ដើម្បីក្លាយជាអ្នកមានប្រាជ្ញាពិតប្រាកដ

★តោះ បិទគម្លាតរវាងសេចក្ដីពិត និងការបង្ហាញ

រហូតដល់ថ្ងៃដែលខ្លួនឯងនៃជីវិតរបស់អ្នក និងខ្លួនឯងខាងរាងកាយរបស់អ្នក រស់នៅជាធ្លុងមួយ ត្រូវគ្នាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ នឹងតែងតែមានគម្លាតខ្លះ រវាងការពិត និងរបៀបដែលអ្នកបង្ហាញវា នៅពេលដែលអ្នកប្រាប់អ្នកដទៃពីអ្វីដែលអ្នកបានឃើញ ឮ ឬប៉ះ មែនទេ?

វាងាយយល់ ប្រសិនបើយើងប្រៀបធៀបវាទៅនឹងពណ៌។ ប្រសិនបើពណ៌នៃសេចក្ដីពិត នៅប្រភពនៃជីវិត គឺជាពន្លឺសដែលរួមបញ្ចូលពណ៌ទាំងអស់ នោះពណ៌នៃសេចក្ដីពិត ដែលឆ្លងកាត់តម្រងនៃដួងចិត្ត និងរាងកាយរបស់អ្នក មិនតែងតែចេញមកជាពណ៌ដូចគ្នានោះទេ។

ហេតុអ្វី? ព្រោះតម្រងនៃការសន្មតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ដូចជា “វាត្រូវតែបែបនេះ” “វាគួរតែបែបនេះ” ឬ “ខ្ញុំចង់ឲ្យវាបែបនេះ” លាបពណ៌វា ហើយដូច្នេះ ភាពខុសគ្នាកើតឡើងដោយជៀសមិនរួច រវាងពណ៌នៃសេចក្ដីពិតផ្ទាល់ និងពណ៌ដែលអ្នកបញ្ចេញ។

ហេតុនេះហើយ បានជានៅពេលអ្នកស្ដាប់អ្នកដទៃ អ្នកត្រូវចងចាំរឿងនេះ ហើយនៅពេលអ្នកនិយាយទៅកាន់អ្នកដទៃ អ្នកត្រូវចំណាយថ្ងៃរបស់អ្នក ក្នុងការខាត់ និងធ្វើឲ្យខ្លួនអ្នកកាន់តែជ្រៅ ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចទុកខ្លួនឯងជាបុគ្គលមួយឡែក ឲ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ហើយបញ្ចេញសំណៀងនៃសេចក្ដីពិតផ្ទាល់។

ព្រោះមនុស្ស គឺជាសត្វដែលគ្មានខ្សែបញ្ចប់ ដែលពួកគេអាចនិយាយថា “ខ្ញុំល្អគ្រប់គ្រាន់ហើយ ខ្ញុំមិនចាំបាច់ក្លាយជាប្រសើរជាងនេះទៀតទេ” ទោះបីជាពួកគេក្លាយជាល្អប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។

★ចូរឲ្យកម្មក្លាយជាក្រីក្រ ហើយរស់នៅយ៉ាងសម្បូរបែប ក្នុងពន្លឺនៃជីវិត

ទោះបីជាអ្នកគិតក្នុងចិត្តថា “ខ្ញុំកំពុងវិវត្តស្មារតី ដូចដែលខ្ញុំចង់បាន” ក៏ដោយ អ្នកមិនត្រូវធ្វេសប្រហែសការខិតខំ ក្នុងការធ្វើឲ្យខ្លួនអ្នកក្លាយជាធ្លុងមួយជាមួយសេចក្ដីពិតផ្ទាល់នោះទេ។

ចូរពិចារណាខ្លួនឯងដោយបន្ទាបខ្លួនជានិច្ច ហើយបន្តខាត់ដួងចិត្តរបស់អ្នក រហូតដល់វាភ្លឺចែងចាំង។

គឺនៅក្នុងដួងចិត្តរបស់មនុស្សបែបនោះហើយ ដែលសេចក្ដីពិតនៃចក្រវាលភ្លឺចែងចាំងយ៉ាងពេញលេញ។

យល់ទេ?

សូមកុំភ្លេចអ្វីដែលយើងបាននិយាយថ្ងៃនេះ។

មនុស្សដែលបានកប់គ្រាប់ពូជនៃការធ្វេសប្រហែស ឬការក្រអឺតក្រទម នៅក្នុងដីនៃដួងចិត្តរបស់ខ្លួន ជារឿយៗមិនកត់សម្គាល់ឃើញវាដុះនៅក្រោមដីទេ ហើយនៅពេលដែលពួកគេកត់សម្គាល់ឃើញ ពួកគេបានធ្វើកំហុសរួចទៅហើយ។

ទាំងនេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកអាចហៅថា កម្មដែលជាប់នឹងរាងកាយ ហើយនៅពេលដែលពួកវាចាក់ឫសនៅក្នុងដីនៃគំនិតរបស់អ្នក ពួកវាបោកបក់ហេតុផលរបស់អ្នកចេញ ដោយកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លា ហើយព្យាយាមគ្រប់គ្រងអ្នក តាមរយៈកម្លាំងចិត្ត។

នៅពេលបែបនោះ មនុស្សបញ្ចប់ដោយធ្វើសកម្មភាពតាមដែលពួកគេត្រូវបាននាំទៅ ហើយក្នុងករណីជាច្រើន អ្វីដែលនៅសល់ គឺការសោកស្ដាយចំពោះវានៅពេលក្រោយ មែនទេ?

ជាពិសេស នៅពេលដែលវាជាអ្វីមួយ ដែលពួកគេបានបញ្ចុះបញ្ចូលខ្លួនឯងថាជាសេចក្ដីពិត វាកាន់តែពិបាកកត់សម្គាល់ឃើញ ហើយច្រើនតែចំណាយពេលដើម្បីកែខ្លួនឯង។

ហេតុនេះហើយ បានជាវាល្មមល្អ ក្នុងការរក្សាដួងចិត្តរបស់អ្នកឲ្យបន្ទាបខ្លួនជានិច្ច បន្ទាបខ្លួនល្មមដល់មនុស្សគិតថា “មនុស្សនោះសុភាពរាបសាពេក”។

តោះ ធ្វើឲ្យកម្មដែលជាប់នឹងខ្លួនឯងក្លាយជាក្រីក្រ ខណៈពេលដែលធ្វើឲ្យពន្លឺនៃជីវិតកាន់តែសម្បូរបែប។

ព្រោះគឺមនុស្សបែបនោះហើយ ដែលពិតជាអាចហៅថាអ្នកមានប្រាជ្ញា។