ដើម្បីគាំទ្រការធ្វើឲ្យល្អិតល្អន់នៃរំញ័រខាងវិញ្ញាណ និងខាងរូបធាតុ – 3

របៀបបែងចែកសុខដុម ពីភាពគ្មានសុខដុម នៅខាងក្នុង

ខ្ញុំបាននិយាយថា ដោយការមើលស្ថានភាពនៃចិត្តរបស់អ្នក “នៅពេលដែលអ្នកមានចំណាប់អារម្មណ៍ណាមួយ ចំពោះស្ថានភាពនៃពិភពលោកដែលអ្នកដឹងដោយញាណទាំងប្រាំ ឬចំពោះពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នកដទៃ” វាក្លាយជាអាចទៅរួចក្នុងការបែងចែកសុខដុម ពីភាពគ្មានសុខដុម នៅក្នុងខ្លួនឯង។ សូមឲ្យខ្ញុំពន្យល់ថារឿងនោះមានន័យដូចម្ដេច។

វាសាមញ្ញណាស់៖ អ្នកគ្រាន់តែសង្កេតស្ថានភាពនៃគំនិតរបស់អ្នក អំពីពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នកដទៃ ឬចលនានៃពិភពលោក ដែលបានប៉ះពាល់ញាណទាំងប្រាំរបស់អ្នក ហើយមើលថាតើគំនិតទាំងនោះកំពុងជាប់គាំងនៅលើចិត្តរបស់អ្នក ឬអត់។

គ្រាន់តែរឿងនោះប៉ុណ្ណោះ ក៏អនុញ្ញាតឲ្យអ្នកដឹងថា តើអ្នកស្ថិតក្នុងសុខដុម ឬភាពគ្មានសុខដុមនៅខាងក្នុងដែរ។

បើអ្នកអាចគ្រាន់តែបណ្ដោយឲ្យវាហូរកាត់ទៅថា “អូ វាជាបែបនោះឬ” ឬបណ្ដោយឲ្យវាកន្លងផុតទៅ ដោយមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់លើវា នោះគឺជាស្ថានភាពនៃការមិនជាប់គាំង។ ក្នុងករណីនោះ អាចចាត់ទុកបានថា គ្មានគ្រាប់ពូជនៃភាពគ្មានសុខដុមណាមួយ ដែលទាក់ទងនឹងពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់មនុស្សនោះ ឬព្រឹត្តិការណ៍នោះ នៅក្នុងខ្លួនអ្នកទេ ដូច្នេះមិនចាំបាច់យកចិត្តទុកដាក់លើវាជាពិសេសនោះទេ។

ម្យ៉ាងវិញទៀត បើមានចលនានៃចិត្តណាមួយកើតឡើង នៅពេលដែលអ្នកជួបនឹងពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់មនុស្សនោះ ឬព្រឹត្តិការណ៍នោះ ដូចជាការទប់ទល់ ឬការជំរុញចិត្ត កំហឹង ឬភាពសោកសៅ ក្ដីរីករាយ ឬការអាណិតអាសូរ នោះមានន័យថាមានការជាប់គាំងនៅក្នុងគំនិតរបស់អ្នក។

ក្នុងករណីនោះ មូលហេតុនៃការជាប់គាំង ស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនអ្នក ដូច្នេះអ្នកត្រូវបង្វែរអារម្មណ៍ដែលអ្នកមានចំពោះពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់មនុស្សនោះ ឬព្រឹត្តិការណ៍នោះ ត្រឡប់មករកខ្លួនឯងវិញ ហើយមើលពួកវាម្ដងទៀត តាមរយៈការពិចារណាខាងក្នុង។

ចំពោះរបៀបបង្វែរពួកវាត្រឡប់មកវិញ ហើយមើលពួកវា ខណៈពេលដែលអ្នកមិនទាន់ធ្លាប់ ខ្ញុំគិតថា “ការពិចារណាខាងក្នុង” គឺជាវិធីងាយស្រួលបំផុត ដើម្បីរកឃើញ “មូលហេតុដែលតាមពិតស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនឯង” ដូច្នេះសូមឲ្យខ្ញុំពិពណ៌នាវិធីនោះ។

