អំពីរឿងរបស់មនុស្សដែលហាក់ដូចជាមិនស្អាត (ភាគទី 2)

(តពីម្សិលមិញ)

★ពីខ្លួនខ្ញុំនៅពេលអនាគត ទៅកាន់ខ្លួនខ្ញុំកាលពីអតីតកាល

(5) ភាពខុសគ្នារវាងស្មារតី និងគំនិត

ខ្ញុំបាននិយាយមួយភ្លែតមុនថា “រាងកាយគឺជាយានជំនិះដែលបង្កើតឡើងដោយស្មារតី”។ នៅទីនេះ តោះបញ្ជាក់ពីភាពខុសគ្នារវាងស្មារតី និងគំនិត។

ហេតុអ្វីបានជានិយាយអំពីរឿងនេះនៅទីនេះ និងឥឡូវនេះ? ព្រោះលុះត្រាតែអ្នកយល់ពីសេចក្ដីពិតថា “មនុស្សម្នាក់គឺជាស្មារតីផ្ទាល់ ហើយមិនដែលគ្រាន់តែជាគំនិតនោះទេ” បើមិនដូច្នោះទេ ការយល់ច្រឡំដែលចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅថា “រាងកាយផ្ទាល់គឺជាខ្ញុំ” មិនអាចត្រូវបានស្រាយបានទេ។

ហើយរឿងមួយដែលខ្ញុំចង់បញ្ជាក់ឲ្យច្បាស់គឺ៖ “ស្មារតី និងគំនិត សុទ្ធតែជារំញ័រខាងវិញ្ញាណ ដែលមិនអាចមើលឃើញដោយភ្នែក ឬប៉ះដោយដៃបាន” ដូច្នេះក្នុងន័យនោះ ពួកវាប្រហែលជាហាក់ដូចជាដូចគ្នា ប៉ុន្តែនៅក្នុងសេរីភាពរបស់ពួកវា ពិតជាមានភាពខុសគ្នាដ៏ធំដូចរវាងមេឃ និងដី។

ស្មារតីគ្មានការរឹតត្បិតណាមួយទាល់តែសោះ។

ប៉ុន្តែគំនិតត្រូវបានរឹតត្បិត។

ហេតុអ្វី? ព្រោះគំនិតគឺជារំញ័រខាងវិញ្ញាណដែលកើតឡើង ខណៈដែលរុំក្នុងសំបុកនៃរាងកាយ ដូច្នេះពួកវាមិនអាចចេញពីសំបកដែលចងខ្លួនឯង ដែលនិយាយថា “ខ្ញុំគឺជារាងកាយ” បានទេ។

ហើយនោះគឺជាកន្លែងដែលទុក្ខវេទនាគ្រប់ប្រភេទកើតឡើង។

រឿងនេះមិនពាក់ព័ន្ធនឹងសំណួរដែលយើងកំពុងផ្ដោតលើកនេះទេ ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមការព្រួយបារម្ភនៃការរស់នៅ មានការព្រួយបារម្ភពីការចាស់ ទុក្ខនៃជំងឺ ការភ័យខ្លាចសេចក្ដីស្លាប់ ជាដើម។ ទុក្ខវេទនាគ្រប់ប្រភេទកើតឡើងមិនមែនពីស្មារតីទេ គឺពីគំនិត។

ស្មារតីគឺជាអ្វីមួយដែលស្រដៀងនឹងគំនិត ប៉ុន្តែខុសគ្នាខ្លាំង។ ស្មារតីគឺជាការលេចចេញនៅខាងរំញ័រខាងវិញ្ញាណ នៃចង្វាក់សេរីនៃពន្លឺនៃជីវិត និងការងាររបស់វា។

ដូច្នេះ ស្មារតីពិតប្រាកដ និងគំនិតដែលត្រូវបានគេច្រឡំជាមួយស្មារតី គឺជារបស់ខុសគ្នាទាំងស្រុង។

