អំពីរឿងរបស់មនុស្សដែលហាក់ដូចជាមិនស្អាត (ភាគទី 1)

★សំណួរអំពីជីវិត

“ប្រសិនបើមនុស្សជាភាវៈទិព្វ ហេតុអ្វីបានជាពួកគេមានមុខងារមិនស្អាតដូចជាការបញ្ចេញកាកសំណល់? ហើយទោះបីជាវាខុសគ្នាពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់ក៏ដោយ តើមូលហេតុមិនមែនជាចំណង់ផ្លូវភេទខ្លាំង ចំណង់អាហារ បំណងប្រាថ្នាលុយកាក់ និងបំណងប្រាថ្នាអំណាច ធ្វើឲ្យយើងមានអារម្មណ៍ពី ‘ភាពអាក្រក់នៃមនុស្ស’ ថា ‘ពួកវាជារបស់ដែលមិនគួរមាន’ ទេឬ?”

មួយរយៈពេលកាលអ្នកនៅក្មេង អ្នកធ្លាប់មានការសង្ស័យបែបនោះ មែនទេ?

សព្វថ្ងៃនេះ នៅពេលដែលអ្នកឆ្ងល់អំពីអ្វីមួយ អ្នកអាចរកមើលចម្លើយយ៉ាងឆាប់រហ័សនៅលើអ៊ីនធឺណិត ហើយសូម្បីតែរឿងដែលមិនអាចរកមើលតាមរបៀបលោកិយបាន ក៏ភ្លឺមកកាន់អ្នកជាវិចារណញាណភ្លាមៗ មុនពេលអ្នកមានពេលគិតផង។ ប៉ុន្តែនៅពេលនោះ សូម្បីតែពីខាងយើង យើងអាចមើលឃើញអ្នកកំពុងឈឺក្បាលយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរអំពីរឿងនោះ អស់រយៈពេលយូរគួរសម។

ការនិយាយថ្ងៃនេះ គឺសម្រាប់មនុស្សដែល ដូចអ្នកកាលពីពេលនោះ ជាប់ជំពាក់ក្នុងខ្សែនៃការព្រួយបារម្ភគ្រប់ប្រភេទអំពីការរស់នៅ ហើយច្រើនតែជ្រួញចិញ្ចើមនៃចិត្តរបស់ខ្លួន។

ចាប់ពីទីនេះតទៅ សូមអានពាក្យរបស់ខ្ញុំ ឮៗប្រសិនបើអ្នកអាច ហាក់ដូចជាអ្នក ហាសិបឆ្នាំខាងមុខ ក្នុងនាមជាសមាជិកម្នាក់នៃមនុស្សជាតិនៃចក្រវាល កំពុងនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងកាលពីអតីតកាល នៅដំណាក់កាលដង្កូវក្នុងសំបុក ដែលរុំក្នុងសំបុកនៃគំនិត។

ដោយធ្វើដូច្នេះ អ័ព្ទក្នុងចិត្តរបស់អ្នកនឹងរសាត់បាត់កាន់តែច្រើន ហើយអ្នកអាចវិវត្តក្នុងស្មារតី ទៅជាខ្លួនឯងនៅក្នុងសភាពដែលជ្រៅជាងនេះ។

★ពីខ្លួនខ្ញុំនៅពេលអនាគត ទៅកាន់ខ្លួនខ្ញុំកាលពីអតីតកាល

(1) ដើម្បីចាប់ផ្ដើម

រឿងដំបូងដែលខ្ញុំចង់ប្រាប់អ្នក គឺការពិតដែលថា [ឈ្មោះរបស់អ្នក] នៅពេលអនាគត មានចម្លើយចំពោះសំណួរទាំងអស់អំពីជីវិតរួចហើយ ហើយនៅក្នុងពិភពមួយដែលអាយុជីវិតត្រូវបានពន្យារយ៉ាងខ្លាំង នៅតែក្មេងវ័យសូម្បីតែលើសពី 100 ឆ្នាំ ដោយប្រើប្រាស់ជីវិតយ៉ាងរស់រវើក ហើយរស់នៅរៀងរាល់ថ្ងៃយ៉ាងរុងរឿង។

