ខាងក្រៅគឺជាខាងក្នុង ហើយខាងក្នុងគឺជាខាងក្រៅ (6/8)

(តពីលើកមុន)

★នៅពេលអ្នក (ខាងក្នុង) ផ្លាស់ប្ដូរ អ្វីៗជុំវិញអ្នក (ខាងក្រៅ) ក៏ផ្លាស់ប្ដូរដែរ

ដើម្បីឲ្យអ្នកយល់កាន់តែជ្រៅនៅត្រង់នេះ យើងសូមលើកឧទាហរណ៍ជាក់ស្ដែងមួយទៀត។ ឧបមាថា មានស្ត្រីម្នាក់ដែលធុញទ្រាន់នឹងប្ដីរបស់នាង ដែលចេះតែរអ៊ូរទាំ និងរកកំហុសគ្រប់កំហុសតូចតាចដែលនាងធ្វើ។

នៅពេលមនុស្សបែបនេះយករបៀបប្រើស្មារតីនេះមកអនុវត្ត នាងអាចកត់សម្គាល់ឃើញការពិតថា អ្វីដែលនាងមានអារម្មណ៍ចំពោះប្ដីរបស់នាង តាមពិតគឺជាព្រឹត្តិការណ៍មួយដូចជាកញ្ចក់ពីរបែរមុខដាក់គ្នា ហើយដឹងថា អារម្មណ៍ស្រដៀងគ្នានោះ តាមពិតក៏មាននៅក្នុងចិត្តរបស់នាងផ្ទាល់ដែរ។ ដូច្នេះ នាងលែងត្រូវការចំណាយថាមពលស្មារតីរបស់នាង ដើម្បីព្យាយាមផ្លាស់ប្ដូរគាត់ទៀតហើយ ហើយនាងអាចប្រើស្មារតីរបស់នាងឲ្យមានប្រសិទ្ធភាព ជំនួសឲ្យការខ្ជះខ្ជាយវា។

ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើនាងខិតខំប្រើថាមពលស្មារតីរបស់នាងផ្ទាល់ ដើម្បីធ្វើឲ្យទម្លាប់នៃគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើពីមុនរបស់នាងវិវត្ត នោះទោះបីជានាងមិនដែលព្យាយាមផ្លាស់ប្ដូរប្ដីរបស់នាងក៏ដោយ ក៏មានរឿងរ៉ាវដែលការរអ៊ូរទាំរបស់គាត់បានឈប់ក្នុងពេលមិនយូរប៉ុន្មាន។

តើនោះមានន័យដូចម្ដេច? ភាគីម្ខាងទៀតពិតជាផ្លាស់ប្ដូរបន្តិចមែន ប៉ុន្តែចំណុចធំក្នុងដំណាក់កាលដំបូងនៃការផ្លាស់ប្ដូរនេះគឺថា ទោះបីជានាងនៅតែត្រូវគេនិយាយរឿងដដែលៗដូចពីមុនក៏ដោយ ក៏ចិត្តរបស់នាងបានរីកធំល្មមដែលនាងលែងយល់ថាវាជាការរអ៊ូរទាំ ប៉ុន្តែទទួលយកវាជាដំបូន្មានដែលផ្ដល់ឲ្យដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដូច្នេះនាងចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថា “គាត់ឈប់និយាយពាក្យអាក្រក់ដាក់ខ្ញុំហើយ”។

ហេតុអ្វីបានជារឿងនោះកើតឡើង? ពីព្រោះនៅពេលស្មារតីរបស់អ្នកវិវត្ត អង្កត់ផ្ចិតនៃព្រលឹងរបស់អ្នក (វិសាលភាពនៃរំញ័រនៃស្មារតីរបស់អ្នក) រីកធំឡើង ដូច្នេះរឿងតូចតាចលែងធ្វើឲ្យអ្នករង្គោះរង្គើទៀតហើយ។ ហើយជាដំបូង អ្វីដែលអ្នកខ្លួនឯងមិនធ្វើ លែងឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងពិភពខាងក្រៅ ដែលជាពិភពនៃកញ្ចក់ទៀតហើយ ដូច្នេះការផ្លាស់ប្ដូរពិតប្រាកដ និងជាក់ស្ដែងក៏ចាប់ផ្ដើមកើតឡើងដែរ ដោយភាគីម្ខាងទៀតផ្លាស់ប្ដូរ។

