រស់នៅជាអ្នកដែលត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់ – 3

(តពីលើកមុន)

លើកមុន ខ្ញុំបានសរសេរថា នៅក្នុងមនុស្សម្នាក់ៗ មានកម្លាំងក្នុងការធ្វើឲ្យអ្វីៗទាំងអស់មានសុខដុម ហើយការទទួលស្គាល់ជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការស្ទាត់ជំនាញវា គឺ “ការដឹងខ្លួនថាយើងកំពុងរស់នៅជាអ្នកដែលត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់”។

ទោះយ៉ាងណា ការពន្យល់នោះតែម្យ៉ាង បង្ហាញតែផ្នែកមួយនៃការពិតនៃមនុស្សប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះសូមឲ្យខ្ញុំបន្ថែមវានៅទីនេះ។

ខ្ញុំតែងតែប្រាប់មនុស្សនៅជុំវិញខ្ញុំរឿងនេះ៖

“យ៉ាងហោចណាស់ម្ដងក្នុងមួយថ្ងៃ ចូរសួរខ្លួនឯងថា ‘តើខ្ញុំជានរណា?’”

ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំប្រាប់ពួកគេរឿងនេះ? ព្រោះទោះបីជាអ្នកទទួលបានការបង្រៀនច្រើនប៉ុណ្ណាពីអ្នកដទៃ អំពីខ្លឹមសារនៃជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកក៏ដោយ ដរាបណាអ្នកទទួលស្គាល់បទពិសោធន៍របស់អ្នកដទៃ ជាពាក្យសម្ដីរបស់អ្នកដទៃ អ្នកមិនអាចយល់ពីការពិតបានទេ។

រឿងនោះអនុវត្តចំពោះនរណាក៏ដោយ។

សេចក្ដីពិតអំពីខ្លួនអ្នក អាចដឹងបានតែពីខាងក្នុងប៉ុណ្ណោះ។ (អ្នកក៏អាចនិយាយបានថា តែតាមរយៈបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកប៉ុណ្ណោះ។)

ហើយដោយសារការឈប់ត្រឹមនោះ នឹងមិនសប្បុរសទេ សូមឲ្យខ្ញុំចែករំលែកវិធីមួយ ក្នុងការលើកតម្កើងបទពិសោធន៍របស់អ្នកដទៃ ឲ្យក្លាយជាបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកផងដែរ។

គឺការនិយាយពាក្យដែលមនុស្សម្នាក់ទៀតបាននិយាយ ឬប្រយោគដែលពួកគេបានសរសេរ ជាពាក្យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ឬចម្លងវាច្រើនដង។

ហើយអ្វីដែលបន្ទាប់មកគឺសំខាន់៖ សូមភ្លេចវាមួយរយៈ។

ហេតុអ្វីបានជាការភ្លេចល្អ? ដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យមានរយៈពេលនៃការបង្ករនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។

មួយសប្ដាហ៍ កន្លះខែ មួយខែ ឬប្រហែលជាកន្លះឆ្នាំ ឬមួយឆ្នាំ រយៈពេលខុសគ្នាអាស្រ័យលើខ្លឹមសារ ប៉ុន្តែបើពាក្យដែលបានបង្ករ (បទពិសោធន៍របស់អ្នកដទៃ) គឺជាអ្វីមួយដែលចាំបាច់ ដើម្បីនាំជីវិតរបស់អ្នកឲ្យរស់រវើកពេញលេញ ពេលវេលាមួយនឹងមកដល់ជាក់ជាមិនខាន ដែលពួកវាភ្លឺចែងចាំងចេញមក (ក្នុងភាសាជប៉ុន “ការបង្ករ” និង “ការភ្លឺចែងចាំង” បញ្ចេញសំឡេងដូចគ្នាថា “ហាក់កោ”) ជាការបំផុសគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ក្នុងពាក្យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។

ពេលខ្លះពួកវាភ្លឺភ្លែតជាពាក្យខ្លួនឯង ហើយពេលខ្លះអ្នកមានអារម្មណ៍ពួកវាជាការភ្ញាក់ដឹង ដែលមកជាមួយនឹងបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។

ដោយចងចាំការពិតនោះ សូមអានអ្វីដែលបន្ទាប់។

មនុស្ស តាំងពីដើមមក គឺជាសត្វមានជីវិតដែលកាន់ នៅក្នុងជម្រៅខាងក្នុងបំផុតនៃជីវិត នូវស្មារតីដើមដែលបានបង្កើតចក្រវាល។

គេនិយាយថា មានសត្វមានជីវិតចន្លោះពី 3 លាន ដល់ 111 លានប្រភេទ នៅលើផែនដីនេះ ប៉ុន្តែមនុស្សជាតិ គឺជាសត្វមានជីវិតតែមួយគត់ ដែលមានប្រាជ្ញា និងកម្លាំងច្នៃប្រឌិត ដែលតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ប្រភពនៃជីវិត ដែលបានបង្កើត និងដំណើរការចក្រវាល។

ទោះបីជាពួកគេដឹងឬអត់ក៏ដោយ មនុស្សពីសម័យបុរាណបានហៅមនុស្សជាតិថា “ម្ចាស់នៃសព្វសត្វ” ហើយមនុស្សជាតិពិតជាម្ចាស់នៃសព្វសត្វមែន។

ទោះយ៉ាងណា របៀបរស់នៅ និងរបៀបនៃការមានអត្ថិភាពរបស់មនុស្សជាតិរហូតមកដល់ពេលនេះ មិនទាន់បានបង្ហាញរូបរាងដើមនោះឲ្យពេញលេញនៅឡើយទេ។

ប៉ុន្តែខ្លឹមសាររបស់វា គឺជាខ្លឹមសារនៃអត្ថិភាព ដែលមានបេសកកម្មនៃការបង្កើត និងបង្ហាញនៅលើភពដែលពួកគេបានចុះឈ្មោះ នូវពិភពនៃសុខដុមដ៏អស្ចារ្យ ដែលជាឧត្តមគតិនៃអ្នកបង្កើតចក្រវាល។

អ្នកកាន់សាសនាបានសំដៅលើរឿងនេះ ដោយហៅមនុស្សថាជាកូនរបស់ព្រះពុទ្ធ ឬកូនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយមូលហេតុដែលមានមនុស្សតិចតួចណាស់បានបង្ហាញខ្លឹមសារនោះ គឺថាពេលវេលាមិនទាន់មកដល់នៅឡើយ។

ប៉ុន្តែឥឡូវនេះវាខុសគ្នា។

ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ ដើម្បីនឹកចាំឡើងវិញនូវការពិតនោះ។

ទេ ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ ដែលនរណាក៏អាចនឹកចាំឡើងវិញនូវការពិតនោះបាន។

(នៅមានត)