អំពីទំនាក់ទំនងរវាងសត្វ និងមនុស្សជាតិ

★ទំនាក់ទំនងរវាងសត្វ និងមនុស្សជាតិ

ថ្ងៃនេះ តោះមើលទំនាក់ទំនងរវាងសត្វ និងមនុស្សជាតិ។ អ្នកដឹងថាសត្វ និងមនុស្សខុសគ្នា មែនទេ? ប៉ុន្តែថាតើពួកវាខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្ដេចឲ្យប្រាកដ មនុស្សភាគច្រើននៅលើផែនដីទទួលស្គាល់តែស្រពិចស្រពិលប៉ុណ្ណោះ។

គ្រាន់តែបញ្ជាក់ឲ្យច្បាស់នូវភាពខុសគ្នាដ៏ស្រពិចស្រពិលនេះ ហើយយល់វាឲ្យច្បាស់ ស្មារតីរបស់អ្នកក៏កាន់តែជ្រៅក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

ហេតុអ្វី? ព្រោះតាមរយៈវា អ្នកអាចដឹងខ្លួនយ៉ាងច្បាស់អំពីគោលបំណង និងបេសកកម្មដែលអ្នកបានកើតមកជាមនុស្ស ហើយសសរពន្លឺដ៏ក្រាស់មួយក៏ផុសឡើងតាមឆ្អឹងខ្នងនៃចិត្តរបស់អ្នក។

★ថាតើមានហេតុផល និងបញ្ញាឬអត់

អញ្ចឹង តោះមើលភ្លាមៗ។

មនុស្សមានកម្លាំងក្នុងការគិតដោយផ្អែកលើហេតុផល និងបញ្ញា។ សត្វពិតជាមានប្រតិកម្មតាមសភាវគតិ ដោយផ្អែកលើគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍ ប៉ុន្តែពួកវាគ្មានមធ្យោបាយបង្កើតគំនិតស្ថាបនា ដោយផ្អែកលើហេតុផល និងបញ្ញា ហើយលាតត្រដាងពួកវាជាក់ស្ដែងនៅក្នុងពិភពលោកទេ។ នេះគឺជាភាពខុសគ្នាជាមូលដ្ឋាន ដែលបំបែកសត្វចេញពីមនុស្សជាតិ។

ប្រសិនបើអ្នកស្វែងយល់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅថាតើនេះមានន័យដូចម្ដេច ហើយងាកក្រោយមើលរបៀបរស់នៅផ្ទាល់ខ្លួនរបស់មនុស្សជាតិ អ្នកច្បាស់ជាអាចកត់សម្គាល់ឃើញថា វាជារបៀបរស់នៅដ៏ម្ខាង ដែលពេញចិត្តតែមនុស្សប៉ុណ្ណោះ យ៉ាងណា ក្នុងការសម្លាប់ និងបរិភោគសត្វដោយមិនគិតច្រើន ឬក្នុងការគិតថា “ដរាបណាវាល្អសម្រាប់មនុស្ស វាមិនអីទេក្នុងការអភិវឌ្ឍផែនដីហួសហេតុ ទោះបីជាវាគំរាមកំហែងដល់ទីជម្រក និងសិទ្ធិរស់នៅរបស់ពួកវាក៏ដោយ។ វាមិនអីទេក្នុងការបំពុលសមុទ្រ ទន្លេ និងបឹង បំពុលដី និងខ្យល់ ធ្វើអ្វីក៏បានចំពោះផែនដី។ នោះជាសេរីភាពរបស់មនុស្ស។ មានតែមនុស្សទេដែលពិសេស”។

ជាការពិតណាស់ ពិភពផែនដីរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ ត្រូវបានកសាងឡើងដោយយកអរិយធម៌ និងវប្បធម៌របស់មនុស្សជាតិលើផែនដីជាស្នូល។ សូម្បីតែក្មេងម្នាក់ដែលទើបតែចាប់ផ្ដើមយល់ដឹងអ្វីៗ ក៏អាចមើលឃើញថា វាមិនមែនជាពិភពដែលបានអភិវឌ្ឍដោយយកសត្វដទៃទៀតជាស្នូលនោះទេ។

ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អរិយធម៌ និងវប្បធម៌ដែលមនុស្សជាតិ ជាតួអង្គកណ្ដាលនៃពិភពផែនដីនេះ បានកសាងឡើងរហូតមកដល់ពេលនេះ មិនដែលគិតពីសុភមង្គលរបស់សត្វឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាបានលះបង់ជីវិត និងការរស់នៅរបស់សត្វរាប់មិនអស់ ហើយបានគរការអភិវឌ្ឍលើការអភិវឌ្ឍ ទោះបីជាត្រូវដកយកផ្ទះរបស់សត្វព្រៃក៏ដោយ… តាមរបៀបនេះ វាត្រូវបានកសាងឡើងមួយផ្នែកលើការលះបង់ដ៏ធំរបស់ពួកវា។

ថ្មីៗនេះ នៅកន្លែងតិចតួចបំផុត យើងបានចាប់ផ្ដើមឃើញចលនាឆ្ពោះទៅរកការរស់នៅរួមគ្នា និងវិបុលភាពទៅវិញទៅមកជាមួយពួកវា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ របៀបគិតរបស់សមាជិកជាមធ្យមនៃមនុស្សជាតិលើផែនដីរហូតមកដល់ពេលនេះ គឺ “ក្នុងគ្រប់រឿង ដរាបណាវាល្អសម្រាប់មនុស្ស នោះមិនអីទេ។ មិនសំខាន់ទេថាមានអ្វីកើតឡើងចំពោះសត្វមានជីវិតដទៃទៀត”។

បើមើលពីសង្គមនៃចក្រវាល នេះមើលទៅដូចជារបៀបនៃការរស់នៅដែលនៅតែស្ថិតក្នុងពាក់កណ្ដាលនៃការធំពេញវ័យ។

ទោះបីជាយើងមើលមនុស្សដែលមានរាងកាយនៃផែនដីដោយចិត្តល្អប៉ុណ្ណាក៏ដោយ នៅក្នុងខ្លឹមសាររបស់ពួកគេ ពួកគេដូចគ្នានឹងយើងដែរ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងអេកូឡូស៊ីនៃរបៀបដែលពួកគេលេចចេញ ពួកគេនៅតែរក្សាស្លាកស្នាមជាច្រើននៃធម្មជាតិសត្វ។ នោះគឺជារបៀបដែលសមាជិកជាមធ្យមនៃមនុស្សជាតិលើផែនដីបានមើលទៅពីចក្រវាលរហូតមកដល់ពេលនេះ។

★ក្នុងនាមជារាងកាយ ជីវិតមនុស្សមានតម្លៃដូចគ្នានឹងជីវិតសត្វ

ពីខាងវិញ្ញាណ សត្វ និងមនុស្សជាតិខុសគ្នាជាមូលដ្ឋាន ត្រង់ថាតើពួកគេមានហេតុផល និងបញ្ញាឬអត់។ ប៉ុន្តែបើមើលពីខាងរាងកាយ តម្លៃរបស់ពួកគេគឺដូចគ្នាបេះបិទ។ គ្មានមួយណាខ្ពស់ជាង ហើយគ្មានមួយណាទាបជាងនោះទេ។

ខ្ញុំបាននិយាយអំពីការលះបង់ដ៏ធំមួយភ្លែតមុន។ តាមន័យត្រង់ មនុស្សដែលមានរាងកាយប្រើគ្រប់ផ្នែកចុងក្រោយនៃសត្វដែលពួកគេអាចបរិភោគបាន រហូតដល់ខួរឆ្អឹងរបស់ពួកវា មែនទេ? ថែមទាំងមានទំនៀមទម្លាប់នៃការបំប៉នទា និងសត្វដទៃទៀតឲ្យធាត់ ហើយភ្លក់ថ្លើមរបស់ពួកវាជាម្ហូបពិសេសទៀតផង។

