ធ្វើឲ្យទិដ្ឋភាពពីលើមេឃដូចបក្សី ក្លាយជាទីតាំងអចិន្ត្រៃយ៍របស់អ្នក – 1

ភ្នែកនិយាយបានច្រើនដូចមាត់

ក្នុងចំណោមសរីរាង្គញាណទាំងអស់ដែលមនុស្សមាន គ្មានអ្វីដែលតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅកាន់កន្លែងទន់ភ្លន់នៅជ្រៅក្នុងចិត្ត ដូចភ្នែកនោះទេ។

ថែមទាំងមានពាក្យថា “ភ្នែកនិយាយបានច្រើនដូចមាត់” ទៀតផង។

សព្វថ្ងៃនេះ ពាក្យថា “ភ្នែកនិយាយបានច្រើនដូចមាត់” ក៏ត្រូវបានបង្ហាញពីមុំកាន់តែបែបវិទ្យាសាស្ត្រដែរ។

បើអ្នកចាប់អារម្មណ៍ សូមមើល URL ខាងក្រោម។

ពាក្យថា “ភ្នែកនិយាយបានច្រើនដូចមាត់” ប្រែជាត្រឹមត្រូវតាមវិទ្យាសាស្ត្រ (អត្ថបទជាភាសាជប៉ុន)

អ្នកដែលបានមើលគេហទំព័រខាងលើ នឹងបានយល់កាន់តែច្បាស់ថា ភ្នែកគឺជាសរីរាង្គដែលឆ្លុះបញ្ចាំងដោយស្មោះត្រង់ នូវអ្វីដែលនៅក្នុងចិត្ត។

នៅដើមដំបូង ខ្ញុំបាននិយាយថា “ភ្នែកគឺជាសរីរាង្គដែលតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅកាន់កន្លែងទន់ភ្លន់នៅជ្រៅក្នុងចិត្ត”។

កន្លែងទន់ភ្លន់នៅជ្រៅក្នុងចិត្ត សំដៅលើវិសាលភាពនៃរំញ័រដ៏ជ្រៅ និងធំទូលាយ ដែលភាពខាងវិញ្ញាណរបស់មនុស្សម្នាក់ស្ថិតនៅ។

នៅក្នុងពិភពនៃចិត្តវិទ្យា គេប៉ាន់ស្មាន (ឬផ្ទុយទៅវិញ គេចាត់ទុកជានិយមន័យ) ថា ចិត្តដឹងខ្លួនរបស់មនុស្ស មានតិចជាង 5% នៃដែនទាំងមូលនៃស្មារតី។

ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំហៅវាថាជាការប៉ាន់ស្មាន ដែលត្រូវបានចាត់ទុកជានិយមន័យ? ព្រោះនៅក្នុងដែនផែនដីរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន មិនដែលមាននរណាម្នាក់ ដែលបានយល់ឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវចិត្តទាំងមូលរបស់ខ្លួន ហើយអាចបញ្ជាក់វាតាមវិទ្យាសាស្ត្របាននៅឡើយទេ។

នៅពេលដែលអ្នកតាមដានចិត្តរបស់មនុស្សឲ្យកាន់តែជ្រៅៗ វាក្លាយជាដែននៃលំហវិមាត្រផ្សេង ដែលធំទូលាយ និងជ្រៅខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ខួរក្បាលខាងរាងកាយមិនអាចយល់បាន។

ហើយមិនមែនមានតែមួយទេ៖ វាមាននៅទីនោះ ដោយលាតសន្ធឹងលើស្រទាប់វិមាត្ររាប់មិនអស់។

នៅដំណាក់កាលបច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំគិតថាវាពិបាកក្នុងការបង្ហាញរឿងនេះ ដោយពាក្យនៃលោកនេះ។

អំពីពិភពនៃវិមាត្រទាប ដែលផ្លាស់ទៅកាន់ពិភពនៃវិមាត្រខ្ពស់

វាប្រហែលជានឹងត្រូវបានមនុស្សជាច្រើនដឹង នៅដំណាក់កាលដែលវិទ្យាសាស្ត្រនៃវិមាត្រខ្ពស់ ដែលនៅទីបំផុតនឹងលាតត្រដាងនៅក្នុងដែនផែនដី បានរីករាលដាលយ៉ាងទូលំទូលាយ។

អ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាននៅដំណាក់កាលបច្ចុប្បន្ន គឺការប្រើពាក្យដែលគេស្គាល់នៅក្នុងពិភពរូបកាយ គឺមួយវិមាត្រ ពីរវិមាត្រ និងបីវិមាត្រ ជាការប្រៀបធៀប។

បើយើងជាអត្ថិភាពមួយ ឬពីរវិមាត្រ វានឹងមិនអាចទៅរួចទេ សម្រាប់យើងក្នុងការយល់ថា បីវិមាត្រមានលក្ខណៈបែបណា។

