រស់នៅជាអ្នកដែលត្រូវបានរក្សាឲ្យរស់ – 5

(តពីលើកមុន)

ប្រជាជនលើផែនដីរហូតមកដល់ពេលនេះ បានរស់នៅដោយជឿយ៉ាងមុតមាំថា ខ្លួនឯងខាងរាងកាយរបស់ពួកគេ គឺជា “ខ្ញុំ” ប៉ុន្តែនៅក្នុងយុគសម័យខាងមុខ មនុស្សកាន់តែច្រើនឡើងៗ នឹងដឹងថា ទស្សនៈបែបនោះអំពីមនុស្ស គឺជា “របៀបគិតចាស់” ដែលមិនសមនឹងសម័យកាល។

“មនុស្ស តាំងពីដើមមក គឺជាពន្លឺនៃជីវិត ជាអត្ថិភាពដែលត្រូវបានផ្ដល់ចំណែកមួយនៃកម្លាំងដែលគ្មានទីបញ្ចប់នៃប្រភពនៃជីវិត។

ធាតុនៃពន្លឺនោះ ស្ថិតនៅក្នុងអ្វីដែលតូចគ្មានទីបញ្ចប់ និងក្នុងអ្វីដែលធំគ្មានទីបញ្ចប់ ដោយនាំឲ្យមានអត្ថិភាព និងផ្ដល់ជីវិតដល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលមាន។

ដូច្នេះ មនុស្ស តាំងពីដើមមក គឺថែមទាំងជាចក្រវាលខ្លួនឯងទៀតផង។

លើសពីនេះទៀត មនុស្សជាតិ ដែលកាន់ស្មារតីនៃជីវិតនៃចក្រវាលផ្ទាល់ នៅក្នុងជម្រៅខាងក្នុងបំផុតនៃជីវិត គឺជាម្ចាស់នៃសព្វសត្វ។

ដូច្នេះ អាចនិយាយបានថា ‘មនុស្សជាតិគឺជាអត្ថិភាពដែលកើតមក ដើម្បីបង្ហាញឧត្តមគតិនៃចក្រវាល នៅលើភពដែលពួកគេបានចុះឈ្មោះ’។”

ចាប់ផ្ដើមពីអ្នកដែលនឹកចាំឡើងវិញនូវការពិតនេះ មនុស្សនឹងចាប់ផ្ដើមបង្ហាញសេរីភាព ដែលជីវិតមានតាំងពីដើម ហើយពេលវេលាមួយនឹងមកដល់ ដែលពួកគេបង្ហាញដល់មនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន នូវលទ្ធភាពដែលគ្មានទីបញ្ចប់ ដែលមនុស្សមានតាំងពីដើម។

ពេលវេលានោះ មិនមែននៅក្នុងអនាគតដ៏ឆ្ងាយទេ ប៉ុន្តែពិតជានៅក្នុងអនាគតដ៏ខ្លីខាងមុខ។

ទោះបីមានចំនួនតិចក៏ដោយ ក៏មានមនុស្សរួចហើយ ដែលបានចូលទៅក្នុងស្ថានភាពនោះ ហើយកំពុងរស់នៅពេលនេះ ខណៈពេលដែលបង្ហាញសមត្ថភាពរបស់មនុស្សច្រើននាក់ នៅក្នុងចិត្ត និងរាងកាយតែមួយ។

ដរាបណាមនុស្សនឹកចាំឡើងវិញនូវខ្លឹមសារនៃជីវិត នរណាក៏អាចដកការកំណត់ព្រំដែនខ្លួនឯងចេញ ហើយរស់នៅ ខណៈពេលដែលធ្វើឲ្យកម្លាំងដ៏អស្ចារ្យ ដែលពន្លឺនៃជីវិតមានតាំងពីដើម ដំណើរការបាន។

ដើម្បីរស់នៅបែបនោះ ទោះបីអ្នកកំពុងរស់នៅជីវិតប្រភេទណានៅពេលនេះក៏ដោយ ទោះបីអ្នកឈឺ ទោះបីអ្នកមិនមានសំណាងក្នុងទំនាក់ទំនងរបស់អ្នក ទោះបីអ្នកមានសំណាងអាក្រក់ខាងហិរញ្ញវត្ថុក៏ដោយ កុំបណ្ដោយឲ្យរឿងទាំងនោះបន្ទាបតម្លៃពិតរបស់អ្នក ចូររស់នៅដោយកាន់តែក្ដីសង្ឃឹមដ៏ភ្លឺស្វាងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។

ចូរពិចារណាខ្លួនឯងចុះ ប៉ុន្តែកុំនៅទីនោះជារៀងរហូត ចូររក្សាអារម្មណ៍មើលទៅមុខឲ្យឆេះជានិច្ច។

ទោះបីអ្នកដុតពន្លឺនៃជីវិតប៉ុណ្ណាក៏ដោយ វាមិនដែលអស់ឥន្ធនៈឡើយ។

កាលណាអ្នកដុតវាកាន់តែច្រើន ពន្លឺនោះក៏កាន់តែខ្លាំង ហើយវាបន្តធ្វើឲ្យកម្លាំងដែលធ្វើឲ្យអ្វីៗទាំងអស់អាចទៅរួចគ្រប់ផ្នែក ដំណើរការ។

ខ្លឹមសាររបស់មនុស្ស គឺពន្លឺ។

រាងកាយ ដែលរលួយទៅតាមពេលវេលា គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីយានជំនិះ (ភាជនៈ) ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងជាបណ្ដោះអាសន្ន ដើម្បីចំណាយពេលនៅក្នុងលោកនេះនោះទេ។

វាគឺចាប់ពីការយល់ច្រឡំភាជនៈនោះថាជាខ្លួនឯង ទើបការត្អូញត្អែរ ការមិនពេញចិត្ត និងអារម្មណ៍នៃការខ្វះខាត បានរីករាលដាលក្នុងចំណោមប្រជាជនលើផែនដី ប៉ុន្តែនោះក៏គ្មានអ្វីក្រៅពីដំណើរការមួយដែលត្រូវតែឆ្លងកាត់នោះទេ។

អ្នកលែងត្រូវដកដង្ហើមហត់ក្នុងការឃុំខ្លួនទៀតហើយ។

អ្នកអាចរចនាជីវិតរបស់អ្នកដោយសេរី ហើយផ្ដល់រូបរាងដល់សុបិន និងក្ដីសង្ឃឹមរបស់អ្នក។

យុគសម័យនៃការប្រៀបធៀបខ្លួនឯងជាមួយអ្នកដទៃ ហើយយោលទៅមករវាងក្ដីរីករាយ និងទុក្ខព្រួយ គឺស្ថិតនៅក្នុងអតីតកាលរួចហើយ។

ចាប់ពីពេលនេះតទៅ មនុស្សម្នាក់ៗនឹងខាត់ និងលើកតម្កើងខ្លួនឯង ហើយត្រឡប់ទៅ (វិលទៅ) កាន់ខ្លឹមសារនៃជីវិតវិញ។

ដោយការធ្វើដូច្នោះ មនុស្សណាក៏អាចចាប់យកសុភមង្គលពិតប្រាកដបាន។

(នៅមានត)