អ្វីដែលអ្នកត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ននៅត្រង់នេះគឺថា មនុស្សដែលមានទម្លាប់ពិចារណាខ្លួនឯង ហើយបន្ទោសខ្លួនឯងចំពោះគ្រប់រឿង ច្រើនតែកំណត់មុំនៃគំនិតរបស់ខ្លួនខុស ដូច្នេះពួកគេច្រើនតែបញ្ចប់ដោយការធ្វើបាបខ្លួនឯង។

ការពិចារណាខ្លួនឯងគឺល្អ នៅពេលដែលវាច្បាស់ក្រឡែតថា “ខ្ញុំជាអ្នកខុស”។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកមិនអាចដឹងបាន ទោះបីជាអ្នកមើលចិត្តរបស់អ្នកដោយស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងណាក៏ដោយ ហើយអ្នកកំទេចចិត្តរបស់អ្នកដោយគិតថា “ខ្ញុំអស់សង្ឃឹមណាស់” នោះតាមពិតគឺមិនមែនជាអ្វីផ្សេងក្រៅពី “ការប្រើការពិចារណាខ្លួនឯងខុស” នោះទេ។

វាជាកំហុសដែលមនុស្សច្រើនតែធ្វើ នៅពេលពួកគេមិនដឹងពីសេចក្ដីពិតនៃព្រលឹង៖ គឺថាជីវិតមនុស្សបានឆ្លងកាត់ការចាប់កំណើតម្ដងហើយម្ដងទៀត កើត និងស្លាប់ រាប់រយរាប់ពាន់ដង ហើយថាអ្នកនៅទីនេះឥឡូវនេះ ពីព្រោះអ្នកបានជ្រើសរើសមកកើតជាចំណុចកំពូលនៃអ្វីៗទាំងអស់នោះ។

ពេលមើលទៅលើចលនានៃចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ៗដែលរស់នៅលើផែនដី ប្រសិនបើវាសនានៃជីវិតនេះលេចចេញមកតែជាលទ្ធផលនៃគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើក្នុងជីវិតនេះតែប៉ុណ្ណោះ នោះពួកគេអាចតម្រៀបហេតុ និងផលនៃរឿងគ្រប់បែបយ៉ាងបានយ៉ាងច្បាស់។ ប៉ុន្តែការពិតគឺថា ភាគច្រើនវាមិនមែនដូច្នោះទេ។ ដូច្នេះ មនុស្សជាច្រើនណាស់កំពុងតស៊ូក្នុងសភាពចិត្តដូចជាភក់ដែលគ្មានបាត (ទុក្ខវេទនា) ពីព្រោះពួកគេរកមិនឃើញហេតុ ក្នុងចំណោមភាពមិនចុះសម្រុងក្នុងទំនាក់ទំនង និងអន្ទាក់នៃវាសនា ដែលធ្វើឲ្យពួកគេគិតថា “ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវឆ្លងកាត់រឿងនេះ?”

ក្នុងករណីបែបនេះ អ្នកមិនចាំបាច់ដឹងពីហេតុពិតប្រាកដនោះទេ។ គ្រាន់តែមើលវាសនានោះកន្លងផុតទៅដោយចិត្តស្រាលៗ ដោយគិតថា “អូ៎ អ្វីមួយដែលខ្ញុំបាននាំមកពីអតីតកាល កំពុងរលាយបាត់ទៅ ដោយលេចចេញមកបែបនេះ។ ដោយលេចចេញមកបែបនេះ វាកំពុងព្យាយាមរលាយបាត់ទៅ” នោះគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ (នៅមានត)