ទោះយ៉ាងណា យើងដែលឥឡូវនេះរស់នៅក្នុងលំហបីវិមាត្រ អាចដឹងពីទាំងមូលនៃពីរវិមាត្រ និងមួយវិមាត្របាន។
(វាគឺជាហេតុផលដូចគ្នានឹងរបៀបដែលអ្នកអាចយល់ពីផែនដីទាំងមូលក្នុងមួយភ្លែតបានប្រសើរជាង ដោយការលាតវាចេញនៅលើផែនទីពិភពលោករាបស្មើ ជាជាងការមើលដុំភូគោល។)

ដូចគ្នានឹងឧទាហរណ៍នោះដែរ ស្មារតីដែលចាក់ឫសនៅក្នុងបីវិមាត្រ មិនអាចយល់ពីលំហនៃវិមាត្រខ្ពស់ ចាប់ពីបួនវិមាត្រឡើងទៅបានទេ ប៉ុន្តែពីទីនោះ ពិភពបីវិមាត្រទាំងមូលអាចមើលឃើញទាំងស្រុង។

ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំសរសេរអំពីរឿងនេះ? ព្រោះពិភពនៃបាតុភូតថ្មីនៃផែនដីដែលនឹងមកដល់ នឹងផ្លាស់ទៅកាន់លំហ-ពេលវេលានៃវិមាត្រទីបួន និងទីប្រាំ។

សូម្បីតែនៅដំណាក់កាលបច្ចុប្បន្ន លំហ-ពេលវេលាដែលវិមាត្រទីបី និងទីបួនត្រួតលើគ្នា កំពុងលាតត្រដាងរួចហើយ។

ចុះហេតុអ្វីបានជាមនុស្សជាច្រើនមិនដឹងការពិតនេះ? ព្រោះប្រេកង់មូលដ្ឋានទាំងអស់នៃរំញ័រខាងវិញ្ញាណ និងខាងរូបធាតុ ដែលនៅជុំវិញដែនផែនដី ដោយមានភាពខុសគ្នាខ្លះអាស្រ័យលើតំបន់ និងមនុស្ស កំពុងផ្លាស់ប្ដូរទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយ ទៅជារលកដែលល្អិតល្អន់ជាង ដូច្នេះមនុស្សជាច្រើនមិនអាចយល់ឃើញវាបាន។

វាដូចគ្នានឹងនៅពេលដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងធ្វើដំណើរជាមួយគ្នា ដោយរថភ្លើងល្បឿនលឿនពីតូក្យូទៅអូសាកា៖ បើអ្នកជក់ចិត្តនឹងការសន្ទនា ដោយមិនមើលចេញទៅក្រៅបង្អួច ដោយមើលតែមុខរបស់អ្នករួមដំណើរ អ្នកមិនអាចយល់ពីការពិតដែលថា អ្នកកំពុងធ្វើចលនាក្នុងល្បឿនលឿនរាប់រយគីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោងបានទេ។

និយាយតាមឧទាហរណ៍នោះ មនុស្សដែលរស់នៅដោយបង្វែរអារម្មណ៍ដែលពួកគេមានចំពោះពិភពខាងក្រៅ ត្រឡប់មករកខ្លួនឯងវិញ ហើយធ្វើឲ្យយិន និងយ៉ាងខាងក្នុងរបស់ពួកគេមានតុល្យភាព អាច ដូចគ្នានឹងការមើលចេញទៅក្រៅបង្អួចរថភ្លើង ហើយដឹងខ្លួនថាកំពុងធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿនលឿនដែរ ដឹងខ្លួនដោយទិដ្ឋភាពពីលើមេឃដូចបក្សី អំពីការពិតដែលថា ខ្លួនពួកគេផ្ទាល់កំពុងវិវត្តយ៉ាងខ្លាំង។

ម្យ៉ាងវិញទៀត អ្នកដែលជាប់ចំណងដោយសុភវិនិច្ឆ័យនៃអតីតកាល ហើយមិនអាចលែងគំនិតប្រកាន់ខ្ជាប់ថា “ខ្ញុំគឺជារាងកាយនេះ” កំពុងរស់នៅតាមរបៀបដូចគ្នានឹងមនុស្សម្នាក់ដែលដេកលក់ដោយបិទវាំងនន ឬជក់ចិត្តនឹងការជជែកជាមួយមិត្តភក្ដិដោយមិនដែលមើលចេញទៅក្រៅបង្អួច នៅក្នុងរថភ្លើងល្បឿនលឿនដែលកំពុងធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿនលឿន ដូច្នេះពួកគេពិបាកនឹងមើលចុះមកលើទីតាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេទាំងមូល។

(នៅមានត)