លើកលែងតែចំណុចមួយ៖ ពួកវាសុទ្ធតែជា “ថាមពលដែលដំណើរការដោយផ្អែកលើពន្លឺនៃជីវិត”។

(6) អំពីការព្រួយបារម្ភដែលកើតឡើងនៅពេលយើងធំឡើង

ឥឡូវនេះ ខ្ញុំសូមត្រឡប់មករឿងវិញ ហើយនិយាយអំពីអ្វីដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីកំណើត។

មនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវបានចិញ្ចឹមដោយយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំង ចាប់ពីមិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីកំណើត រហូតដល់វ័យកុមារភាពដំបូង ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន ស្មារតីអេហ្គោក៏កើតឡើង ហើយពួកគេអាចផ្លាស់ទីដោយខ្លួនឯង ដោយគ្មានឪពុក ឬម្ដាយដើរតាម។

នៅប្រហែលវ័យជំទង់ លក្ខណៈខាងរាងកាយនៃភេទនីមួយៗលេចឡើងយ៉ាងច្បាស់ ពួកគេដឹងខ្លួនអំពីភេទរបស់ខ្លួន ហើយការព្រួយបារម្ភដែលពាក់ព័ន្ធនឹងវាក៏កើនឡើងដែរ។

ក្រៅពីនោះ ជាមួយនឹងការភ្ញាក់ដឹងនៃអេហ្គោ បំណងប្រាថ្នាផ្សេងៗក៏ផុសឡើងលើផ្ទៃ។

មនុស្សខ្លះមានអារម្មណ៍ថាទង្វើនៃការបញ្ចេញកាកសំណល់ជារឿងរំខាន ហើយព្រួយបារម្ភថា “ហេតុអ្វីបានជាមានមុខងារបែបនេះ?”

សេចក្ដីពិតគឺ ប្រសិនបើឪពុកម្ដាយ ជីតា ឬជីដូន បានប្រាប់ក្មេងប្រុស និងក្មេងស្រីដែលកំពុងព្រួយបារម្ភ នូវសេចក្ដីពិតអំពីជីវិតមនុស្ស និងរាងកាយ ពួកគេទាំងអស់អាចរួចផុតពីការព្រួយបារម្ភ ហើយធំឡើងដោយមានសុខភាពល្អក្នុងជីវិត។ ប៉ុន្តែរហូតមកដល់ពេលនេះ ពេលវេលាមិនទាន់មកដល់នៅឡើយ ហើយការព្រួយបារម្ភបែបនោះក៏ជាបទពិសោធន៍ចាំបាច់ដែរ។

(7) អំពីមុខងារបញ្ចេញកាកសំណល់

ចាប់ពីទីនេះតទៅ ការនិយាយក្លាយជាមិនសូវសមរម្យបន្តិច ប៉ុន្តែតោះនិយាយអំពីមុខងារបញ្ចេញកាកសំណល់ ដូចជាការមានអារម្មណ៍ចង់នោម ឬបន្ទោរបង់ និងការបែកញើស។

អំពីរឿងនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នាខ្មាសអៀន ហើយលីសែងការព្រួយបារម្ភដែលពួកគេស្ទើរតែមិនអាចនិយាយប្រាប់នរណាម្នាក់បាន។ ក្នុងចំណោមការព្រួយបារម្ភផ្សេងៗទាំងអស់ អ្វីដែល [ឈ្មោះរបស់អ្នក] បាននិងកំពុងសួរ គឺថា “ការបញ្ចេញកាកសំណល់ = មិនស្អាត” ដូច្នេះវាមិនសមហេតុផលទេដែលមនុស្សដែលមានមុខងារបែបនេះ គឺជាភាវៈទិព្វ។

ពីអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយរហូតមកដល់ពេលនេះ អ្នកប្រហែលជាមានគំនិតប្រហាក់ប្រហែលរួចហើយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកយល់ពីការពិតដែលថា មនុស្សម្នាក់គឺជាអ្នកបើកបរដែលបានឡើងចូលទៅក្នុងរាងកាយ ហើយរាងកាយគឺជាយានជំនិះទន់ ដែលត្រឡប់ទៅជាដីវិញនៅពេលដែលអ្នកបើកបរចាកចេញពីវា តើវាមិនធ្វើឲ្យអ្វីៗច្បាស់បន្តិចទេឬ?

ដើម្បីពន្យល់វាជាមួយរថយន្ត៖ សព្វថ្ងៃនេះ រថយន្តកោសិកាឥន្ធនៈដែលដំណើរការដោយដុតអ៊ីដ្រូសែន បានចាប់ផ្ដើមលេចឡើង ប៉ុន្តែរថយន្តរហូតមកដល់ពេលនេះ បានដំណើរការដោយដុតសាំង ឬប្រេងម៉ាស៊ូត ដើម្បីបង្វិលម៉ាស៊ីន មែនទេ?

ហើយកាកសំណល់ពីឥន្ធនៈដែលប្រើក្នុងការដុត ត្រូវបានបញ្ចេញទៅក្នុងខ្យល់ជាឧស្ម័នផ្សែង មែនទេ?

ដូចគ្នាដែរ មនុស្សរហូតមកដល់ពេលនេះ បានថែរក្សារាងកាយរបស់ខ្លួនដោយអាហារខាងរូបធាតុ ហើយបានបញ្ចេញវត្ថុធាតុដែលមិនចាំបាច់ចេញពីរាងកាយ តាមរយៈមុខងារបញ្ចេញកាកសំណល់ផ្សេងៗ។

ដូចរថយន្តផ្លាស់ទីដោយដុតឥន្ធនៈដើម្បីបង្វិលម៉ាស៊ីនដែរ រាងកាយស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមដែលវាត្រូវការ ពីអាហារដែលដាក់ចូលក្នុងរាងកាយ និងធាតុខាងវិញ្ញាណដែលស្រូបយកតាមរយៈការដកដង្ហើម ហើយកាកសំណល់ដែលនៅសល់ក្រោយពីសារធាតុចិញ្ចឹមត្រូវបានស្រូបយក ក្លាយជាលាមក ហើយត្រូវបានបញ្ចេញទៅក្រៅរាងកាយ។

ដូចកាកសំណល់ពីការដុតរបស់រថយន្ត ត្រូវបានបញ្ចេញជាឧស្ម័នផ្សែងដែរ។

តាមរបៀបនេះ មុខងារបញ្ចេញកាកសំណល់ មិនមែនជាអ្វីដែលជីវិតមនុស្សផ្ទាល់កំពុងធ្វើនោះទេ ប៉ុន្តែជាមុខងារដែលត្រូវបានដាក់បញ្ចូលក្នុងរាងកាយជាយានជំនិះ។

ការពិតនៃមនុស្សម្នាក់ តែងតែជាស្មារតី និងចិត្ត ហើយនោះគឺជារំញ័រខាងវិញ្ញាណ ជាចង្វាក់នៃពន្លឺ ដែលតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ជាមួយ “ពន្លឺនៃជីវិត”។

រាងកាយវិញ គឺជាយានជំនិះនៃរំញ័រខាងរូបធាតុ ដែលស្ងួតនៅពេលដែលស្មារតីចាកចេញពីវា ហើយលុះត្រាតែវាត្រូវបានដុតនៅទីបូជាសព បើមិនដូច្នោះទេ វាត្រឡប់ទៅកាន់ពិភពធម្មជាតិវិញជាធាតុ។

ដូច្នេះ មិនចាំបាច់ទាល់តែសោះក្នុងការមានអារម្មណ៍ថាមុខងារបញ្ចេញកាកសំណល់ជាអ្វីមួយដែលមិនរីករាយ។

រាងកាយគឺជាយានជំនិះដ៏មានតម្លៃ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកធ្វើការនៅក្នុងពិភពរូបកាយ ដូច្នេះមានហេតុផលគ្រប់យ៉ាងក្នុងការដឹងគុណវា ហើយមិនចាំបាច់ទាល់តែសោះក្នុងការមើលងាយវា។

យ៉ាងណាមិញ គ្មានមនុស្សសូម្បីតែម្នាក់ សូម្បីតែបុរស ឬស្ត្រីដែលស្រស់ស្អាតបំផុតក្នុងពិភពលោក ដែលរស់នៅដោយមិនបញ្ចេញកាកសំណល់នោះទេ។

(8) អំពីបំណងប្រាថ្នាផ្សេងៗ

បន្ទាប់មក តោះនិយាយអំពីហេតុអ្វីបានជាចំណង់ផ្លូវភេទ ចំណង់អាហារ បំណងប្រាថ្នាលុយកាក់ និងបំណងប្រាថ្នាអំណាច ក៏ចាំបាច់ដែរ។

តើអ្នកធ្លាប់គិតទេថា តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះពិភពលោក ប្រសិនបើមនុស្សគ្មានបំណងប្រាថ្នាទាល់តែសោះ?

