ការសម្រកស្បែកចូលទៅក្នុងស្មារតីមួយ ដែល “យើង” “របស់យើង” និង “ពួកយើង” មកដោយធម្មជាតិ – 9

(ត។ពីលើកមុន)

តោះបញ្ចប់ពីជីវិតនៃការខិតខំដោយឥតប្រយោជន៍

មុននេះបន្តិច ខ្ញុំបាននិយាយថា ស្មារតីរបស់មនុស្សបាត់បង់តុល្យភាព ទោះបីវាទំនោរទៅរកបូក ឬទៅរកដកក៏ដោយ មែនទេ?

ប្រសិនបើអ្នកមិនយល់រឿងនោះ អារម្មណ៍របស់អ្នកប្រែប្រួលពីចុងម្ខាងទៅចុងម្ខាងទៀត ហើយអ្នកបញ្ចប់ដោយគិតថា “រឿងទាំងអស់នេះហាក់ដូចជារំខានពេក ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងគ្រាន់តែនៅដូចដែលខ្ញុំតែងតែជា”។

នោះហើយជាមូលហេតុពិតប្រាកដ ដែលខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកដឹងរឿងនេះ៖ ដរាបណាគំនិតរបស់អ្នកនៅតែជាប់នឹងរាងកាយ ទោះបីអ្នកខិតខំប៉ុណ្ណាដើម្បីក្លាយជាមនុស្សវិជ្ជមាន ទោះបីអ្នកបន្តដេញតាមចរិតលក្ខណៈដ៏ល្អឥតខ្ចោះប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ទោះបីអ្នកទៅឆ្ងាយប៉ុណ្ណា វានឹងបញ្ចប់ជាការខិតខំដោយឥតប្រយោជន៍។

ឥឡូវនេះ សូមសាកល្បងគិតអំពីហេតុអ្វីបានជា នៅក្នុងពិភពលោករហូតមកដល់ពេលនេះ ពន្លឺរបស់មនុស្សល្អបានខ្សោយម្ល៉េះ។

គឺដោយសារតែ ដូចជាមនុស្សដែលទំនោរទៅរកអវិជ្ជមាន ស្មារតីរបស់ពួកគេបានទំនោរទៅរកប៉ូលមួយ។

អ្នកសួរថា ហេតុអ្វីបានជារឿងនោះកើតឡើង?

មែនហើយ នោះជាសំណួរល្អ។

គឺដោយសារតែពិភពនៃបាតុភូត គឺជាពិភពលោកមួយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង ដើម្បីឲ្យការបញ្ចេញទាំងខាងចិត្ត និងខាងរូបធាតុ លេចឡើងដោយបែកជាប៉ូលពីរ។

ហើយលើសពីអ្វីៗទាំងអស់ នៅពេលស្មារតីរបស់មនុស្ស ដែលសំខាន់បំផុត ទំនោរទៅរកវិជ្ជមាន ឬអវិជ្ជមាន នោះតាមច្បាប់នៃការឡើង និងការធ្លាក់ ស្មារតីដែលបានទៅឆ្ងាយពេកទៅប៉ូលមួយ ងាយនឹងប្រែប្រួលដោយកត្តាជំរុញណាមួយ ហើយក្លាយជាស្ថានភាពផ្ទុយ។

វាជាស្ថានភាពនៃស្មារតីដែលប្រែប្រួលទៅមកយ៉ាងងាយស្រួល ពីវិជ្ជមានទៅអវិជ្ជមាន និងពីអវិជ្ជមានទៅវិជ្ជមាន ដូចជា “នរណាម្នាក់ដែលកំពុងសើចមុននេះបន្តិច កំពុងយំឥឡូវនេះ” ឬ “នរណាម្នាក់ដែលមានអារម្មណ៍មិនល្អរហូតដល់ម្សិលមិញ មានអារម្មណ៍ល្អខ្លាំងនៅថ្ងៃនេះ”។

អ្នកប្រហែលជាគិតថា “ប្រសិនបើអវិជ្ជមានប្រែទៅជាវិជ្ជមាន តើនោះមិនមែនជារឿងល្អទេឬ?” ប៉ុន្តែដរាបណាស្មារតីជាប់នឹងរាងកាយ ស្មារតីនោះនៅប៉ូលបូក និងដក ប្រៀបដូចជាប្រាសាទដែលសាងសង់លើខ្សាច់។ វាមិនស្ថិតស្ថេរទេ ហើយទោះបីពេលវេលាកន្លងផុតទៅប៉ុណ្ណាក៏ដោយ អ្នកមិនអាចឈរនៅក្នុងស្ថានភាពនៃសុភមង្គលដែលស្ថិតស្ថេរ និងយូរអង្វែងបានឡើយ។

