ការសង្កេតមើលគំនិតដែលឆ្លងកាត់ក្នុងចិត្តរបស់អ្នក៖ ការអញ្ជើញឲ្យពិចារណា និងប្រឈមមុខនឹងជីវិតរបស់ខ្លួនឯង

អ្នកស្គាល់គំនិតទាំងនោះ ដែលតែងតែឆ្លងកាត់ក្នុងចិត្តរបស់អ្នក មែនទេ?
ចាប់ពីពេលដែលមនុស្សភ្ញាក់ពីដំណេកនៅពេលព្រឹក រហូតដល់ពួកគេលង់លក់នៅពេលយប់ គំនិតរាប់មិនអស់ផុសឡើង ហើយរលាយបាត់ ផុសឡើង ហើយរលាយបាត់ នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។
ពាក្យមួយម៉ាត់ដែលនរណាម្នាក់នៅជុំវិញអ្នកបាននិយាយ នៅតែរំខានចិត្តអ្នក អ្នកមានអារម្មណ៍ព្រួយបារម្ភអំពីថ្ងៃស្អែក ឬអ្នកនឹកឃើញកំហុសមួយកាលពីមុន ហើយចិត្តរបស់អ្នករំជួល។

ដឹងទេ លុះត្រាតែមនុស្សរៀនសង្កេតមើលគំនិតបែបនោះ ដោយទិដ្ឋភាពពីលើមេឃដូចបក្សី បើមិនដូច្នោះទេ ទោះបីពេលវេលាកន្លងផុតទៅយូរប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ពួកគេនឹងមិនអាចចេញផុតពីទឹកវិលនៃអារម្មណ៍បានឡើយ។
ដរាបណាអ្នកនៅតែត្រូវទឹកវិលនៃគំនិតលេបត្របាក់ អ្នកមិនអាចមើលដោយស្ងប់ស្ងាត់នូវការពិតថា អ្នកកំពុងខឹង ឬអ្នកកំពុងសោកសៅបានទេ។
នោះគ្រាន់តែជាស្ថានភាពនៃការរស់នៅ ខណៈពេលដែលត្រូវរលកនៃគំនិតបោកបក់នាំទៅប៉ុណ្ណោះ។

ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកវិវត្តស្មារតីរបស់អ្នក ទៅកាន់ស្ថានភាពមួយដែលអ្នកអាចសង្កេតមើលដោយស្ងប់ស្ងាត់ថា អ្នកកំពុងគិតអ្វីពីមួយខណៈទៅមួយខណៈ គឺគំនិតដែលឆ្លងកាត់ក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។
អ្នកមើលគំនិតមួយដែលបានផុសឡើង ពីចម្ងាយបន្តិច ហើយនិយាយថា “អូ៎ ដូច្នេះហើយ នោះជាអ្វីដែលខ្ញុំទើបតែបានគិត”។
គ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹង ក៏ធ្វើឲ្យចិត្តរបស់អ្នកស្ងប់ស្ងាត់ជាងមុនច្រើនណាស់ដែរ។

ដើម្បីរឿងនោះ ដូចដែលខ្ញុំតែងតែនិយាយ អ្នកត្រូវដឹងឲ្យច្បាស់ថា តើជីវិតពិតជាអ្វី។
តើខ្ញុំជានរណា?
តើជីវិតពិតជាអ្វីទៅ?
តើជីវិតមកពីណា ហើយទៅណា?
តើមនុស្សរស់នៅដើម្បីអ្វី?

ចម្លើយប្រហែលជាមិនមកភ្លាមៗទេ។
ប៉ុន្តែការបន្តសួរសំណួរ មានអត្ថន័យរបស់វា។

ការចាស់ទៅ ដោយមិនដែលចំណាយពេលពិចារណាអំពីខ្លឹមសារនៃជីវិត គឺពិតជាការខ្ជះខ្ជាយមែន។
ការត្រូវភាពមមាញឹកប្រចាំថ្ងៃជំរុញ ហើយបញ្ចប់ជីវិតទាំងមូលរបស់អ្នក ដោយដោះស្រាយតែរឿងដែលនៅចំពោះមុខ គឺដូចជាការដើរកាត់មុខភ្នំកំណប់ទ្រព្យ ដោយមិនឈប់មើលសោះ។

