ការវិវត្តនៃវិទ្យាសាស្ត្រ និងការក្លាយជាទិព្វនៃចិត្ត – 1

នៅចំកណ្ដាលនៃពេលវេលាដែលកំពុងផ្លាស់ប្ដូរ

ខ្ញុំគិតថា អ្នកជាច្រើនមានអារម្មណ៍រួចហើយ ប៉ុន្តែគិតត្រឹមឆ្នាំ 2023 ពេលវេលាកំពុងធ្វើចលនាក្នុងល្បឿនលឿនពេក ដែលភ្នែកមិនអាចតាមទាន់។

ការផ្លាស់ប្ដូរនេះបានក្លាយជាច្បាស់ ចាប់ពីប្រហែលពាក់កណ្ដាលសតវត្សរ៍ទី 20 ហើយចាប់ពីបន្តិចក្រោយឆ្នាំ 2010 មក មនុស្សច្រើនជាងមុនយ៉ាងច្រើនបានមកមានអារម្មណ៍វា។

ដូច្នេះ តើអ្វីជាក់ស្ដែងដែលកំពុងផ្លាស់ប្ដូរអំពីពេលវេលា?

តើការដែលពេលវេលាធ្វើចលនា (ផ្លាស់ប្ដូរ និងប្រែប្រួល) មានន័យដូចម្ដេច?

តោះស្វែងរកវាបន្ថែមទៀត។

តើអ្វីដែលការផ្លាស់ប្ដូររបស់វាច្បាស់ជាងគេ?

ផ្ទុយទៅវិញ តើអ្វីដែលយឺតក្នុងការផ្លាស់ប្ដូរ?

ហើយតើមានអ្វីដែលមិនផ្លាស់ប្ដូរ ទោះបីពេលវេលាផ្លាស់ប្ដូរប៉ុណ្ណាក៏ដោយទេ?

នៅពេលដែលយើងបង្វែរគំនិតរបស់យើងទៅរឿងនេះ អ្វីដែលផុសឡើងក្នុងគំនិត ជាឧទាហរណ៍ឈានមុខនៃអ្វីមួយដែលផ្លាស់ប្ដូរយ៉ាងច្បាស់ ប្រហែលជា “ការរីកចម្រើននៃវិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យា”។

ហើយអ្វីដែលផុសឡើងក្នុងគំនិត ដោយអារម្មណ៍ខកចិត្ត ជាឧទាហរណ៍ឈានមុខនៃអ្វីមួយដែលយឺតក្នុងការផ្លាស់ប្ដូរ គឺទម្លាប់នៃគំនិតរបស់មនុស្សជាតិ។

ខ្ញុំនឹងនិយាយអំពីអ្វីដែលមិនផ្លាស់ប្ដូរនៅពេលក្រោយ។

អ្នកខ្លះប្រហែលជាបានគិតពីរឿងផ្សេងៗទៀតដែរ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ខ្ញុំនឹងបន្តការនិយាយ ដោយផ្ដោតលើអ្វីដែលខ្ញុំទើបតែបានលើកឡើង។

តោះមើលពិភពលោកពិត។

វិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យាបន្តរីកចម្រើន ប៉ុន្តែស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិយឺតក្នុងការផ្លាស់ប្ដូរ។

សូមស្រមៃមើលថា តើអ្វីអាចកើតឡើងចំពោះផ្កាយមួយ ក្នុងស្ថានភាពបែបនោះ។

អ្នកដែលកំពុងអានទំព័រវេបនេះ សុទ្ធតែជាព្រលឹងចាស់ ដូច្នេះអ្នកខ្លះប្រហែលជាកំពុងស្រមៃឃើញបទពិសោធន៍នៃការសោកស្ដាយដ៏ខាំធ្មេញ ដែលអ្នកបានឆ្លងកាត់ជាច្រើនដង នៅកន្លែងណាមួយក្នុងជីវិតមុនៗរបស់អ្នក។

