រស់នៅជាអ្នកដែលត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់ – 2

(តពីលើកមុន)

នៅក្រោមអរិយធម៌ដែលផ្ដោតលើភាពពិសិដ្ឋ ដែលនៅទីបំផុតនឹងចុះមកលើផែនដី ពិភពលោកនឹងពោរពេញដោយមនុស្សដែលគិតថា “យើងជាមនុស្ស ត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់ដោយកម្លាំងនៃធម្មជាតិ និងនៃជីវិត យើងមិនមែនរស់នៅដោយកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើងទាល់តែសោះ”។

គេនិយាយថា មុនពេលដែលយុគសម័យនោះមកដល់ មានចំណុចបត់មួយ ដែលប្រជាជនទាំងអស់លើផែនដីនឹងឆ្លងកាត់ជាមួយគ្នា។

នោះគឺជា “បញ្ហាឆ្នាំ 2025” ដែលឥឡូវនេះកំពុងជាប្រធានបទនិយាយគ្នាពេញទីក្រុង។

មនុស្សគ្រប់ប្រភេទបានលើកឡើងទស្សនៈគ្រប់ប្រភេទ អំពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើងនៅពេលនោះ ប៉ុន្តែតាមពិត ខ្សែពេលវេលាដែលនឹងលាតត្រដាងនៅពេលនោះ មិនទាន់ត្រូវបានកំណត់ថេរនៅឡើយទេ។

ព្រោះអ្វីដែលកាន់គន្លឹះនៃអ្វីដែលនឹងកើតឡើង មិនមែនជាព្រះជាម្ចាស់ មិនមែនជាព្រះពុទ្ធ មិនមែនជាបងប្អូននៃលំហអាកាសនោះទេ ប៉ុន្តែជារបៀបដែលយើង ប្រជាជននៃផែនដី រស់នៅក្នុងខណៈពេលនេះ។

នៅក្នុងលោកនេះ មានមនុស្សដែលគិតថាវាសនាត្រូវបានកំណត់ថេរ ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏មានទស្សនៈដែលថាវាសនាអាចផ្លាស់ប្ដូរបានដែរ។

ការពិតគឺថា លំហូរដ៏ធំត្រូវបានកំណត់ថេរ ប៉ុន្តែដំណើរការនៅគ្រប់ខណៈនៃការជិះលើលំហូរនោះ អាចត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរដោយស្មារតីរបស់មនុស្ស។

អ្វីដែលយើងគួរធ្វើ មិនមែនជាការសង្ឃឹម ឬព្រួយបារម្ភអំពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើងនៅពេលអនាគតនោះទេ ប៉ុន្តែជាការចំណាយពេលរបស់យើង ក្នុងការបង្ហាញរបៀបរស់នៅនៃអនាគត នៅក្នុងស្មារតីរបស់យើង ក្នុងខណៈពេលនេះ។

បើអ្នកមើលតែពិភពលោកពិតប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំយល់ពីអារម្មណ៍ដែលថាអ្នកមិនអាចសុទិដ្ឋិនិយមបាន ប៉ុន្តែសូមពិចារណាវាឲ្យបានល្អិតល្អន់។

ព្រឹត្តិការណ៍ និងបាតុភូតដែលយើងគិតថាជាពេលនេះ សុទ្ធតែជាការពិតដែលកសាងឡើងពីគំនិតដែលយើងបានបញ្ចេញក្នុងអតីតកាល និងពាក្យសម្ដី និងទង្វើដែលយើងបានអនុវត្តដោយផ្អែកលើគំនិតទាំងនោះ។

ព្រឹត្តិការណ៍ និងបាតុភូត សុទ្ធតែក្លាយជាអតីតកាល នៅខណៈពេលដែលពួកវាលេចឡើង។

ខណៈពេលនេះដែលហៅថាពេលនេះ មិនដែលនៅស្ថិតស្ថេរនៅកន្លែងតែមួយឡើយ វាតែងតែប្រែប្រួលឥតឈប់ឈរ។

អ្វីដែលគ្រប់គ្រងរឿងនោះ គឺស្មារតីនៃមនុស្សជាតិនៃផ្កាយនោះ។

ដោយគិតវាតាមរបៀបនេះ យើងមកមើលឃើញថា យើងគួររស់នៅយ៉ាងដូចម្ដេចក្នុងខណៈពេលនេះ។

វាគឺជាការនឹកចាំឡើងវិញនូវបេសកកម្មដើមរបស់យើងជាមនុស្ស ហើយធ្វើឲ្យវាក្លាយជាការពិតនៅក្នុងពិភពនៃរូបរាង។

នៅក្នុងយើងម្នាក់ៗជាមនុស្ស មានកម្លាំងក្នុងការធ្វើឲ្យអ្វីៗទាំងអស់មានសុខដុម។

ការទទួលស្គាល់ជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការស្ទាត់ជំនាញវា គឺ “ការដឹងខ្លួនថាយើងកំពុងរស់នៅជាអ្នកដែលត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់”។

វាពិតប្រាកដដោយសារតែមនុស្សជាតិលើផែនដីស្ទើរតែទាំងអស់បានភ្លេចរឿងនេះ ទើបយើងបានអនុវត្តការអភិវឌ្ឍធម្មជាតិហួសហេតុ ហើយបានបំពុលខ្យល់ និងទឹក។

(នៅមានត)