IN នៃផ្កាភ្លើងទិព្វ និងអនាគតនៃមនុស្សជាតិ – 2

(តពីលើកមុន)

តើយើងអាចទុកអ្វីឲ្យកុមារ ដែលនឹងរស់នៅក្នុងអនាគត?

យើងត្រូវឈប់នៅទីនេះម្ដងទៀត ហើយពង្រីកការពិចារណារបស់យើងឲ្យកាន់តែជ្រៅ អំពីប្រភេទអនាគតដែលយើងចង់បានសម្រាប់ផែនដី។

បើយើងរវល់តែនឹងការរស់រានមានជីវិត ហើយស្វែងរកតែការពេញចិត្តផ្ទាល់ខ្លួន និងសុភមង្គលនៃក្រុមគ្រួសាររបស់យើងប៉ុណ្ណោះ “ខ្លឹមសារនៃជីវិត” ដ៏ពិសិដ្ឋនៅក្នុងខ្លួនយើង នៅតែដេកលក់ ហើយកម្លាំងក្នុងការបើកអនាគតនៃផ្កាយនេះ ក៏ពិបាកនឹងនាំចេញមក។

មិនត្រឹមតែជំនាន់ចាស់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជំនាន់ធ្វើការផងដែរ ដែលធ្វើការនៅក្នុងសង្គម ហើយរស់នៅដោយមានការតភ្ជាប់ខ្លះជាមួយពិភពលោក ធំឬតូច ទោះបីជាពួកគេមានកូនផ្ទាល់ខ្លួនឬអត់ក៏ដោយ ថ្ងៃណាមួយនឹងត្រូវប្រគល់ដំបងបញ្ជូនបន្តទៅឲ្យកុមារ ដែលនឹងបន្តអនាគតនៃផែនដី។

នៅពេលដែលយើងចាកចេញពីជីវិតខាងរាងកាយរបស់យើង ហើយត្រឡប់ទៅលោកខាងមុខវិញ តើមនុស្សគ្រប់គ្នាមិនប្រាថ្នាចង់ប្រគល់ផ្កាយមួយ ដែលជាកន្លែងល្អសម្រាប់រស់នៅតាមដែលអាចធ្វើបាន ឲ្យកុមារទេឬ?

បំណងប្រាថ្នានោះខ្លួនឯង ក្លាយជាមូលហេតុដ៏ធំមួយ សម្រាប់យើងក្នុងការចាប់ផ្ដើមធ្វើចលនានៅពេលនេះ។

ក្នុងន័យនោះ ការធ្វើសកម្មភាពប្រភេទណាមួយនៅពេលនេះ សម្រាប់អនាគតនៃផែនដី គឺសមហេតុផលទាំងស្រុង។

ដូច្នេះ តើសកម្មភាពប្រភេទណាដែលល្អបំផុតក្នុងការធ្វើ?

ការចូលរួមយ៉ាងសកម្មក្នុង “សកម្មភាពប្រឆាំងគ្នាបែបទ្វេនិយម” ដែលបង្កឲ្យមានអារម្មណ៍គាំទ្រ និងប្រឆាំងនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស?

ការគិត និងធ្វើសកម្មភាព ហាក់ដូចជា “វាគ្រប់គ្រាន់ហើយ បើតែខ្ញុំ និងអ្នកដែលជិតស្និទ្ធនឹងខ្ញុំត្រូវបានសង្គ្រោះ”?

នីមួយៗក្នុងចំណោមនោះ កើតចេញពីអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់វា ប៉ុន្តែការនាំសុខដុមមកកាន់ទាំងមូល ត្រូវការទស្សនៈដែលធំជាងនេះទៅទៀត។

ចិត្តរបស់យើងជាមនុស្ស តាំងពីដើមមក កាន់ភាពខាងវិញ្ញាណមួយ ដែលមានអារម្មណ៍រីករាយបំផុត ចំពោះការដែលអត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើងមានប្រយោជន៍ដល់ទាំងមូល។

ដោយគិតតាមខ្សែបន្ទាត់ទាំងនេះ ការធ្វើការសម្រាប់សុខដុមដ៏អស្ចារ្យ អាចនិយាយបានថាជាសកម្មភាពពិតប្រាកដ ដែលយើងគួរធ្វើ។

