របៀបរស់នៅមួយ ដែលជឿទាំងស្រុងលើភាពទិព្វ (ភាគទី 2)

(តពីលើកមុន)

ប្រសិនបើយើងមើលទំនាក់ទំនងរវាងវាសនា និងគំនិត តាមន័យនៃវិទ្យាសាស្ត្រធម្មជាតិ

ប្រសិនបើអ្នកមើលចុះមកលើការពិតតែប៉ុណ្ណោះ ពីស្មារតីមួយដែលគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍ទាំងអស់ត្រូវបានដកចេញ ជំងឺ ការមិនចុះសម្រុងគ្នា និងបាតុភូតដែលគ្មានសុខដុមទាំងអស់ បានក្លាយជាអតីតកាលរួចហើយ នៅខណៈដែលពួកវាលេចឡើង។ ដរាបណាអ្នកមិនក្ដាប់ពួកវាដោយគំនិតរបស់អ្នក គំនិត និងបាតុភូតនីមួយៗ ដោយបានបញ្ចប់តួនាទីរបស់វា ត្រូវបានកំណត់ឲ្យគ្រាន់តែរលាយបាត់ទៅ។

អ្នកអាចនិយាយបានថា គំនិត និងបាតុភូតដែលគ្មានសុខដុម ដែលលេចឡើងនៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ដែលអ្នកជឿថាជាការពិត និងផ្ទុយទៅវិញ រូបរាងខាងក្រៅដ៏ល្អផងដែរ គឺសុទ្ធតែជាគំនិតកាលពីអតីតកាលរបស់អ្នក ដែលបានបង្កើតផលជាវាសនា ហើយបានកកជាគ្រីស្តាល់។

ការពិតដែលថា “គំនិតកកជាគ្រីស្តាល់ ហើយលេចឡើង ហើយពួកវាយកទម្រង់ជាបាតុភូត នៅខណៈផ្ទាល់ដែលពួកវាកំពុងរលាយបាត់ទៅ” បើប្រៀបធៀបទៅនឹងរឿងផ្សេងទៀត គឺដូចជាភ្លៀងធ្លាក់ ទឹកហួតត្រឡប់ទៅជាចំហាយ ហើយឡើងទៅលើមេឃ ឬដូចជាផ្កាដែលរីកយ៉ាងស្រស់ស្អាតពេញលេញ នៅពេលដែលពេលវេលារបស់ពួកវាមកដល់ ជ្រុះ ហើយគរលើដី នៅទីបំផុតត្រឡប់ទៅកាន់ដី និងខ្យល់វិញ ហើយត្រឡប់ទៅជាភាគល្អិតគ្រឹះតូចបំផុតវិញ។

បើមើលក្នុងពន្លឺនៃសេចក្ដីពិត វាសនារបស់មនុស្ស និងរបៀបដែលគំនិតធ្វើការ អាចត្រូវបានពន្យល់ទាំងអស់បែបវិទ្យាសាស្ត្រ។ គ្មានអ្វីអាថ៌កំបាំងអំពីវាទាល់តែសោះ។

ដរាបណាអ្នករស់នៅដោយអ័ក្សនៃស្មារតីរបស់អ្នកតាំងនៅក្នុងភាពទិព្វ អ្នកអាចមើលឃើញឲ្យបានត្រឹមត្រូវ ថាអ្វីៗមានយ៉ាងណា និងកំពុងទៅទីណា ហើយគ្រប់គ្រងពួកវាឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។

ការបន្តការដកដង្ហើមវែងៗ ដែលយើងតែងតែនិយាយ ក៏ជាការហ្វឹកហាត់ក្នុងការតាំងអ័ក្សនៃស្មារតីរបស់អ្នកឲ្យរឹងមាំនៅក្នុងខ្លឹមសារនៃជីវិតដែរ។ ពេលវេលាដែលគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍របស់អ្នកកំពុងរង្គោះរង្គើ ប្រហែលជាប្រហែលដប់ម៉ោង កាលពីមួយឆ្នាំមុន ថយចុះមកប្រហែលប្រាំម៉ោង កាលពីប្រាំមួយខែមុន ប្រហែលមួយម៉ោង កាលពីមួយខែមុន បន្ទាប់មកប្រហែលសាមសិបនាទី កាលពីម្សិលម៉្ងៃ ម្ភៃនាទី កាលពីម្សិលមិញ និងដប់ប្រាំនាទី ថ្ងៃនេះ។ ដរាបណាអ្នកបន្តធ្វើវា ពេលវេលាដែលអ្នកចំណាយក្នុងការរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះ នៅក្នុងភាពទិព្វ កាន់តែយូរឡើងៗ។

នៅពេលដែលស្មារតីរបស់អ្នកស្ថិតនៅក្នុងភាពទិព្វ អ្នកមិនត្រូវបានរំខានទាល់តែសោះ ដោយកិច្ចការដែលផ្លាស់ប្ដូរនៃពិភពលោកនេះ។

ពីព្រោះមនុស្សដែលស្មារតីរបស់ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងដែនទិព្វ ដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ចិត្តពិត និងរាងកាយពិត មិនធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ឬមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ មិនចាស់ជរា ឬខូចខាត ហើយគឺជាស្មារតីនៅខាងដែលដឹកនាំការរំលាយអាហារទាំងអស់ នៅពីក្រោយការលេចចេញនៃវត្ថុទាំងអស់នៅក្នុងការបង្កើត ហើយបន្តផ្គត់ផ្គង់ថាមពល។ (នៅមានតទៅ)