វគ្គសិក្សាពិសេស សម្រាប់ការបញ្ចប់ការសិក្សាពីវ័យកុមារនៃព្រលឹង (4)

(តពីលើកមុន)

★ដើម្បីរស់នៅជាមួយព្រលឹងដែលឯករាជ្យ

ដូច្នេះ ជាដំបូង ចូរទទួលស្គាល់ខ្លួនឯង។

មុនអ្វីៗទាំងអស់ ចូរស្រឡាញ់ខ្លួនឯង ហើយឱបខ្លួនឯងឲ្យជិត។

ថាតើអ្នកដទៃទទួលស្គាល់អ្នកឬអត់ ពិតជាមិនសំខាន់ទាល់តែសោះ។

នៅពេលដែលអ្នកអាចធ្វើរឿងនោះបាន វាក៏នាំទៅរកការដោះស្រាយកិច្ចការផ្ទះ ដែលមនុស្សជាតិទាំងអស់ចែករំលែកនៅក្នុងសតវត្សរ៍ទី 21 ដែរ៖ ឯករាជ្យភាពនៃព្រលឹង។

នៅជិតដើមដំបូងនៃការនិយាយនេះ ខ្ញុំបាននិយាយថា ពីដើមឡើយ “សេចក្ដីស្រឡាញ់ផ្ដល់ឲ្យដោយមិនទប់ខ្លួន” ហើយអ្វីដែលគួរត្រូវបានផ្ដល់ឲ្យ មិនមែនជាលុយ ឬទំនិញ ឬការគិតគូរ និងសេចក្ដីសប្បុរសលើផ្ទៃនោះទេ ប៉ុន្តែជាថាមពលជីវិត ដែលមនុស្សនោះអាចផលិតភាពសម្បូរបែបដោយកម្លាំងខ្លួនឯង ជាពន្លឺប្រភពនៃជីវិត ដែលធ្វើឲ្យថាមពលដើមដែលបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ផុសឡើង មែនទេ?

ពីទស្សនៈនៃសេចក្ដីពិត វ៉ិចទ័រដែលការងារនៃការផ្ដល់សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ចិត្តនេះគួរចង្អុលទៅ គឺជាដំបូងឆ្ពោះទៅរកខ្លួនឯង ហើយមានតែបន្ទាប់ពីនោះប៉ុណ្ណោះ ទើបឆ្ពោះទៅរកអ្នកដទៃ។

ខណៈដែលអ្នកមិនអាចស្រឡាញ់ខ្លួនឯងបាន វាពិបាកក្នុងការស្រឡាញ់អ្នកដទៃពិតប្រាកដដែរ ហើយខណៈដែលអ្នកមិនអាចទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ អ្នកច្រើនតែដាក់លក្ខខណ្ឌលើការទទួលស្គាល់អ្នកដទៃដែរ។

ដូច្នេះ លើសពីអ្វីៗទាំងអស់ អ្នកត្រូវតែស្រឡាញ់ខ្លួនឯង ហើយល្អណាស់ក្នុងការទទួលស្គាល់ខ្លួនឯង។

បន្ទាប់មក អ្នកក៏អាចទទួលបានភាពចិត្តទូលាយ ក្នុងការទទួលស្គាល់អ្នកដទៃដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ (ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ) ដែរ។

ដើម្បីធ្វើឲ្យពាក្យកាន់តែជ្រៅបន្ថែមទៀត អ្វីដែលសំខាន់សម្រាប់រឿងនោះ គឺការទទួលស្គាល់ភាពទិព្វនៃខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ។

វាសំខាន់ណាស់ ដែលខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ទទួលស្គាល់ចំពោះខ្លួនឯងថា ពីដើមឡើយ អ្នកគឺជាពន្លឺដ៏ពិសិដ្ឋនៃជីវិត ដែលមកពីស្ថានសួគ៌ផ្ទាល់។

បន្ទាប់មក សេចក្ដីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដផុសឡើង។

ថាតើសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដគឺជាអ្វី មិនអាចយល់បានទេ រហូតដល់អ្នកបញ្ចប់ការសិក្សាពីការគិតបែបមនុស្ស ហើយមកដល់ស្មារតីនៃមនុស្សទិព្វ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើខ្ញុំហ៊ានដាក់វាជាពាក្យ វាគឺជាថាមពលដើមផ្ទាល់ ដែលបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ ជាការងារនៃពន្លឺប្រភពនៃជីវិតផ្ទាល់ ដែលផ្ដល់ជីវិត និងវត្តមានដល់អ្វីៗទាំងអស់។