ដោយយល់ពីរឿងនោះ តោះស្រាយចម្លើយចំពោះសំណួរខាងលើ។

(2) អំពីធម្មជាតិដើមនៃមនុស្ស

ជាដំបូង មនុស្សគឺជាភាវៈទិព្វ។

នេះគឺជាការពិតដែលមិនអាចរង្គោះរង្គើបាន ហើយនៅលើផែនដីនាពេលអនាគត ឥឡូវនេះដែលមនុស្សទិព្វជាច្រើនត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ ហើយផែនដីទីបំផុតបានតាមទាន់ផ្កាយជិតខាង វាគឺជាការទទួលស្គាល់ដែលបានក្លាយជាស្តង់ដារជាសកល។

ដូច្នេះ ការទទួលស្គាល់ជាមូលដ្ឋានដែល [ឈ្មោះរបស់អ្នក] មានឥឡូវនេះ គឺ “ធម្មជាតិដើមនៃមនុស្សគឺភាពទិព្វ” អាចនិយាយបានថាត្រឹមត្រូវ។

ដោយយល់ពីសេចក្ដីពិតនោះ ឥឡូវនេះ តោះស្រាយជាមួយគ្នានូវខ្សែនៃការព្រួយបារម្ភ (ការយល់ច្រឡំ) ដែលធ្វើឲ្យអ្នកផ្ដោតលើការពិតដែលថារាងកាយមានមុខងារបញ្ចេញកាកសំណល់ ហើយច្រើនតែត្រូវបំណងប្រាថ្នាផ្សេងៗបោកបក់ ហើយគិតថាខ្លួនឯងជាភាវៈមិនស្អាត។

(3) ទំនាក់ទំនងរវាងរាងកាយ និងស្មារតី (ចិត្ត)

ជាដំបូង សូមសាកល្បងមើលវាតាមរបៀបនេះ៖ “រាងកាយមនុស្ស និងស្មារតី (ចិត្ត) ស្ថិតក្នុងទំនាក់ទំនងដូចជារថយន្ត និងអ្នកបើកបររបស់វា”។

ហើយខណៈដែលអ្នកគិតបែបនោះ សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងមើលខ្លួនឯងកំពុងព្រួយបារម្ភ ពីកន្លែងមួយដែលនៅឆ្ងាយបន្តិចពីរាងកាយរបស់អ្នក… ចាំមើល ពីទីតាំងមួយប្រហែលបីម៉ែត្រពីលើក្បាលរបស់អ្នក ទ្រេតឡើងលើ។

 

តើអ្នកត្រៀមរួចហើយឬនៅ?

 

បើមើលពីពិភពនៃជីវិត “ការពិតនៃភាពទិព្វដែលស្ថិតនៅក្នុងមនុស្ស” ដែលជាអ្នកបើកបរ គឺជាស្មារតី (ចិត្ត) ផ្ទាល់ មិនមែនជារាងកាយខាងរូបធាតុដែលហៅថារាងកាយនោះទេ។

រាងកាយពិតជាយានជំនិះមួយ ដែលស្មារតី (ចិត្ត) បានបង្កើតដោយខ្លួនឯង។

ដើម្បីយល់ពីរឿងនេះឲ្យកាន់តែជ្រៅ តោះពិនិត្យមើលជាដំបូងថាតើមនុស្សម្នាក់កើតមកជារាងកាយដោយរបៀបណា។

(4) របៀបដែលយើងកើតមកក្នុងពិភពរូបកាយ

រឿងដំបូងដែលអ្នកត្រូវដឹង គឺដើម្បីឲ្យភាវៈវិញ្ញាណដែលរស់នៅក្នុងស្រទាប់នីមួយៗនៃពិភពម្ខាងទៀត កើតមកក្នុងពិភពរូបកាយ ពួកគេត្រូវការការអនុញ្ញាតពីស្ថានសួគ៌ ដើម្បីចាប់កំណើតម្ដងទៀតលើផែនដី។

