លក្ខណៈពិសេសនៃស្មារតីដែលតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ភាពពិសិដ្ឋ ~ ដើម្បីតម្រង់ទិសពី “ជីវិតមិនមែនដូចដែលអ្នកប្រាថ្នា ប៉ុន្តែដូចដែលអ្នកបានគិត” ទៅកាន់ “ជីវិតដូចដែលអ្នកបានស្រមៃ” ~ 2

(តពីលើកមុន)

ខ្ញុំតែងតែនិយាយថា មធ្យមភាគរួមនៃ “ការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិ” របស់មនុស្សម្នាក់ៗ កំណត់រូបរាងនៃអនាគតរបស់ផែនដីទាំងមូល ប៉ុន្តែទោះបីជាដឹងរឿងនោះក៏ដោយ នៅពេលដែលគំនិតមួយឆ្លងកាត់គំនិតរបស់យើង ដូចជា “ខ្ញុំមិនកំពុងគ្រប់គ្រងគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើ ដែលមានឥទ្ធិពលភ្លឺស្វាងលើអនាគតនៃផែនដីបានទេ” តើយើងអាចចេញពីផ្លូវទាល់នោះដោយរបៀបណា?

នៅក្នុងយុគសម័យដ៏សំខាន់នេះ ដែលនឹងកំណត់អនាគតនៃផែនដី នៅពេលវេលាពិតប្រាកដនេះ ដែលជាឱកាសមួយក្នុងមួយពាន់ឆ្នាំ សម្រាប់ផែនដីក្នុងការចូលរួមក្នុងពិភពនៃចក្រវាល តើយើងម្នាក់ៗអាចធ្វើអ្វីបាន?

គឺការហ្វឹកហាត់ ដើម្បីឲ្យយើងអាចមានទំនុកចិត្តលើ “ស្មារតីនៃពន្លឺ” “ស្មារតីនៃសេចក្ដីពិត” និង “ស្មារតីនៃភាពពិសិដ្ឋ” ដែលផុសឡើងពីជម្រៅនៃជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង ហើយបង្ហាញ និងបង្ហាញឲ្យឃើញនូវធម្មជាតិដើមរបស់យើង។

ជាក់ស្ដែង គឺការបន្តបញ្ចេញ “វចនៈនៃពន្លឺ” “វចនៈនៃសេចក្ដីពិត” និង “វចនៈនៃភាពពិសិដ្ឋ” ហើយកសាងការហ្វឹកហាត់ ដើម្បីឲ្យអ្នកអាចស្ទាត់ជំនាញពួកវា។

នៅដំណាក់កាលដំបូង វាមិនអីទេ បើស្មារតីស្មោះត្រង់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក មិនទាន់ស៊ីសង្វាក់គ្នាជាមួយ “គំនិតនៃពន្លឺ” “គំនិតនៃសេចក្ដីពិត” និង “គំនិតនៃភាពពិសិដ្ឋ” នៅឡើយ។

វាពិតប្រាកដដោយសារតែយើង “បានភ្លេចទាំងស្រុង” ទើបនេះគឺជា “ការហ្វឹកហាត់ក្នុងការនឹកចាំឡើងវិញទាំងស្រុង”។

ដោយសារខ្ញុំទើបតែបានប្រើពាក្យ “វចនៈ” សូមឲ្យខ្ញុំនិយាយបន្តិចអំពីភាពខុសគ្នារវាង “ពាក្យ” និង “វចនៈ”។

វចនៈ គឺជាចង្វាក់នៃពន្លឺខ្លួនឯង ជារំញ័រដែលបង្កើត និងដំណើរការចក្រវាល ជាកម្លាំង និងថាមពលដែលគ្មានទីបញ្ចប់ ដែលនាំអ្វីៗទាំងអស់ឲ្យមានអត្ថិភាព។ និយាយម្យ៉ាងទៀត វាគឺជាការបន្លឺសំឡេង ដែលត្រូវនឹងដើម និងឫស ដែលជ្រៅជាងមែក និងស្លឹកនៃពាក្យទៅទៀត៖ “ស្លឹកនៃពាក្យ” ដែលលេចឡើងនៅក្នុងខួរក្បាលខាងរាងកាយជាពាក្យ “ពាក្យ” ដែលចេញមកដោយការញ័រខ្សែសំឡេង។ (ក្នុងភាសាជប៉ុន “ពាក្យ” ឬ កូតូបា ត្រូវបានសរសេរដោយតួអក្សរដែលមានន័យថា “ស្លឹកនៃវចនៈ”។)

ពាក្យដែលយើងបានប្រើរហូតមកដល់ពេលនេះ ជាមួយនឹងគំនិតមូលដ្ឋានថា “រាងកាយនេះគឺជាខ្ញុំ ហើយនោះគឺជាអ្នកដទៃ។ មនុស្សម្នាក់ៗគឺជាអត្ថិភាពដាច់ដោយឡែក។ ខ្ញុំគឺជាខ្ញុំ ហើយអ្នកដទៃគឺជាអ្នកដទៃ” ដូចដែលតួអក្សរនិយាយ គឺជាមែក និងស្លឹកនៃពាក្យ ជាពាក្យដែលមិនទាន់ពេញវ័យ ដែលមិនទាន់បានបង្ហាញរំញ័រដើមនៃជីវិតឲ្យពេញលេញ។

នៅក្នុងយុគសម័យបច្ចុប្បន្ន នៅពេលដែលមនុស្សជាតិទាំងអស់លើផែនដី អាចសម្រេចបានការស្ដារឡើងវិញនៃភាពពិសិដ្ឋ វាចាំបាច់ណាស់ក្នុងការធ្វើឲ្យការពិតពិតប្រាកដបែបនេះ គឺសេចក្ដីពិត ក្លាយជារបស់យើង ហើយបង្ហាញវានៅក្នុងគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់យើង។

ព្រោះនៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ៗក្នុងមនុស្សជាតិលើផែនដី អនុវត្ត និងបង្ហាញសេចក្ដីពិតបែបនេះ អនាគតនៃផែនដីនឹងបើកចំហ ដោយឆ្លងផុតទម្លាប់នៃការកំណត់ព្រំដែនខ្លួនឯង និងការបដិសេធខ្លួនឯង។

វាពិតប្រាកដសម្រាប់រឿងនេះ ដែលយើង ដែលរស់នៅដោយខិតខំអនុវត្ត និងបង្ហាញសេចក្ដីពិត បានកើតមកក្នុងយុគសម័យនេះ។

យើងម្នាក់ៗ គឺជាអ្នកសង្គ្រោះផែនដី។

(នៅមានត)