រស់នៅជាអ្នកដែលត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់ – 7

(តពីលើកមុន)

ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍កន្លងមកនេះ យើងបានមានគោលដៅទៅរកការភ្ញាក់ដឹងនៃព្រលឹង ហើយបានដើរលើដំណើរការនៃការធ្វើឲ្យវាក្លាយជាការពិត។

ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ដោយការស្ទាត់ជំនាញការពិតដែលថា យើងត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់ដោយកម្លាំងនៃជីវិត យើងម្នាក់ៗនឹងបន្តទៅកាន់ដំណាក់កាលបន្ទាប់។

នោះគឺការក្លាយជាវត្តមានមួយ ដែលមានឥទ្ធិពលវិជ្ជមានលើអ្នកនៅជុំវិញយើង។

វាគឺជាដំណាក់កាលនៃការឈរនៅក្នុងទីតាំងនៃ “កម្លាំងនៃជីវិត” ដែលផ្ដល់ជីវិត ហើយរស់នៅដោយប្រើប្រាស់កម្លាំងដែលគ្មានទីបញ្ចប់នៃជីវិត។

ក្នុងនាមជាអត្ថិភាពខាងរាងកាយ យើងជាមនុស្ស គឺជា “អត្ថិភាពដែលត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់” ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងដឹងខ្លួនអំពីការភ្ញាក់ដឹងរបស់យើង យើងផ្លាស់ប្ដូរទៅជា “អត្ថិភាពដែលរស់នៅជីវិតខ្លួនឯង ពីទីតាំងពីលើមេឃដូចបក្សី ដោយឈរនៅខាងអ្នកដែលផ្ដល់ជីវិត”។

គ្មាននរណាម្នាក់ទាល់តែសោះ ដែលរស់នៅដោយមិនមានគោលដៅទៅរកការភ្ញាក់ដឹងនៃព្រលឹង។

ទោះបីជាពួកគេមិនដឹងខ្លួនក៏ដោយ មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលកើតមកក្នុងលោកនេះ បានកើតមកទីនេះ ដើម្បីរៀនដឹងខ្លួនអំពីសេរីភាពនៃជីវិត ហើយស្ទាត់ជំនាញវា។

នៅដំណាក់កាលដែលអ្នកដឹងខ្លួនអំពីរឿងនេះ ដំណាក់កាលនៃជីវិតរបស់អ្នកផ្លាស់ប្ដូរ។

គ្រាន់តែការរស់នៅទីនោះ មនុស្សនោះក៏ទទួលយកតួនាទីជាវត្តមានមួយ ដែលលើកទឹកចិត្តដល់ការភ្ញាក់ដឹងរបស់អ្នកនៅជុំវិញខ្លួន។

អ្នកអាចនិយាយបានថា ពួកគេបានក្លាយជាកន្លែងថាមពលដែលដើរបាន។

អ្នកក៏អាចនិយាយបានដែរថា ពួកគេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនៃការផ្ទុកមេដែកដ៏ខ្លាំងក្លានៃជីវិត ហើយចែករំលែកកម្លាំង (មេដែក) នៃជីវិត ជាមួយមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន ដែលបានបាត់បង់មេដែករបស់ពួកគេ។

ដរាបណាមនុស្សម្នាក់មិនកំណត់លទ្ធភាពដែលគ្មានទីបញ្ចប់នៃជីវិតខ្លួនឯង បើវាស្របនឹងបេសកកម្មរបស់ពួកគេ គ្មានអ្វីដែលពួកគេគិតថា “ខ្ញុំចង់ធ្វើ” គឺមិនអាចទៅរួចនោះទេ។

វាគ្រាន់តែដោយសារតែពួកគេជឿជាក់ថា “ខ្ញុំធ្វើមិនបាន” ទើបពួកគេបានកសាង “ជីវិតមួយដែលពួកគេធ្វើមិនបាន” ហើយបានជួបប្រទះវា។

បើអ្នកចាប់ផ្ដើមពីការកំណត់លំនាំដើម “ខ្ញុំធ្វើបាន” គ្មានអ្វីដែលអ្នកធ្វើមិនបានទេ អ្វីៗទាំងអស់ក្លាយជាអាចទៅរួច។

ជីវិត ទាំងល្អ និងអាក្រក់ សុទ្ធតែត្រូវបានជួបប្រទះ ដោយសារតែយើងចង់ជួបប្រទះវា។

ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ជាជាងប្រើស្មារតីដោយមិនដឹងខ្លួន យើងប្រើស្មារតីដោយដឹងខ្លួន ដើម្បីបង្កើតជីវិតដ៏ពិសិដ្ឋមួយ។

បន្ទាប់មក នឹងគ្មានការបន្លឺសំឡេងអវិជ្ជមានទាល់តែសោះនៅជុំវិញខ្លួនអ្នក ហើយអ្នកអាចបង្កើតពិភពលោក (ជីវិត) ដ៏ពិសិដ្ឋមួយ ដែលសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការដឹងគុណបន្លឺសំឡេងស្របគ្នាទៅវិញទៅមក។

មនុស្សគ្រប់គ្នាមានកម្លាំងនោះ។

មិនដែលមានយុគសម័យណាដែលល្អឥតខ្ចោះជាងពេលនេះទេ សម្រាប់ការទាញចេញកម្លាំងនោះ។

ថាតើអ្នកបណ្ដោយឲ្យការពិតនេះចូលត្រចៀកម្ខាង ហើយចេញត្រចៀកម្ខាងទៀត ជារឿងរបស់អ្នកដទៃ ឬធ្វើឲ្យវាក្លាយជារបស់អ្នក ហើយបង្ហាញវានៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ការជ្រើសរើសស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់អ្នក។

ឥឡូវនេះ តើអ្នកនឹងប្រើកម្លាំងដែលគ្មានទីបញ្ចប់នៅក្នុងខ្លួនអ្នក (នៅក្នុងជីវិត) សម្រាប់អ្វី?

ខ្ញុំនឹងនិយាយម្ដងទៀត៖ ជីវិតត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយស្មារតីផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។

យុគសម័យនៃការត្រូវបានអ្នកដទៃបោកបក់ បានបញ្ចប់ហើយ។

ចាប់ពីពេលនេះតទៅ គឺជាយុគសម័យនៃការបង្កើតវាសនា ដោយស្មារតីផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។

តោះក្រឡេកមើលម្ដងទៀតនូវកន្លែងដែលស្មារតីរបស់យើងឈរ លែងការចងចាំដែលជាទម្លាប់ពីអតីតកាល ហើយបង្កើតវាសនារបស់យើងដោយសេរី។

(ចប់)