មនុស្សដែលបង្ហាញស្មារតីនោះ សូម្បីតែនៅពេលស្រឡាញ់អ្នកដទៃ ក៏មិនចូលជិត ឬដកខ្លួនឆ្ងាយ ដើម្បីភាពងាយស្រួលផ្ទាល់ខ្លួនដែរ ហើយពួកគេអាចស្រឡាញ់នរណាម្នាក់ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ។

មានសេចក្ដីស្រឡាញ់ជាច្រើនប្រភេទ ដែលយើងផ្ដល់ឲ្យអ្នកដទៃ មែនទេ?

ឧទាហរណ៍ ការចែករំលែកលុយ ឬទំនិញជាមួយមនុស្សដែលខ្វះខាត ឬការធ្វើឲ្យចិត្ត និងរាងកាយរបស់អ្នកផ្លាស់ទីដើម្បីជួយពួកគេ ការលើកទឹកចិត្តអ្នកដែលសោកសៅ ការចែករំលែកទុក្ខវេទនារបស់អ្នកដែលរងទុក្ខ ដើម្បីធ្វើឲ្យវាស្រាល ឬការមានការផ្លាស់ប្ដូរសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅជាមួយដៃគូព្រលឹង។

ក្នុងចំណោមទម្រង់នៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលផ្ដល់ឲ្យអ្នកដទៃ ល្អបំផុតគឺការចែករំលែកតាមរយៈការអធិស្ឋាន នូវថាមពលជីវិត ដែលមនុស្សនោះអាចផលិតភាពសម្បូរបែបដោយកម្លាំងខ្លួនឯង។ នោះគឺជាការផ្ដល់ដ៏ល្អបំផុត។

ជាការពិតណាស់ ប្រភេទនៃការផ្ដល់ផ្សេងទៀត សុទ្ធតែមានតម្លៃតាមរបៀបរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែការផ្ដល់តាមរយៈការអធិស្ឋាន គឺជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ជាមូលដ្ឋានបំផុត ដែលធ្វើឲ្យកម្លាំងផុសឡើងពីក្នុងខ្លួនមនុស្សនោះ។

ហើយដើម្បីអាចធ្វើរឿងបែបនេះ ដោយធម្មជាតិ និងដោយមិនចាំបាច់ខិតខំ ល្អណាស់ក្នុងការទទួលស្គាល់ជាមុនសិន នូវភាពទិព្វផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ហើយបន្ទាប់មក ភាពទិព្វនៃមនុស្សនៅជុំវិញអ្នក បន្ទាប់មក ភាពទិព្វនៃមនុស្សជាតិទាំងអស់ ដោយពង្រីកជួរនៃអ្វីដែលអ្នកទទួលស្គាល់។

ចំពោះរឿងនោះ វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការអានសៀវភៅនៃសេចក្ដីពិតឲ្យបានហ្មត់ចត់ និងម្ដងហើយម្ដងទៀត វាមិនអាចខ្វះបានទេ ក្នុងការអនុវត្តយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ នូវការកែសម្រួលរំញ័រសម្រាប់ការក្លាយជាវិញ្ញាណ តាមរយៈការដកដង្ហើមវែងៗ ហើយវាក៏ចាំបាច់ដែរ ក្នុងការបំពេញគំនិតជានិច្ចរបស់អ្នក ដោយស្មារតីនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះមនុស្សជាតិ ហើយខាត់ និងលើកកម្ពស់ខ្លួនឯងដែលគ្មានប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។

ដូចដែលខ្ញុំតែងតែនិយាយ គ្មានវេទមន្តណាដែលអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកទទួលបានល្អក្នុងការលោតតែម្ដងនោះទេ ដូច្នេះការអនុវត្តពាក្យសម្ដី និងទង្វើនៃសេចក្ដីពិត យ៉ាងមាំមួន និងដោយអត់ធ្មត់ គឺសំខាន់ជាងអ្វីៗទាំងអស់។

ព្រោះនោះគឺជាផ្លូវដ៏ប្រាកដបំផុត ក្នុងការស្ទាត់ជំនាញការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណពិតប្រាកដ។ (ចប់)