ប្រសិនបើចំណង់ផ្លូវភេទបាត់ទៅ ប្រហែលជាគ្មាននរណាម្នាក់នឹងព្យាយាមមានកូន នៅពេលដែលវាមានន័យថាត្រូវឆ្លងកាត់ការលំបាកទេ។

ប្រសិនបើចំណង់អាហារបាត់ទៅ នៅក្នុងពិភពមួយដែលមិនទាន់បានដាំដុះការជឿជាក់ថាមនុស្សអាចរស់នៅដោយធាតុខាងវិញ្ញាណតែប៉ុណ្ណោះ មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងស្លាប់ដោយការអត់ឃ្លានក្នុងរយៈពេលពីរបីខែ។

នៅក្នុងសង្គមសេដ្ឋកិច្ចលុយកាក់ ដែលតម្លៃត្រូវបានវាស់ និងប្ដូរជាលុយ ប្រសិនបើអ្នកបោះបង់ការរកប្រាក់ អ្នកមិនអាចចិញ្ចឹមគ្រួសាររបស់អ្នកបានទេ ហើយសូម្បីតែមនុស្សនៅលីវក៏មិនអាចរស់នៅបានដែរ។

អ្នកប្រហែលជាមានការស្រមើស្រមៃថា ប្រសិនបើគំនិតដូចជាបំណងប្រាថ្នាអំណាច សិទ្ធិអំណាច និងការឡើងឋានៈបាត់ទៅ ពិភពលោកនឹងក្លាយជាពិភពដ៏ល្អឥតខ្ចោះមួយ ដោយគ្មានសង្គមប្រកួតប្រជែងបែបអ្នកខ្លាំងរស់រាន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើរឿងនោះកើតឡើង ជាមួយមនុស្សជាតិលើផែនដីក្នុងសភាពចិត្តបច្ចុប្បន្ន មនុស្សជាច្រើននឹងធ្វើការដោយស្រួលៗ ហើយជ្រើសរើសរស់នៅដើម្បីភាពសប្បាយ។

អ្នកអាចមើលឃើញថាតើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះពិភពលោកនៅពេលនោះ មែនទេ?

តាមរបៀបនេះ របៀបដែលបំណងប្រាថ្នាមានរហូតមកដល់ពេលនេះ គឺជារបៀបនៃការមានដែលសមនឹងកម្រិតស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិរហូតមកដល់ពេលនេះ។

នោះគឺដោយសារវិសាលភាពនៃរំញ័រនៃផែនដីរហូតមកដល់ពេលនេះ គឺជាពិភពនៃការឆ្លុះបញ្ចាំងដ៏គ្រោតគ្រាត។ អ្វីដែលអ្នកបានឃើញរហូតមកដល់ពេលនេះ គឺដូចជាស្រមោលនៃរូបធាតុ ដែលកើតឡើងនៅពេលដែលពន្លឺចាំងលើវា ហើយការមើលតែស្រមោលនោះ ហើយសន្និដ្ឋានថា “នេះគឺជាការពិតនៃមនុស្ស” គឺជារបៀបមើលដ៏ខ្ជះខ្ជាយណាស់។

ប៉ុន្តែចាប់ពីពេលនេះតទៅ វាខុសគ្នា។

នេះគឺជារឿងនៃវិមាត្រខាងវិញ្ញាណ ហើយមិនត្រូវនឹងសុភវិនិច្ឆ័យនៃពិភពរូបកាយទេ ដូច្នេះសូមយកវាតែជាការប្រៀបធៀបប៉ុណ្ណោះ។ ពិភពចាប់ពីពេលនេះតទៅ គឺជាពិភពមួយដែលទាំងរំញ័រខាងវិញ្ញាណ និងរំញ័រខាងរូបធាតុ ក្លាយជាវិញ្ញាណ ដូច្នេះវានឹងក្លាយជាពិភពមួយដែលគ្មានស្រមោលកើតឡើង សូម្បីតែនៅពេលដែលពន្លឺចាំងក៏ដោយ។