ដូចដែលខ្ញុំបាននិយាយមុននេះ លុះត្រាតែអ្នកមើលចុះលើប៉ូលទាំងពីរក្នុងពេលតែមួយ ទទួលស្គាល់ពួកវា ហើយឱបក្រសោបពួកវា បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកមិនអាចបោះបង់ការសន្មតទុកជាមុន ការប្រកាន់ខ្ជាប់ ការវិនិច្ឆ័យភ្លាមៗ និងការជាប់ជំពាក់បានទេ។

ដែននៃស្មារតីរបស់បក្សី ដែលអាចមើលចុះលើរឿងរ៉ាវបែបនោះ ស្ថិតនៅខ្ពស់ជាងមួយវិមាត្រ៖ មិនមែនវិមាត្រទីពីរទេ គឺទីបី មិនមែនទីបីទេ គឺទីបួន។

ការមើលចុះលើចុងទាំងពីររបស់ខ្លួនឯងក្នុងពេលតែមួយ ការទទួលស្គាល់ពួកវា និងការឱបក្រសោបពួកវា អាចនិយាយម្យ៉ាងទៀតថា៖ ការគុណគំនិតនៅប៉ូលនីមួយៗ នឹងស្មារតីនៃវិញ្ញាណ ដើម្បីនាំពួកវាទៅជាបូកដកសូន្យ។

អ្នកអាចហៅវាថាជាការដឹងថា អ្វីមួយមិនមែនល្អ ឬអាក្រក់។

អ្នកក៏អាចហៅវាថាជាការលែងជាប់ជំពាក់នឹងល្អ ឬអាក្រក់ ចូលចិត្ត ឬមិនចូលចិត្តដែរ។

តោះធ្វើឲ្យវាលនៃការដឹងខ្លួនរបស់បក្សី ក្លាយជាឧបករណ៍ស្តង់ដារ

ការទទួលយកខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃយ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងទស្សនៈតែមួយបែបនោះ ហើយលែងរង្គោះរង្គើដោយអ្វីទាំងអស់ គឺជាវាលនៃការដឹងខ្លួនរបស់បក្សី។

ដើម្បីធ្វើឲ្យវាក្លាយជារបស់អ្នក វាជួយក្នុងការដឹងពីគោលការណ៍នៃពិភពនៃការលេចឡើង។

ខ្ញុំបាននិយាយថា ពិភពនៃបាតុភូត គឺជាពិភពលោកមួយដែល នៅពេលពន្លឺចាំងលើវត្ថុមួយ ស្រមោលកើតឡើង មែនទេ?

សូមសាកល្បងអនុវត្តរឿងនោះទៅលើស្មារតីរបស់មនុស្ស។

ឧទាហរណ៍ អញ្ចឹង លុះត្រាតែអ្នកឈរនៅកន្លែងដែលអ្នកមើលចុះលើទាំងមូល បើមិនដូច្នោះទេ ចិត្តដែលព្យាយាមស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ តែងតែមានគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍ ដែលផ្ទុយស្រឡះពីសេចក្ដីស្រឡាញ់ អមជាមួយ។

អាចនិយាយបានថា វាប្រៀបដូចជារបៀបដែលមនុស្សពេលខ្លះ ច្បាស់ណាស់ដោយសារតែពួកគេស្រឡាញ់ ក្លាយជាច្រណែន ឬសង្ស័យ ឬចាប់ផ្ដើមអាក់អន់ចិត្តដែលមនុស្សម្នាក់ទៀតមិនធ្វើតាមដែលពួកគេប្រាថ្នា។

អនុវត្តចំពោះឧទាហរណ៍នៃវត្ថុ និងស្រមោល ការដែលវិជ្ជមានប្រែទៅជាអវិជ្ជមាន មានន័យថាការក្លាយជាគំនិតនៃស្រមោល មែនទេ?

ស្មារតីរបស់មនុស្សដែលបានភ្លេចសេចក្ដីពិតនៃជីវិត កំពុងធ្វើអ្វីមួយដូចជាការរអិលចូលទៅក្នុងស្រមោល ហើយក្លាយជាស្រមោលខ្លួនឯង។

និយាយម្យ៉ាងទៀត សន្មតថាអ្នកកំពុងមើលភាពយន្តនៅក្នុងរោងភាពយន្ត។ អ្នកដែលកំពុងមើល គឺជាអ្នកពិតប្រាកដ ប៉ុន្តែអ្នកក្លាយជាជក់ចិត្តខាងអារម្មណ៍នឹងរឿងរ៉ាវ រហូតដល់អ្នកភ្លេចរឿងនោះ ហើយគំនិតរបស់អ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនៃការរអិលចូលទៅក្នុងអេក្រង់។

ដូច្នេះ ដើម្បីបញ្ចប់ពីជីវិតនៃការខិតខំដោយឥតប្រយោជន៍ ដែលគ្មានផល អ្នកត្រូវលើកវិមាត្រនៃស្មារតីរបស់អ្នក ទៅកាន់វិមាត្របន្ទាប់ដែលជ្រៅជាង។ (នៅមានត)