ស្ថានសួគ៌មានន័យថា “ថាមពលនៃប្រភពដ៏អស្ចារ្យនៃជីវិត” ហើយអ្នកដែលអនុវត្តឆន្ទៈរបស់វាជំនួសវា គឺទេវៈអ្នកការពាររបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។ ដូច្នេះ ដើម្បីចាប់កំណើតម្ដងទៀតលើផែនដី អ្នកត្រូវការការអនុញ្ញាតពីទេវៈអ្នកការពាររបស់អ្នក។

នៅពេលដែលទេវៈអ្នកការពាររបស់អ្នកយល់ព្រមលើការចាប់កំណើតម្ដងទៀតរបស់អ្នកទៅក្នុងពិភពរូបកាយ ភាវៈវិញ្ញាណដែលប្រាថ្នាចង់កើតជាថ្មី ផ្លាស់ទៅកាន់បន្ទប់រង់ចាំសម្រាប់កំណើតនៅក្នុងពិភពវិញ្ញាណ។ នៅទីនោះ ដោយពិគ្រោះជាមួយវិញ្ញាណអ្នកការពារ និងទេវៈអ្នកការពាររបស់ខ្លួន ពួកគេមើលចុះពីមេឃនៃវិមាត្រផ្សេង ទៅកាន់គូបុរស និងស្ត្រីជាច្រើននៅលើផែនដី ហើយដោយផ្អែកលើការតភ្ជាប់ពីជីវិតមុនៗ ជាដើម ស្វែងរកគូបុរស និងស្ត្រីខាងរាងកាយ ដែលល្អបំផុតសម្រាប់កំណើតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។

បន្ទាប់មក នៅពេលដែលពួកគេសម្រេចលើឪពុកម្ដាយដែលល្អបំផុតសម្រាប់ការសម្រេចបេសកកម្មរបស់ពួកគេនៅលើផែនដី ពួកគេចូលទៅក្នុងការរួមគ្នានៃមេជីវិតឈ្មោល និងស៊ុត ដែលបានជួបគ្នានៅលើផែនដីនៅពេលដូចគ្នានោះ គឺអំប្រ៊ីយ៉ុង។

នៅពេលនោះ ពួកគេពាក់រាងកាយមួយដែលហៅថាកាយអាស្ត្រាល់ ដូចជាខោអាវក្នុងនៃឈុតអវកាស (សម្លៀកបំពាក់ក្នុងនៃព្រលឹង) ស្មារតីរបស់ពួកគេត្រូវបានទេវៈអ្នកការពាររបស់ពួកគេធ្វើឲ្យដេកលក់ ហើយដោយការចងចាំរបស់ពួកគេរហូតមកដល់ពេលនោះ ត្រូវបានរក្សាទុកយ៉ាងតឹងនៅជ្រៅក្នុងចិត្តក្រោមស្មារតី ពួកគេចូលទៅក្នុងអំប្រ៊ីយ៉ុងជាព្រលឹងមួយ។

តើវាដូចម្ដេច? វាដូចជាពេលដែលអ្នកចេញទៅក្នុងលំហអវកាស ដោយរុំយ៉ាងតឹងក្នុងឈុតអវកាស៖ ជាសភាពដ៏យឺតបំផុត និងមានកម្រិត ដែលគំនិត និងចលនារបស់អ្នកមិនត្រូវគ្នា។

ហើយវាក៏ជាពេលមួយដែលអមដោយការឈឺចាប់ដ៏ធំបំផុតដែរ។

ហេតុអ្វី? ព្រោះរំញ័រដែលស្មារតីចាប់អារម្មណ៍ គ្រោតគ្រាតខ្លាំងណាស់ ជាពិភពមួយដែលធាតុនៃជីវិតត្រូវបានបំពុល… ចាំមើល ប្រហែលជាងាយយល់បំផុត ប្រសិនបើខ្ញុំនិយាយថាវាដូចជាការស្រាប់តែត្រូវបានដាក់នៅកណ្ដាលផ្សែងអ័ព្ទដ៏អាក្រក់។