តើអ្នកចង់ក្លាយជាមនុស្សបែបណាជាង៖ មនុស្សដែលគេងាយមើលឃើញជម្រៅរបស់គាត់ ឬមនុស្សដែលមានភាពទាក់ទាញដ៏ជ្រៅមិនអាចវាស់បាន?
មនុស្សដែលនិយាយពាក្យសម្ដីសម្បូរអត្ថន័យ។
មនុស្សដែលរាល់ពេលជួប អ្នកតែងតែទទួលបានអ្វីមួយដ៏មានតម្លៃ។
មនុស្សដែលអ្នកដទៃចង់ស្គាល់បន្ថែមទៀត។
មនុស្សបែបនោះ សុទ្ធតែជាមនុស្សដែលបានចំណាយពេល ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងជីវិតរបស់ខ្លួនឯង។
ពាក្យសម្ដីរបស់ពួកគេ មិនមែនជាពាក្យសម្ដីសំបកក្រៅទេ ប៉ុន្តែជាពាក្យសម្ដីដែលផុសចេញពីជម្រៅខាងក្នុង ហើយនោះហើយជាមូលហេតុដែលវាប៉ះពាល់ដល់ចិត្តមនុស្ស។

ដើម្បីក្លាយជាមនុស្សបែបនោះ ហើយរឿងនេះនាំយើងត្រឡប់មកកន្លែងដែលយើងបានចាប់ផ្ដើមវិញ អ្នកត្រូវមានពេលសម្រាប់ការពិចារណា ពេលសម្រាប់មើលខ្លួនឯង។
ប៉ុន្តែមានមនុស្សខ្លះនិយាយថា រឿងនេះពិបាក។
ទោះបីជាពួកគេអង្គុយស្ងៀម ហើយព្យាយាមមើលទៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួនក៏ដោយ ក៏មានតែគំនិតរវើរវាយផុសឡើង ហើយវាកាន់តែឈឺចាប់ថែមទៀត។
សម្រាប់មនុស្សបែបនោះ ពេលវេលាដែលផ្កានៃជីវិតរបស់ពួកគេរីក នៅឆ្ងាយបន្តិចទៀត។
ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់ប្រញាប់ទេ។
ដូចដែលរុក្ខជាតិមានរដូវកាលមួយ ដែលផ្ការបស់វារីកស្គុះស្គាយយ៉ាងរុងរឿង មនុស្សម្នាក់ៗក៏មានពេលវេលារៀងៗខ្លួនដែរ។

ដូច្នេះ រហូតដល់ពេលវេលានោះមកដល់ ចូរចិញ្ចឹមបីបាច់ស្មារតីមួយ ដែលអាចដឹងគុណចំពោះអ្វីៗទាំងអស់។
ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នា ចូរហ្វឹកហាត់ធ្វើឲ្យការដកដង្ហើមរបស់អ្នកយឺតៗ និងមិនប្រញាប់ ពេញមួយពេលដែលអ្នកភ្ញាក់ដឹងខ្លួន។
ចិត្តដឹងគុណធ្វើឲ្យស្មារតីរបស់អ្នកថ្លាស្អាត ហើយការដកដង្ហើមវែងៗធ្វើឲ្យចិត្តរបស់អ្នកស្ងប់។
រឿងទាំងពីរនេះ នៅទីបំផុតនឹងក្លាយជាគ្រឹះសម្រាប់ការពិចារណាដ៏ជ្រៅជាងនេះ។

បើអ្នកគ្រាន់តែបន្តរស់នៅរាល់ថ្ងៃបែបនោះ ដោយជើងជាន់លើដី ដោយខ្ជាប់ខ្ជួន នោះនៅពេលដែលពេលវេលាមកដល់ ខណៈមួយប្រាកដជានឹងមកដល់ ដែលអ្នកប្រាថ្នាចង់តភ្ជាប់ជាមួយខ្លួនឯងពិតរបស់អ្នក រហូតដល់អ្នកមិនអាចទប់ចិត្តបាន។
នោះហើយជាខណៈនោះ។
នោះហើយជាពេលដែលផ្កានៃជីវិតរបស់អ្នករីក។

ចូរទន្ទឹងរង់ចាំថ្ងៃនោះ ហើយដាក់អស់ពីកម្លាំងរបស់អ្នក ទៅក្នុងអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបាន នៅក្នុងខណៈពេលនេះ។
បន្ទាប់មក ពេលវេលានោះប្រាកដជានឹងមកដល់ ដែលអ្នកតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ជាមួយស្នូលនៃជីវិតតែម្ដង ហើយយល់ពីខ្លឹមសារនៃអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងលោកនេះ។