោយ ពួកគេមិនអាចបំពេញបំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេ នៅក្នុងមេឃ និងដីដែលពួកគេមានអត្ថិភាពបានទេ។ ដូច្នេះ ពួកគេធ្វើការលើមនុស្សដែលមានរាងកាយ នៅក្នុងពិភពនៃបាតុភូត ដែលរំញ័ររបស់ពួកគេស៊ីសង្វាក់ជាមួយរំញ័ររបស់ពួកគេ ដោយធ្វើឲ្យមនុស្សនៅខាងរូបកាយធ្វើចលនា ដើម្បីបំពេញបំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេ។ នោះគឺជាទិដ្ឋភាពមួយនៃមូលហេតុជាឫសគល់ នៃភាពគ្មានសុខដុមនៅក្នុងពិភពនៃបាតុភូត។

នោះហើយជាមូលហេតុដែលមនុស្សជាតិដែលមានរាងកាយ ដែលរស់នៅជាមួយរាងកាយ មានបេសកកម្មក្នុងការនាំមកនូវសន្តិភាព ដល់មេឃ និងដីនៃគ្រប់វិមាត្រ ទាំងពិភពលោកនេះ និងពិភពលោកម្ខាងទៀតដូចគ្នា។

ពីព្រោះលុះត្រាតែសូម្បីតែអតីតមនុស្សនៅក្នុងពិភពលោកម្ខាងទៀត ដែលនាំមនុស្សជាតិឲ្យវង្វេង វិវត្តស្មារតីរបស់ពួកគេ សន្តិភាពពិតប្រាកដមិនអាចត្រូវបានសម្រេចនៅក្នុងពិភពផែនដីបានទេ។

ដើម្បីនិយាយឲ្យត្រង់ៗ “យើងត្រូវសម្អាតភាពរញ៉េរញ៉ៃផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង (ប្រសិនបើយើងកំពុងព្យាយាមក្លាយជាព្រលឹងពេញវ័យ ដែលមានស្មារតីឯករាជ្យ)”។

យើងគ្រាន់តែដាក់ស្រទាប់ដែលវង្វេងទាំងនេះ ចូលទៅក្នុងប្រភេទមួយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកបែងចែកពួកវាឲ្យល្អិត ពិតជាមានមេឃ និងដីច្រើនជាងនេះទៀតណាស់។

ប្រសិនបើយើងចាត់ថ្នាក់ និងណែនាំពួកវានីមួយៗលម្អិត នោះនឹងគ្មានទីបញ្ចប់ ដូច្នេះយើងកំពុងនិយាយក្នុងប្រភេទធំៗ។

ហើយពិភពលោកទីបីនេះ គឺជាពិភពលោកមួយ ដែលនឹងបាត់ទៅដោយខ្លួនឯង ហើយនៅទីបំផុតរលាយបាត់ពីចក្រវាលនេះ នៅពេលដែលកម្រិតនៃស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិលើផែនដីទាំងអស់កើនឡើង ហើយពេលវេលាមកដល់ ដែលសូម្បីតែអ្នកដែលបានគិត និយាយ និងធ្វើសកម្មភាពដោយគ្មានសុខដុម ក៏ចងចាំភាពទិព្វរបស់ពួកគេទាំងអស់ដែរ។

នៅពេលដែលរឿងនោះកើតឡើង គ្មាននរណាម្នាក់នឹងត្រូវបានពិភពលោកនោះមានឥទ្ធិពលទៀតទេ ដូច្នេះនឹងលែងមានមនុស្សដើរលើ “ជីវិតដែលគ្មានអ្វីក្រៅពីភាពងងឹតនៅខាងមុខ” ដូចកាលពីមុនទៀតហើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងប្រើប្រាស់ស្មារតីទិព្វ ដែលពួកគេម្នាក់ៗកាន់ ឲ្យបានត្រឹមត្រូវ ហើយកសាងពិភពលោកមួយដ៏ភ្លឺស្វាង និងមានសុខដុម ដែលហៀរហូរដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់។

ភាពមិនសមហេតុផលនៃជីវិត ដែលគេមានអារម្មណ៍ជាទូទៅនៅក្នុងពិភពលោករបស់អ្នកសព្វថ្ងៃ និងអារម្មណ៍ដូចជា “ជីវិតមិនដំណើរការតាមដែលអ្នកចង់ទេ” នៅថ្ងៃណាមួយនឹងក្លាយជារឿងចាស់ មកពីអតីតកាលដ៏ឆ្ងាយបំផុត។

ដើម្បីបន្ថែមលើនោះ ពិភពលោកនៃវិសាលភាពនៃរំញ័រដែលហៅថាពិភពអាស្ត្រាល់ ក៏នឹងលែងត្រូវការទៀតដែរ នៅពេលដែលអរិយធម៌នៃពិភពផែនដី ត្រូវបានធ្វើឲ្យក្លាយជាវិញ្ញាណគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីសម្រេចការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយសង្គមនៃចក្រវាល ហើយបានសម្រេចការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ ដូច្នេះវាគ្រាន់តែជារឿងនៃពេលវេលាប៉ុណ្ណោះ មុនពេលដែលគ្មានស្មារតីរបស់នរណាម្នាក់ ស្នាក់នៅក្នុងពិភពលោកនោះ (ពិភពអាស្ត្រាល់)។

និយាយម្យ៉ាងទៀត សូម្បីតែពិភពអាស្ត្រាល់ ក៏នឹងក្លាយជាមិនចាំបាច់ដែរ។

ពីព្រោះការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ មានន័យថា ពិភពលោកដែលឆ្ងាយបំផុតនៃផ្កាយមួយ ដែលមានរំញ័រគ្រើមបំផុត ត្រូវបានលើកឡើង យ៉ាងហោចណាស់ ដល់វិសាលភាពនៃរំញ័រនៃពិភពវិញ្ញាណ។ (នៅមានតទៅ)