ចិត្តដឹងគុណ ដែលពង្រីកស្មារតីនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់

រឿងសំខាន់បំផុត គឺឲ្យសេចក្ដីស្រឡាញ់បន្តហៀរចេញពីចិត្ត និងរាងកាយរបស់អ្នក។

សម្រាប់រឿងនោះ ចូរតែងតែក្រឡេកមើលថយក្រោយលើចិត្ត និងពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នក ហើយពិចារណាថា “តើខ្ញុំកំពុងរស់នៅដោយចិត្តប្រកបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់នៅពេលនេះទេ?”

ដើម្បីឲ្យចិត្តរបស់អ្នក ក្លាយជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ខ្លួនឯងបែបនោះ ចូរហ្វឹកហាត់គិតថា “ខ្ញុំជាតែមួយជាមួយអ្វីដែលខ្ញុំយល់ឃើញ ដោយញាណទាំងប្រាំរបស់ខ្ញុំ” ហើយធ្វើឲ្យវាក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់អ្នក។

ហើយអ្វីដែលសំខាន់ជាមូលដ្ឋានជាងនេះទៅទៀត គឺថា ដើម្បីធ្វើឲ្យ “ការទទួលស្គាល់ភាពជាតែមួយ” នោះ ក្លាយជាស្ថានភាពធម្មជាតិនៃចិត្តរបស់អ្នក អ្នកស្ថិតនៅក្នុងស្មារតីនៃការដឹងគុណអស់ពីចិត្ត។

បើអ្នករស់នៅជាមួយអារម្មណ៍នៃការដឹងគុណ “គួរឲ្យដឹងគុណណាស់” តែងតែផុសឡើងឥតឈប់ឈរ ចំពោះអ្វីៗទាំងអស់ ចំពោះមនុស្សគ្រប់រូប សត្វគ្រប់ប្រភេទ និងធម្មជាតិ អ្នកអាចនិយាយបានថាកំពុងរស់នៅជាមួយចិត្តនៃការដឹងគុណអស់ពីចិត្ត។

ស្មារតីនៃការដឹងគុណ គឺជាគន្លឹះពិតប្រាកដ ទៅកាន់ភាពជាតែមួយ។

របៀបរស់នៅនៃការដឹងគុណទាំងស្រុង គឺជាអាថ៌កំបាំងនៃការត្រឡប់ទៅកាន់ស្មារតីនៃភាពជាតែមួយវិញ។

ការដឹងគុណ ធ្វើឲ្យសេចក្ដីស្រឡាញ់កាន់តែជ្រៅ។

ការដឹងគុណ ធ្វើឲ្យសេចក្ដីស្រឡាញ់កាន់តែធំ។

ការដឹងគុណ ធ្វើឲ្យសេចក្ដីស្រឡាញ់ភ្លឺចែងចាំងកាន់តែខ្លាំង។

បើអ្នកចំណាយថ្ងៃនីមួយៗរបស់អ្នកតាមរបៀបនោះ អ្នកនឹងក្លាយជាមនុស្សនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដែលគ្មាននរណាអាចរង្គោះរង្គើបាន។

ក៏មានរឿងអស្ចារ្យផ្សេងទៀតអំពីរបៀបរស់នៅនៃការដឹងគុណអស់ពីចិត្តដែរ។

ការរស់នៅដោយគិតតែ “អរគុណ” ពង្រីកដែននៃស្មារតីរបស់អ្នក។

និយាយឲ្យសាមញ្ញ ចូរគិតថាវាជារាងកាយរបស់អ្នក ដែលពង្រីកកាន់តែធំឡើងៗ។

វាក្លាយជាទំហំនៃផ្ទះរបស់អ្នក ទំហំនៃសង្កាត់របស់អ្នក ទំហំនៃខេត្ត ឬរដ្ឋរបស់អ្នក ធំល្មមនឹងរុំប្រទេសផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ជាស្មារតីដែលមើលឃើញទ្វីបអាស៊ីនៅក្នុងខ្លួន ហើយនៅទីបំផុត ជាស្មារតីដែលមានអារម្មណ៍ថាផែនដីគឺជាខ្លួនអ្នក។

នៅពេលដែលអ្នកពង្រីកវិសាលភាពនៃរំញ័រនៃស្មារតីរបស់អ្នកបែបនោះ នៅទីបំផុតអ្នកនឹងទៅដល់ “ស្មារតីដ៏អស្ចារ្យ ដែលមើលឃើញផែនដី ហាក់ដូចជានៅក្នុងបាតដៃរបស់វា”។

