រស់នៅជាអ្នកដែលត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់ – 1

នៅពេលដែលខ្ញុំចំណាយថ្ងៃនីមួយៗ ដោយថ្នាក់ថ្នមធម្មជាតិ និងសត្វមានជីវិតទាំងអស់ ហើយទទួលស្គាល់ភាពពិសិដ្ឋនៅក្នុងខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ មានខណៈពេលខ្លះដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា “នៅក្នុងខណៈពេលដែលហៅថាពេលនេះ អតីតកាល និងអនាគតត្រួតលើគ្នា”។

អារម្មណ៍នោះកើតចេញពីការអនុវត្តជាក់ស្ដែងនូវរឿងនេះ៖ នៅក្នុងខណៈមួយភ្លែតៗ ដែលយើងគិតថាជាពេលនេះ ការមើលអនាគតដែលធ្លាប់ត្រូវបានគូរដោយគំនិតពីអតីតកាលរបស់មនុស្សជាតិ កើតជារូបរាង លេចឡើង ហើយរលាយបាត់ទៅ ហើយជាការឆ្លើយតប ការបណ្ដោយឲ្យស្មារតីបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំទទួលស្គាល់យ៉ាងច្បាស់នូវភាពពិសិដ្ឋ ជាខ្លឹមសារនៅពីក្រោយការលេចចេញនីមួយៗ ខណៈពេលដែលគូរអនាគតដ៏ល្អឥតខ្ចោះមួយ ដែលអ្វីៗទាំងអស់ដាច់ខាតស្ថិតក្នុងភាពដូចដែលវាគួរតែជា។

មនុស្សជាច្រើនមិនគិតថា “ទាំងអតីតកាល និងអនាគត មានក្នុងពេលតែមួយនៅក្នុងពេលនេះ” នោះទេ។

នៅពេលដែលគេមិនគិតដូច្នោះ ស្មារតីគ្រាន់តែបញ្ចេញគំនិតដែលត្រូវបានបាតុភូតបោកបក់ប៉ុណ្ណោះ។

នោះអាចហៅបានថាជា “ស្ថានភាពមួយដែលគំនិតរបស់គេគ្រាន់តែកំពុងត្រូវបានបោកបក់ទៅ”។

ដូចដែលខ្ញុំតែងតែនិយាយ លុះត្រាតែយើងឆ្លងកាត់ដំណើរការនៃការគ្រប់គ្រងស្មារតីដោយដឹងខ្លួន បើមិនដូច្នោះទេ ការវិវត្តនៃស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិនឹងមិនដែលកើតឡើងឡើយ។

ការដែលមនុស្សវិវត្តស្មារតីរបស់ខ្លួន គឺជាគន្លឹះក្នុងការបើកអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងសម្រាប់ផែនដី។

ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ មានតែប្រជាជនលើផែនដីមួយចំនួនតូចណាស់ ដែលបានចាប់ផ្ដើមការខិតខំធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពទម្លាប់នៃគំនិតរបស់ពួកគេ។

ក្នុងចំណោមមនុស្សជាតិនៃចក្រវាល មានអ្នកដែលកំពុងតាមមើលដោយស្ងាត់ៗ ដោយនិយាយថា “នោះក៏ជាការជ្រើសរើសរបស់ប្រជាជននៃផែនដីដែរ ដូច្នេះអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាន គឺគ្រាន់តែការពារមើលពួកគេ”។

ប្រជាជនជាច្រើនលើផែនដីជឿជាក់ថា “ថ្ងៃនេះគឺជាការបន្តពីម្សិលមិញ ហើយថ្ងៃស្អែកនឹងមកដល់ដូចថ្ងៃនេះដែរ” ប៉ុន្តែនិយាយការពិតទៅ អត្ថិភាពនៃថ្ងៃនេះខ្លួនឯង គឺជាអព្ភូតហេតុមួយ។

ការដែលអ្នកអាចរស់នៅបាននៅពេលនេះ មិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវចាត់ទុកជារឿងធម្មតាទាល់តែសោះ។

នោះគឺជាអ្វីដែលអ្នកមិនអាចសូម្បីតែស្រមៃបាន បើគ្មានទស្សនៈថា “យើងកំពុងត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់ ដោយពរជ័យនៃអត្ថិភាពគ្រប់ប្រភេទ”។

ដើម្បីចាប់ផ្ដើមពីចំណុចមូលដ្ឋានបំផុត មាន “ការពិតដែលថាយើងអាចមានជីវិតបាន”។

គ្មាននរណាម្នាក់ធ្វើឲ្យបេះដូងរបស់ខ្លួនដើរ ឬរុញឈាមរបស់ខ្លួនទៅមុខ ដោយកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្លួនឡើយ។

ការដកដង្ហើមក៏ដូចគ្នាដែរ មិនមែនជាអ្វីដែលយើងធ្វើដោយគិតថា “ខ្ញុំនឹងដកដង្ហើម” នោះទេ យើងដកដង្ហើមចេញ និងចូលដោយធម្មជាតិ។

ការរំលាយអ្វីដែលយើងញ៉ាំ ការស្រូបយក និងប្រើប្រាស់វាជាអាហារូបត្ថម្ភ និងការបញ្ចេញអ្វីដែលមិនត្រូវការ ក៏ជាកិច្ចការរបស់កោសិការបស់យើងដែរ មិនមែនជាអ្វីដែលយើងកំពុងធ្វើនោះទេ។

នៅពេលដែលអ្នកគិតអំពីរឿងបែបនោះ ចម្លើយត្រឹមត្រូវគឺថា ការពិតនៃអត្ថិភាពរបស់មនុស្ស មិនមែនជា “ការរស់នៅដោយកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង” នោះទេ ប៉ុន្តែជា “ការត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់ ដោយកម្លាំងនៃជីវិត”។

(នៅមានត)