ការបរាជ័យពីអតីតកាល និងប្លង់នៃអនាគត

មុនពេលយើងមកកាន់ផែនដី មានករណីដែល តាមរយៈការរីកចម្រើននៃវិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យា ដែលនាំមកដោយការយកខ្លួនឯងជាធំរបស់មនុស្សជាតិ ភពមួយខ្លួនឯងបានដួលរលំ ហើយក្លាយជាកំទេចកំទីនៃចក្រវាល។ (ខ្សែក្រវាត់អាចម៍ផ្កាយ (បំណែកនៃផ្កាយដែលបានផ្ទុះ) ដែលមានដោយមិនធម្មជាតិ រវាងភពព្រះអង្គារ និងភពព្រហស្បតិ៍ គឺជាឧទាហរណ៍ដែលជិតបំផុតនៃរឿងនេះ។)

នៅក្នុងសម័យបុរាណនៃផ្កាយនេះក៏ដូចគ្នាដែរ មានករណីដែល ក្នុងស្ថានភាពស្រដៀងគ្នា ទោះបីជាមិនដល់ថ្នាក់ភពផ្ទុះក៏ដោយ អរិយធម៌មួយខ្លួនឯងត្រូវបានបំផ្លាញ។

អ្នកខ្លះប្រហែលជាមានការចងចាំ នៃការបានជួបប្រទះមួយក្នុងចំណោមនោះពិតប្រាកដ នៅទីកន្លែង និងពេលវេលានោះ។

អ្នកខ្លះទៀតប្រហែលជាបានឃើញ ឬឮអំពីវា ពីកន្លែង ឬយុគសម័យដ៏ឆ្ងាយ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ផែនដីនាពេលបច្ចុប្បន្ន កំពុងឈរនៅផ្លូវបំបែកដ៏សំខាន់មួយ ដែលវាអាចរៀនពីឧទាហរណ៍នៃការបរាជ័យពីអតីតកាលបែបនោះ ហើយជ្រើសរើសអនាគតខុសគ្នា។

ដើម្បីឲ្យប្រាកដ សូមឲ្យខ្ញុំនិយាយថា ពាក្យ “ការបរាជ័យ” ដែលខ្ញុំទើបតែបានប្រើ គឺជាពាក្យពីទស្សនៈនៃមនុស្សជាតិលើផែនដី ដែលមិនទាន់បានបញ្ចប់ទាំងស្រុងនូវតម្លៃបែបទ្វេនិយម។

នៅពេលដែលមើលដោយស្មារតីនៃភាពទិព្វ ដែលបានចូលជ្រៅទៅក្នុងជីវិត វាមិនត្រូវបានហៅថាការបរាជ័យនោះទេ។

ទោះបីមានអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ វាគ្មានអ្វីក្រៅពីដំណើរការនៃការវិវត្តរបស់មនុស្សដែលបានចុះឈ្មោះនៅលើភពនោះទេ។

សម្រាប់អនាគតនៃផែនដី មានប្លង់ជាច្រើន។

ប្លង់នីមួយៗផ្លាស់ប្ដូរជារៀងរាល់ខណៈ គ្មានមួយណាជាអនាគតដែលកំណត់ថេរនោះទេ។

ដូច្នេះ តើយើងគួរធ្វើអ្វី ដើម្បីធ្វើឲ្យអនាគតប្រសើរឡើង?

វាគឺសម្រាប់មនុស្សជាតិដែលកំពុងរស់នៅពេលនេះ ក្នុងការបង្ហាញភាពទិព្វនៅក្នុងគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់ពួកគេ រៀងរាល់ថ្ងៃ រៀងរាល់ខណៈ។

មានតែប៉ុណ្ណឹងទេ។

បើអ្នកមើលលម្អិត វាគ្មានទីបញ្ចប់ទេ ប៉ុន្តែនិយាយជាទូទៅ មានអនាគតពីរប្រភេទសម្រាប់ពិភពនៃផែនដី។

អនាគតមួយដែលមនុស្សជាតិមិនបង្វែរគំនិតរបស់ខ្លួនទៅកាន់ការភ្ញាក់ដឹងនៃភាពទិព្វ ហើយមិនផ្លាស់ប្ដូររបៀបរស់នៅរបស់ខ្លួន និងអនាគតមួយដែលមនុស្សជាតិតម្រង់ទិសទៅរកការដាស់ភាពទិព្វរបស់ខ្លួន ហើយបន្តធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពរបៀបរស់នៅរបស់ខ្លួន។

(នៅមានត)