ជំហាននៃការពិចារណាខាងក្នុង

1. អង្គុយក្នុងឥរិយាបថសេអ៊ីហ្សា (លុតជង្គង់) ឬនៅលើកៅអី តម្រង់ឆ្អឹងខ្នងរបស់អ្នក បន្ធូរស្មា ទាញចង្កាចូលបន្តិច បិទភ្នែក ហើយដាក់ដៃរបស់អ្នកនៅលើជង្គង់ ក្នុង IN ញ៉ូរ៉ៃ (IN ញ៉ូរ៉ៃ គឺជា IN ដែលតភ្ជាប់អ្នកដោយផ្ទាល់ជាមួយប្រភពនៃជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។ ចូររក្សា IN នេះ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការពិចារណាខាងក្នុង។ ដើម្បីធ្វើវា ចូរធ្វើជារង្វង់ដោយមេដៃ និងម្រាមចង្អុលនៃដៃនីមួយៗ ភ្ជាប់រង្វង់ទាំងពីរដូចច្រវាក់ ហើយដាក់ពួកវាថ្នមៗនៅលើជង្គង់របស់អ្នក ដោយបាតដៃបែរទៅមេឃ។ វាមិនសំខាន់ទេថាបាតដៃមួយណានៅខាងលើ ហើយមេដៃណាមួយក៏អាចនៅខាងលើបាន នៅពេលដែលអ្នកធ្វើរង្វង់។)
2. ចូរដកដង្ហើមចេញយឺតៗ នូវ “ខ្យល់ចាស់” ទាំងអស់ ដែលត្រូវបានទុកចោលនៅបាតសួតរបស់អ្នកជាយូរមកហើយ (បៀមបបូរមាត់ ហាក់ដូចជាកំពុងហួច ហើយដកដង្ហើមចេញយ៉ាងខ្សោយ និងយឺតៗ តាមរយៈរន្ធតូចនៅកណ្ដាលបបូរមាត់របស់អ្នក ដោយមានគោលដៅចំណាយពេលពី 30 វិនាទីដល់មួយនាទី។ បើអ្នកមិនអាចដកដង្ហើមចេញយូរបែបនោះបានទេ ចូរធ្វើវាក្នុងកម្រិតដែលស្រួល។)
3. នៅពេលដែលអ្នកគិតថា “ខ្ញុំមិនអាចដកដង្ហើមចេញបានទៀតទេ” ចូរខិតខំម្ដងទៀត៖ ដោយទាញពោះផ្នែកខាងក្រោមរបស់អ្នកចូល ហាក់ដូចជាកំពុងលើកសរីរាង្គខាងក្នុងឡើង ហើយរឹតគូទរបស់អ្នក ចូរដកដង្ហើមចេញនូវខ្យល់ដែលនៅសល់ឲ្យអស់ (បើអាចធ្វើបាន ចូរធ្វើម្ដងទៀតពីរ ឬបីដង)។
4. នៅពេលដែលសួតរបស់អ្នកទទេ រាងកាយរបស់អ្នកនឹងចាប់ផ្ដើមស្រូបអុកស៊ីសែនដោយធម្មជាតិ ទោះបីជាមិនព្យាយាមដកដង្ហើមចូលក៏ដោយ ដូច្នេះនៅពេលដែលអ្នកចាប់ផ្ដើមស្រូបចូលដោយធម្មជាតិ ចូរមានចេតនាដោយដឹងខ្លួន ដើម្បីទាញចូលតែផ្នែកចុងក្រោយឲ្យពេញ ហើយបំពេញសួតរបស់អ្នកដោយអុកស៊ីសែនស្រស់។
5. បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមចូលពេញហើយ ចូរទប់ដង្ហើមរបស់អ្នកប្រហែល 7 វិនាទី ខណៈពេលដែលរាប់ “1, 2, 3, 4, 5, 6, 7”។
6. បន្ទាប់ពី 7 វិនាទី ចូរដកដង្ហើមចេញឲ្យអស់ ក្នុងរយៈពេលពីរដងនៃចំនួនវិនាទីនោះ។
7. បន្ទាប់ពីនោះ ចូរធ្វើម្ដងទៀត [ដកដង្ហើមចូល 14 វិនាទី – ទប់ 7 វិនាទី – ដកដង្ហើមចេញ 14 វិនាទី] រហូតដល់ចប់ (នៅពេលដកដង្ហើមចូល ចូរកែសម្រួលដើម្បីឲ្យអ្នកដកដង្ហើមចូលឲ្យពេញតាមដែលអាចធ្វើបាន ក្នុងចំនួនវិនាទីនោះ ហើយនៅពេលដកដង្ហើមចេញ ចូរកែសម្រួលដើម្បីឲ្យអ្នកដកដង្ហើមចេញឲ្យអស់ ក្នុងចំនួនវិនាទីនោះ។ *ចូរកែសម្រួលចំនួនវិនាទី ក្នុងកម្រិតដែលស្រួលសម្រាប់អ្នក។)