តាមពិត មានស្រមោល។

ប៉ុន្តែពួកវាទាំងអស់ល្អិតល្អន់ និងថ្លា។

វានឹងក្លាយជាពិភពមួយដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចយល់ច្រឡំស្រមោលថាជាការពិតដូចពីមុនបានឡើយ។

(9) តើចំណង់អាហារក្លាយជាអ្វី

ដើម្បីបន្ថែមលើរឿងនេះ ចំណង់អាហារ នៅក្នុងពិភពដែលទើបតែឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ មិនបាត់ទៅទាំងស្រុងទេ ប៉ុន្តែវាក្លាយជាខ្សោយបំផុត។

ជាដំបូង គោលបំណងនៃការបរិភោគផ្លាស់ប្ដូរ។

អាហារក្លាយជាឧបករណ៍សម្រាប់ធ្វើឲ្យការប្រាស្រ័យទាក់ទងរវាងមនុស្សដំណើរការដោយរលូន ហើយការចង់បានអាហារដោយសារតែអ្នកឃ្លាន បាត់ទៅបន្តិចម្ដងៗ។

រឿងនេះនឹងផ្លាស់ប្ដូរជាជំហានៗនៅលើផែនដីដែរ ប៉ុន្តែជាដំបូង អាហារបីពេលក្នុងមួយថ្ងៃ ក្លាយជាពីរពេល ពីរពេលក្លាយជាមួយពេល ហើយមួយពេលក្នុងមួយថ្ងៃ ក្លាយជាមួយពេលរៀងរាល់ពីរបីថ្ងៃម្ដង ដោយថយចុះបន្តិចម្ដងៗ។

មិនយូរប៉ុន្មាន ចំណង់អាហារដែលរុញច្រានអ្នកដោយបំណងប្រាថ្នា នឹងបាត់ទៅដោយធម្មជាតិ។

(10) តើការបញ្ចេញកាកសំណល់ក្លាយជាអ្វី

ចំពោះការបញ្ចេញកាកសំណល់ វាខុសគ្នាពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់ ប៉ុន្តែការក្លាយជាវិញ្ញាណកាន់តែរីកចម្រើន បរិមាណក៏កាន់តែតូច ហើយនៅទីបំផុតវាបាត់ទៅ។

ឬនិយាយឲ្យត្រូវជាងនេះ តម្រូវការសម្រាប់វារសាត់បាត់ទៅ។

ព្រោះអ្នកកាន់តែក្លាយជាវិញ្ញាណ ជាតិពុល និងភាពមិនបរិសុទ្ធនៃរំញ័រខាងវិញ្ញាណ និងខាងរូបធាតុ ដែលត្រូវតែបញ្ចេញចេញពីរាងកាយ ក៏កាន់តែតិច។

តាមរបៀបនេះ អ្នកកាន់តែឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ ផ្នែកស្រមោលនៃទាំងការបញ្ចេញកាកសំណល់ និងបំណងប្រាថ្នាផ្សេងៗក៏កាន់តែបាត់ទៅ ដូច្នេះសេចក្ដីសន្និដ្ឋានគឺ៖ “គ្មានអ្វីគួរឲ្យព្រួយបារម្ភទេ”។

ដូច្នេះ សម្រាប់ពេលនេះ គ្រប់គ្រាន់ហើយក្នុងការមិនវិនិច្ឆ័យអ្វីៗទាំងអស់ថាល្អ ឬអាក្រក់ ប៉ុន្តែទទួលយកគ្រប់សភាពនៃអ្វីៗដូចដែលវាមាន ហើយចាំងពន្លឺនៃការដឹងគុណលើវា។

ដោយសម្លឹងមើលតែ “ពន្លឺនៃជីវិត” ដែលកំពុងធ្វើការនៅជ្រៅក្នុងភាវៈទាំងអស់។