នៅពេលដែលយើងផ្ដោតស្មារតីរបស់យើងនៅទីនោះ គ្មានអ្វីចម្លែកទាល់តែសោះ អំពីការធ្វើសកម្មភាព ដើម្បីឲ្យពិភពលោកមួយដែលមនុស្សជាតិ ធម្មជាតិ និងសត្វមានជីវិតទាំងអស់ អាចរស់នៅដោយរីករាយ និងសុខដុម មកដល់ឲ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើបាន។

IN នៃផ្កាភ្លើងទិព្វ នាំសុខដុមមកកាន់អ្វីៗទាំងអស់

វិធីក្នុងការធ្វើឲ្យរឿងនោះក្លាយជាការពិតពីមូលដ្ឋាន គឺ “IN នៃផ្កាភ្លើងទិព្វ”។

តាមរយៈ IN នេះ មនុស្សជាតិលើផែនដីអាចសម្រេចបានការស្ដារឡើងវិញនៃភាពពិសិដ្ឋ ដោយគ្មានការតបះដ៏តឹងរ៉ឹង។

តាមរយៈ IN នេះ យើងអាចផ្លុំដង្ហើមនៃការព្យាបាល និងការកើតឡើងវិញ ចូលទៅក្នុងពិភពធម្មជាតិ ដែលមនុស្សបានធ្វើឲ្យរងរបួស និងបំពុល។

តាមរយៈ IN នេះ យើងអាចផ្ដល់អាហារូបត្ថម្ភ ដែលធ្វើឲ្យការរស់នៅរួមគ្នា និងការរស់នៅជាមួយគ្នាអាចទៅរួច ហួសពីឋានានុក្រមនៃអ្នកខ្លាំងស៊ីអ្នកខ្សោយ ដល់ហ្សែននៃសត្វមានជីវិតទាំងអស់ ដែលមនុស្សបានកេងប្រវ័ញ្ច បណ្ដេញចេញ ហើយកំពុងរុញទៅរកការផុតពូជ។

ខ្លាឃ្មុំចុះមកក្នុងភូមិរបស់មនុស្ស ហើយពេលខ្លះវាយប្រហារមនុស្ស គឺជាបាតុភូតមួយដែលកើតចេញពីការដែលមនុស្សជាតិរុញការអភិវឌ្ឍធម្មជាតិទៅមុខ សុទ្ធសាធសម្រាប់ភាពងាយស្រួលផ្ទាល់ខ្លួន ហើយរំលោភលើទឹកដីរបស់ពួកវា ដូច្នេះពួកវាមកស្វែងរកអាហារនៅលំនៅដ្ឋានរបស់មនុស្ស ដើម្បីរស់រានមានជីវិត។

តាំងពីដើមមក ពួកវាជាសត្វខ្លាចៗ ហើយបើពួកវាមានកន្លែងដែលពួកវាអាចរស់នៅបាន ពួកវាមិនសម្លាប់ទេ លើកលែងតែដើម្បីបំពេញតម្រូវការអាហាររបស់ពួកវា។

ពួកវាវាយប្រហារមនុស្ស ដោយសារតែពួកវាខ្លាចមនុស្ស ហើយយើងបានចូលទៅក្នុងពេលវេលាមួយ ដើម្បីពិចារណាឡើងវិញជាមូលដ្ឋាន នូវរបៀបនៃការអភិវឌ្ឍធម្មជាតិ ដែលបានជំរុញពួកវាឲ្យធ្វើដូច្នោះ។

ដោយការពិចារណាឡើងវិញនូវរបៀបដែលយើងធ្លាប់ជា មនុស្សអាចខិតជិតអនាគតមួយ ដែលទាំងមនុស្ស និងសត្វអាចរស់នៅដោយសុខសន្តិភាព។

យើង មនុស្សជាតិលើផែនដី ឥឡូវនេះកំពុងរស់នៅចំណុចបត់មួយ ដែលយើងគ្មានជម្រើសក្រៅពីផ្លាស់ប្ដូររបៀបរស់នៅរបស់យើង។

“ប្រជាជននៃផែនដីអើយ ចូរក្រោកឡើងឥឡូវនេះ! បើមិនមែនឥឡូវនេះទេ តើអ្នកនឹងក្រោកឡើងនៅពេលណាទៀត?”

នាពេលនេះ ពីជម្រៅនៃចិត្តរបស់មនុស្សទាំងអស់ ការផ្សាយដ៏ស្ងាត់ស្ងៀមពីប្រភពដ៏អស្ចារ្យនៃជីវិត ដែលជំរុញឲ្យមានការភ្ញាក់ដឹងបែបនេះ កំពុងបន្លឺឡើង។

(ចប់)