ដើម្បីគាំទ្រការធ្វើឲ្យល្អិតល្អន់នៃរំញ័រខាងវិញ្ញាណ និងខាងរូបធាតុ – 1

ការរំលឹកឡើងវិញ៖ តើការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ការឡើងកម្រិតវិមាត្រ) ជាអ្វី?

ការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ មានន័យថាការធ្វើឲ្យរំញ័រខាងវិញ្ញាណ និងរំញ័រខាងរូបធាតុកាន់តែល្អិតល្អន់ ហើយលើកតម្កើងពួកវាទៅជារំញ័រនៃពួកទេវៈ។

ក្នុងភាសាជប៉ុន វាក៏ត្រូវបានហៅថា “ជិហ្គេន ជោស្យោ” ពោលគឺការឡើងកម្រិតវិមាត្រផងដែរ។

ដើម្បីបើកអនាគតដែលមាននិរន្តរភាពពិតប្រាកដ នៅក្នុងដែនផែនដីនេះ ដែលអារម្មណ៍នៃការជាប់គាំងបានរីករាលដាលគ្រប់ទីកន្លែង អ្វីដែលយើងម្នាក់ៗគួរគិត និងអនុវត្តនៅពេលនេះ គឺរបៀបធ្វើឲ្យរំញ័រខាងវិញ្ញាណ និងរំញ័រខាងរាងកាយ (ខាងរូបធាតុ) ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើងកាន់តែល្អិតល្អន់ និងការអនុវត្តជាក់ស្ដែងជាច្រើនសម្រាប់ធ្វើដូច្នោះ។

រឿងនោះជាដំបូងបង្អស់ នឹងនាំមកនូវការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ការឡើងកម្រិតវិមាត្រ) របស់មនុស្សដែលទទួលយកវា។

ការបន្លឺសំឡេងនោះ រំញ័រនោះ នឹងរីករាលដាលតាមពេលវេលា ទៅដល់ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ មនុស្សនៅជុំវិញពួកគេ តំបន់ដែលពួកគេរស់នៅ ជាដើម។

កាលណាមានបុគ្គលកាន់តែច្រើនដែលរស់នៅតាមរបៀបដែលចាក់ឫសនៅក្នុងសេចក្ដីពិតនោះ ដែនផែនដីក៏នឹងកាន់តែយកឈ្នះលើស្ថានភាពដ៏លំបាកបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្លួន ហើយខិតជិតទិសដៅនៃសុខដុមដ៏អស្ចារ្យ។

អ្វីដែលសំខាន់ គឺការបង្ហាញវានៅក្នុងសកម្មភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។

ចំណេះដឹងពិតជារស់រវើក តែនៅពេលដែលវាត្រូវបានបង្ហាញជាសកម្មភាពប៉ុណ្ណោះ។

សកម្មភាព ទង្វើ និងការអនុវត្ត គឺជាគន្លឹះពិតប្រាកដក្នុងការបើកវាសនានៃផែនដី។

ដើម្បីសម្រេចបានការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ការឡើងកម្រិតវិមាត្រ)

ដូច្នេះ រឿងដំបូងដែលត្រូវបង្វែរស្មារតីរបស់អ្នកទៅ គឺ “តើខ្ញុំគួរធ្វើការលើអ្វីជាក់ស្ដែង ដើម្បីសម្រេចបានការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ការឡើងកម្រិតវិមាត្រ)?”

ក្នុងករណីជាច្រើន នៅពេលដែលមនុស្សព្យាយាមសម្រេច “រឿង” ដ៏អស្ចារ្យមួយ ពួកគេច្រើនតែធ្វេសប្រហែស “រឿងរ៉ាវ និងមនុស្ស” ដ៏សំខាន់នៅជិតខ្លួន ដូចជាជីវិតប្រចាំថ្ងៃ និងទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេ។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលយើងពិតជាត្រូវធ្វើការជាដំបូង និងសំខាន់បំផុតនៅពេលនេះ គឺការបង្ហាញភាពទិព្វនៅក្នុងខ្លួនយើង តាមរយៈបរិស្ថានដែលយើងត្រូវបានដាក់ ដូចជាជីវិតប្រចាំថ្ងៃ និងការងាររបស់យើង និងតាមរយៈទំនាក់ទំនងរបស់យើង ហើយនាំពួកវាឲ្យមានសុខដុម។

នេះគឺជាមូលដ្ឋានបំផុតនៃមូលដ្ឋាន។

វាប្រហែលជាច្បាស់ពេក រហូតដល់មានអារម្មណ៍ខកចិត្ត ប៉ុន្តែបើអ្នកទុកវាចោលដោយធ្វេសប្រហែស អ្នកមិនអាចធ្វើឲ្យឧត្តមគតិដ៏អស្ចារ្យដែលចាក់ឫសនៅក្នុងភាពខាងវិញ្ញាណ ក្លាយជាការពិតបានទេ។

របៀបរស់នៅរបស់មនុស្ស អាចបែងចែកជាទូទៅជាពីរ។

• របៀបរស់នៅដោយគិតពីអ្នកដទៃ ដើម្បីពិភពលោក និងដើម្បីអ្នកដទៃ
• របៀបរស់នៅដែលយកខ្លួនឯងជាធំ ដែលដាក់ភាពងាយស្រួលរបស់ខ្លួនឯង និងអ្នកដែលជិតស្និទ្ធនឹងខ្លួនជាមុន

ក្រឡេកមើលភ្លាម ប្រភេទទីមួយហាក់ដូចជាឧត្តមគតិ ជារបៀបដែលរឿងរ៉ាវគួរតែជា ប៉ុន្តែតាមពិត ទាំងពីរលំអៀងខ្លាំងពេកទៅរកភាពជ្រុល។

របៀបរស់នៅដែលពិតជាគួរតែជា ស្ថិតនៅខាងលើ និងនៅចន្លោះពួកវា៖ របៀបរស់នៅមួយដែល តាមរយៈការធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមានសុខដុម ប្រើប្រាស់ខ្លួនឯងឲ្យបានល្អបំផុត ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏អាចបម្រើអ្នកដទៃបានដែរ។

នោះត្រូវបានហៅថា មាគ៌ានៃផ្លូវកណ្ដាល។

ខ្ញុំបាននិយាយថា “របៀបរស់នៅមួយដែល តាមរយៈការធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមានសុខដុម ប្រើប្រាស់ខ្លួនឯងឲ្យបានល្អបំផុត ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏អាចបម្រើអ្នកដទៃបានដែរ” ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា អ្វីដែលមិនច្បាស់លាស់ជាក់ស្ដែង គឺ “ការធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមានសុខដុម សំដៅលើអ្វី” ហើយទោះបីជាគេយល់វាជាចំណេះដឹងក៏ដោយ “ត្រូវធ្វើការលើវាដោយអាកប្បកិរិយាបែបណា និងដោយរបៀបណា”។

ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់មិនដឹងទាល់តែសោះ ហើយអស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍ ដោយបញ្ចេញកម្មដូចការដកដង្ហើមចេញ ខ្ញុំបានរស់នៅក្នុងជីវិតអាត្មានិយម ដែលបង្កបញ្ហា និងការរំខានដល់អ្នកនៅជុំវិញខ្លួន។

(នៅមានត)