8. ឧទាហរណ៍៖ ចូរគិតអ្វីមួយដូចជា “ខ្ញុំត្រូវបាននរណាម្នាក់ប្រាប់ថា ‘អ្នកល្ងង់’ ហើយខ្ញុំបានប្រតិកម្មដោយឆ្លុះថា ‘អ្នកទេដែលល្ងង់’ ហើយក្រោយមក អារម្មណ៍នៃកំហឹង និងភាពសោកសៅបានផុសឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែការពិតដែលថាខ្ញុំបានជាប់គាំងបែបនោះ មានន័យថាមូលហេតុស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ។ អូខេ សូមឲ្យខ្ញុំរកភាពក្លាហាន ដើម្បីមើលទៅក្នុងភាពងងឹតនៅជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ”។ (នៅពេលនោះ ដោយស្រមៃថាខ្លួនឯងជាពន្លឺនៃប៉មភ្លើងហ្វារ ដែលបំភ្លឺលើសមុទ្រងងឹត ចូរសម្លឹងមើលចំណុចតែមួយនៅកណ្ដាល ត្រង់ទៅមុខនៅពីក្រោយត្របកភ្នែកដែលបិទរបស់អ្នក ហើយយល់ឃើញដោយស្ងាត់ៗនូវអ្វីដែលនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។)
9. នៅពេលដែលអ្នកប្រើស្មារតីរបស់អ្នក ខណៈពេលដែលផ្ដោតវាបែបនេះ ទោះបីជាអ្នកមិនអាចមើលឃើញ ឬឮអ្វីខាងវិញ្ញាណក៏ដោយ នៅក្នុងដែននៃការភ្លឺភ្លែតដោយវិចារណញាណ អ្នកនឹងចាប់ផ្ដើមដឹងថា មានទាំងខ្លួនឯងដែលធ្វើដូចជាអ្នកធ្វើបាប ដោយចំអកខ្លួនឯងម្នាក់ទៀត និងខ្លួនឯងដែលធ្វើដូចជាជនរងគ្រោះ ដោយខឹងងរបន្ទាប់ពីត្រូវបានខ្លួនឯងចំអក។
10. នៅខណៈពេលនោះ នឹងមានចលនានៃគំនិតមួយដែលចូលកន្លែង ដូចជា “អា៎ វាជាបែបនោះទេ” ឬ “ដូច្នេះនេះគឺជាមូលហេតុ” ដូច្នេះចូរភ្លក់រសជាតិឲ្យពេញលេញ នូវអារម្មណ៍ដែលទាំងពីរបានមានរហូតមកដល់ពេលនេះ ហាក់ដូចជាកំពុងជូនដំណើរគំនិតដែលមិនទាន់រលាយទាំងនោះ ខណៈពេលដែលពួកវាត្រឡប់ទៅឋានសួគ៌វិញ។
11. មិនយូរប៉ុន្មាន នៅពេលដែលមេឃនៃចិត្តរបស់អ្នកស្រឡះ រលកនៃគំនិតទាំងនោះដែលឆ្លងកាត់គំនិតរបស់អ្នក នឹងស្ដើងទៅ ហាក់ដូចជាកំពុងរសាត់បាត់ ដូច្នេះនៅពេលដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ថា “មិនអីទេឥឡូវនេះ” ចូរបើកភ្នែក ហើយបញ្ចប់ការពិចារណាខាងក្នុង។

* រយៈពេលសរុបខុសគ្នារាល់ពេល ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចនិយាយឲ្យប្រាកដបានទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាវាប្រហែលពី 5 ដល់ 10 នាទី។
* អ្វីដែលអ្នកគិតនៅជំហានទី 8 នឹងខុសគ្នាពីពេលមួយទៅពេលមួយ។

(នៅមានត)