ដូច្នេះ ភាវៈវិញ្ញាណភាគច្រើនឡើងជិះអំប្រ៊ីយ៉ុងខាងរាងកាយ ដោយស្មារតីរបស់ពួកគេកំពុងដេកលក់។ ប៉ុន្តែកម្រណាស់ មានភាវៈវិញ្ញាណដែលមានកម្លាំងឆន្ទៈដ៏អស្ចារ្យ ដែលឡើងជិះអំប្រ៊ីយ៉ុងដោយស្មារតីនៅដដែល ដោយមិនបាត់បង់ការចងចាំរបស់ពួកគេរហូតមកដល់ពេលនោះ។

ប៉ុន្តែមនុស្សបែបនេះ គឺជាករណីនៃពួកទេវៈកម្រិតខ្ពស់ដែលមានបេសកកម្មមិនធម្មតា… ឧទាហរណ៍ ការទទួលយកកម្មនៃត្រកូលទាំងមូលរបស់ខ្លួនតែម្នាក់ឯង ហើយលុបបំបាត់កម្មនោះដោយជីវិតដ៏ខ្លីបំផុត ឬការមានបេសកកម្មក្លាយជាស្លាកសញ្ញាសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន។ ព្រលឹងដែលជួបប្រទះកំណើតបែបនេះ គឺកម្រណាស់។

ត្រឡប់មករឿងវិញ៖ នៅពេលដែលមេជីវិតឈ្មោល និងស៊ុតរួមគ្នា ព្រលឹងមកស្ថិតនៅក្នុងអំប្រ៊ីយ៉ុង ដែលជាគ្រាប់ពូជនៃរាងកាយ។ វត្ថុធាតុដើមរបស់វា ជាការពិតណាស់គឺមេជីវិតឈ្មោលរបស់ឪពុក និងស៊ុតរបស់ម្ដាយ ហើយលើសពីនេះ ធាតុផ្សេងៗដែលបង្កើតបានជាពិភពរូបកាយ ត្រូវបានទាញមកកាន់អំប្រ៊ីយ៉ុង ដែលថាមពលជីវិត តាមន័យត្រង់ ដាក់សាច់លើពួកវា ដោយបង្កើតរាងកាយមួយដែលមានអវយវៈទាំងប្រាំគ្រប់គ្រាន់។

ជាការពិតណាស់ កម្លាំងជំរុញនៃការងារនោះគឺថាមពលរាងកាយរបស់ម្ដាយ និងអាហារដែលនាងបរិភោគ ប៉ុន្តែវាគឺជាថាមពលជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ដែលដឹកនាំក្នុងការបង្កើតរាងកាយមនុស្សដ៏ស្មុគស្មាញ។

ម្ដាយគឺជាអ្នកដែលខ្ចីកន្លែងដ៏មានតម្លៃ ដែលរាងកាយ ជាយានជំនិះនៃព្រលឹង ត្រូវបានចិញ្ចឹមបីបាច់។ មនុស្សម្នាក់មិនមែនជាអ្វីដែលឪពុក និងម្ដាយខាងរាងកាយបង្កើតនោះទេ។

បើមើលពីខាងការងារនៃជីវិត មនុស្សគ្រប់គ្នាបានប្រាថ្នាយ៉ាងខ្លាំងចង់កើតជាថ្មី បានជ្រើសរើសឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួននៅលើផែនដីដោយខ្លួនឯង ហើយបានកើតមកដោយខ្លួនឯង ដែលជា “ពន្លឺនៃជីវិត” កំពុងបង្កើតរាងកាយផ្ទាល់ខ្លួន។

ដូច្នេះ ពេលខ្លះអ្នកឃើញក្មេងប្រុស និងក្មេងស្រី ដែលចង់និយាយទៅកាន់ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្លួនថា “ហេតុអ្វីបានជាលោកឪពុកម្ដាយត្រូវបង្កើតខ្ញុំ? ខ្ញុំបានកើតមក ទោះបីជាខ្ញុំមិនចង់ក៏ដោយ គ្រាន់តែជាលទ្ធផលនៃការសប្បាយរបស់លោកទាំងពីរ”។ ប៉ុន្តែសេចក្ដីពិតមិនមែនដូច្នោះទេ។

(នឹងបន្តនៅថ្ងៃស្អែក)