តើ “ឥឡូវនេះ” ពិតប្រាកដជាអ្វី (2)

តើ “ឥឡូវនេះ” ពិតប្រាកដជាអ្វី

(ត។ពីលើកមុន) “ឥឡូវនេះពិតប្រាកដ” គឺជាស្ថានភាពនៃការរស់នៅក្នុងគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើ ដែលផ្អែកលើ “ស្មារតីដែលបង្កើតអនាគតដ៏ភ្លឺចែងចាំង”។

មនុស្សដែលគិតអំពីរឿងរ៉ាវដោយស្មារតីរបស់ពួកគេចង្អុលទៅអតីតកាល ដោយប្រើអតីតកាលជាស្តង់ដារ ឬដែលរស់នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងនៃគំរូនៃគំនិតដែលផ្អែកលើការចងចាំ សុទ្ធតែកំពុងរស់នៅក្នុងអតីតកាល។

ហើយមនុស្សដែលចាប់យកតែផ្ទៃនៃព្រឹត្តិការណ៍ និងស្ថានភាពដែលលេចឡើង ហើយទៅមក “វាជានេះ ទេ វាជានោះ” អំពីល្អ និងអាក្រក់ ត្រូវ និងខុស ក៏អាចនិយាយបានថាកំពុងរស់នៅក្នុងអតីតកាលដែរ។

អនាគតដែលបង្កើតឡើងដោយគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់មនុស្សក្នុងស្ថានភាពចិត្តនោះ នឹង ដោយគ្មានលើកលែង ជាការធ្វើឡើងវិញនៃអតីតកាល។

តើអ្នកយល់ទេ?

នោះគឺជាស្ថានភាពនៃការវិលជុំនៅកន្លែងដដែល មែនទេ?

ដូច្នេះ ពួកគេបញ្ចប់ដោយធ្វើ ដូចរាល់ដង នូវវាសនាដែលស្រដៀងនឹងពីមុន។

ដោយសារមនុស្សជាច្រើនបានបន្តធ្វើតែរឿងនោះម្ដងហើយម្ដងទៀត ផែនដីរហូតមកដល់ពេលនេះ បានស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនៃការគ្មានការរីកចម្រើនអ្វីទាល់តែសោះ។

គ្រាន់តែគិតអំពីវាចុះ។

សេចក្ដីរីករាយ កំហឹង ទុក្ខសោក និងការសប្បាយ គឺរបៀបនៃគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍ របស់មនុស្សកាលពីរាប់ពាន់ឆ្នាំមុន និងមនុស្សសព្វថ្ងៃ មិនបានផ្លាស់ប្ដូរអ្វីទាល់តែសោះ។

ត្រឡប់ទៅក្រោយឆ្ងាយជាងនេះទៀត អាចនិយាយបានថា វាមិនបានផ្លាស់ប្ដូរតាំងពីសម័យអាត្លង់ទីស និងមូ។

មនុស្សមិនមើលជីវិតរបស់ខ្លួន និងជីវិតរបស់អ្នកដទៃ ថាមកពីប្រភពតែមួយនោះទេ។

ដូច្នេះ ដោយគំនិតដែលបំបែកខ្លួនឯងពីអ្នកដទៃ ពួកគេបញ្ចប់ដោយជក់ចិត្តនឹងល្បែងនៃការដណ្ដើមពីគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយផ្អែកលើភាពងាយស្រួលរបស់ខ្លួន។

សូម្បីតែឥឡូវនេះ មនុស្សជាតិលើផែនដីជាច្រើន ច្រើនតែត្រូវបានគំនិតអាត្មានិយមបោកបក់ ដែលដាក់ផលប្រយោជន៍ និងភាពងាយស្រួលរបស់តែអ្នកដែលនៅជិតខ្លួនជាមុន៖ “ដរាបណាយើងមិនអីទេ នោះគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ មិនបាច់ខ្វល់ថាមានអ្វីកើតឡើងចំពោះអ្នកផ្សេងទេ” មែនទេ?

ដើម្បីរស់នៅក្នុង “ឥឡូវនេះពិតប្រាកដ” គំនិតអាត្មានិយមបែបនោះ ត្រូវតែត្រូវបានប្រែក្លាយទៅជា “ចិត្តដែលគិតដល់អ្នកដទៃ”។

មុននេះបន្តិច យើងបាននិយាយថា “ឥឡូវនេះពិតប្រាកដ” គឺជាស្ថានភាពនៃការរស់នៅក្នុងគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើ ដែលផ្អែកលើ “ស្មារតីដែលបង្កើតអនាគតដ៏ភ្លឺចែងចាំង” មែនទេ?

អ្នកក៏អាចហៅវាថា “ស្ថានភាពចិត្តដែលមានគោលដៅឆ្ពោះទៅរកសុខដុមដ៏អស្ចារ្យ” ដែលផ្អែកលើចិត្តដែលគិតដល់អ្នកដទៃដែរ។

មូលដ្ឋានគ្រឹះបំផុតសម្រាប់រឿងនោះ គឺធ្វើឲ្យចិត្តនៃការដឹងគុណក្លាយជាឧបករណ៍ស្តង់ដារនៅក្នុងស្មារតីរបស់អ្នក។

ជាទូទៅ មនុស្សដែលចាប់អារម្មណ៍នឹងការនិយាយរបស់យើង មានចិត្តល្អ។

មនុស្សល្អទាំងនោះ មានចិត្តដែលដឹងគុណចំពោះអត្ថិភាព និងការងាររបស់ធម្មជាតិ។

ហើយពួកគេក៏មានចិត្តនៃការដឹងគុណចំពោះគ្រប់សត្វមានជីវិតដែរ។

ចុះតើអ្នកគិតថា ធាតុដែលនៅសល់ដែលមនុស្សទាំងនោះខ្វះ គឺជាអ្វី? (នៅមានត)