ទោះបីជាវាមិនកើតឡើងភ្លាមៗក៏ដោយ អ្នកប្រាកដជានឹងមកដល់ស្មារតីប្រភេទនោះនៅថ្ងៃណាមួយ។

ហើយរឿងសំខាន់ដែលមិនត្រូវភ្លេច គឺថា ការក្លាយជាស្មារតីដ៏អស្ចារ្យ អស្ចារ្យបែបនោះ មិនមែនជាអ្វីមួយដែលនឹងកើតឡើងជាលើកដំបូង ចាប់ពីពេលនេះតទៅនោះទេ។

ព្រោះបើអ្នកតាមដាន “សារធាតុនៃជីវិត” ដែលធ្វើឲ្យសត្វមានជីវិតដែលហៅថាមនុស្សជាតិមានចលនា ត្រឡប់ទៅដល់ឫសគល់របស់វា វា “ត្រឡប់មកដល់ចក្រវាលដ៏ធំខ្លួនឯងវិញ”។

បើអ្នកបណ្ដោយឲ្យសេចក្ដីពិតនៃជីវិតនោះ ធ្លាក់ចូលយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងស្មារតីរបស់អ្នក ហើយបង្ករ នៅទីបំផុត ពេលវេលាមួយនឹងមកដល់ ដែលវាបញ្ចេញពន្លឺ ហើយលេចឡើងនៅក្នុងស្មារតីរបស់អ្នក។ (ក្នុងភាសាជប៉ុន ពាក្យទាំងពីរបញ្ចេញសំឡេងថា “ហាក់កោ”។)

ដូចគ្នានេះដែរ បើអ្នករំលាយចំណេះដឹងដែលអ្នកបានរៀន ដោយពន្លឺនៃជីវិត ថ្ងៃណាមួយវានឹងត្រូវបានលើកតម្កើង ហើយត្រឡប់មកវិញ ជាការវិវត្តនៃស្មារតីផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។ (ក្នុងភាសាជប៉ុន ពាក្យទាំងពីរបញ្ចេញសំឡេងថា “ស្យោកា”។)

ស្ដាប់ណា៖ ចូរតាំងចិត្ត ហើយបោះបង់ (មើលឲ្យច្បាស់ ក្នុងភាសាជប៉ុន “អាគិរ៉ាមេរុ” មានន័យទាំងពីរ) ខ្លួនឯងដែលអ្នកគិតថាជាអ្នក ដោយដឹងថា “នោះមិនមែនជាខ្លួនខ្ញុំពិតប្រាកដទេ”។

ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ ដើម្បីភ្ញាក់ពីសុបិនដ៏យូរ ដែលអ្នកបានជឿជាក់ និងបានសម្រេចថា “រាងកាយតូចនោះ” គឺជាអ្នក។

ឥឡូវនេះ គឺជាម៉ោងនៃអរុណរះ សម្រាប់ពិភពនៃផែនដី។

មនុស្សជាតិលើផែនដីនាពេលបច្ចុប្បន្ន កំពុងរស់នៅក្នុងពេលវេលាមួយ ដែលវាត្រូវតែភ្ញាក់ពី “សុបិនដ៏យូរនៃការយល់ច្រឡំ” ហើយក្រោកឡើង។

អ្នកសួរថា “តើមានអ្វីកើតឡើង បើយើងមិនភ្ញាក់?” ឬ? កុំបារម្ភ។

អ្នកត្រូវបានបញ្ជូនមកកាន់ផែនដី ពិតប្រាកដដើម្បីកុំឲ្យរឿងនោះកើតឡើង ដូច្នេះគ្មានផ្លូវណាដែលវានឹងកើតឡើងទេ មែនទេ?

អ្នកស្ថិតនៅលើភពនេះឥឡូវនេះ ដើម្បីដឹកនាំសង្គមនៃផែនដី ទៅកាន់ដំណាក់កាលខ្ពស់ជាងមួយជំហាន។

តោះនឹកចាំគោលបំណង ដែលយើងបានមកកាន់ផែនដី ហើយរស់នៅខណៈពេលនេះដោយស្មោះស្ម័គ្រ ដោយប្រើប្រាស់ជីវិតឲ្យពេញលេញ រហូតដល់ចុងបញ្ចប់។

ដរាបណាអ្នកធ្វើដូច្នោះ ពេលវេលានឹងមកដល់ ដែល “ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏រញ្ជួយផែនដី” ផ្លាស់ប្ដូរពិភពនៃផែនដីយ៉ាងធំ។