មាន់ គោ ជ្រូក និងប្រហែលជាសត្វដទៃទៀតដែរ៖ សត្វដែលហៅថាសត្វពាហនៈ ត្រូវបានគេយកពង ទឹកដោះ និងសាច់ពីពួកវាឲ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន សម្រាប់បំណងប្រាថ្នារបស់មនុស្សដែលមានរាងកាយ គឺបំណងប្រាថ្នាលុយកាក់ និងចំណង់អាហារ ហើយពួកវាត្រូវបានចិញ្ចឹម និងសម្លាប់ម្ដងហើយម្ដងទៀត ដើម្បីភាពងាយស្រួលរបស់មនុស្ស។ ហើយមនុស្សជាតិមិនដែលបានសុំទោស ឬសងគុណណាមួយចំពោះការលះបង់របស់ពួកវាឡើយ។

កសិករមួយចំនួនដែលពិតជាធ្វើការជាមួយពួកវា ពិតជាមានសេចក្ដីស្រលាញ់ចំពោះពួកវា ដូច្នេះនោះក៏ជាអ្វីមួយដែរ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកគ្រាន់តែបរិភោគពួកវាជាថ្នូរនឹងលុយដែលអ្នកបានចំណាយ អារម្មណ៍របស់អ្នកចំពោះពួកវាជៀសមិនផុតពីការរសាត់បាត់ទៅ។ មនុស្សភាគច្រើនមិនថ្វាយការអធិស្ឋានអរគុណចំពោះការលះបង់របស់ពួកវា និងមិនអធិស្ឋានឲ្យពួកវាអាចសម្រេចបេសកកម្មរបស់ខ្លួនទេ។ ពួកគេមើលពួកវាត្រឹមតែជាគ្រឿងផ្សំ ដើម្បីបំពេញចំណង់អាហាររបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ ហើយវាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែលពួកគេបោះចោលអាហារដែលនៅសល់ ដោយគ្មានអារម្មណ៍ដឹងគុណណាមួយ។

នៅទីនេះ មានចន្លោះសម្រាប់សេចក្ដីសប្បុរសមួយ ដែលមនុស្សជាតិអាចរីកចម្រើនចាប់ពីពេលនេះតទៅ។

ដើម្បីបង្ហាញអារម្មណ៍របស់យើងតាមរបៀបដែលងាយស្រួលសម្រាប់អ្នកស្រមៃ ចាំមើល ប្រហែលជាងាយស្រួលបំផុត ប្រសិនបើអ្នកស្រមៃមើលយុគសម័យដែលហៅថាសម័យបុព្វកាល។ កាលពីយូរលង់ណាស់មកហើយ នៅពេលដែលដំរីម៉ាំម៉ុតនៅរស់នៅឡើយ មានអ្វីមួយដែលហៅថាការបរបាញ់។ មនុស្សជាច្រើននឹងឡោមព័ទ្ធសត្វធំមួយ ហើយចាក់វាដោយលំពែង សម្លាប់សត្វ ហើយបរិភោគពួកវា។ អ្នកមិនអាចធ្វើរឿងដដែលនេះនៅពេលនេះបានទេ មែនទេ? រូបភាពនោះនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក មើលទៅដូចជាទង្វើដ៏គ្រោតគ្រាត និងព្រៃផ្សៃ មែនទេ? សម្រាប់អ្នកដែលស៊ាំនឹងជីវិតសម័យទំនើប ការរស់នៅដោយបរិភោគពួកវាតាមរបៀបនោះ គឺជាអ្វីមួយដែលអ្នកនឹងស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការធ្វើ មែនទេ?

ដូចគ្នាដែរ បើមើលពីពិភពរបស់យើង ទម្លាប់បច្ចុប្បន្នរបស់អ្នកក្នុងការបរិភោគសត្វលើគោក និងសត្វក្នុងទឹក (សត្វមានជីវិតដែលមានមុខ) ជាជាងរុក្ខជាតិ មើលទៅដូចជាអ្វីមួយដែលយើងមិនអាចធ្វើតាមបានឡើយ។

ពួកវាបរិភោគ និងបញ្ចេញកាកសំណល់ ពួកវាស្លាប់ប្រសិនបើពួកវាមិនដេក ហើយពួកវាមានគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍នៃសេចក្ដីរីករាយ កំហឹង ទុក្ខព្រួយ និងភាពសប្បាយ។ ក្រៅពីថាតើពួកវាមានភាពខាងវិញ្ញាណនៃហេតុផល និងបញ្ញា ដែលតភ្ជាប់ទៅនឹងប្រភពនៃជីវិតឬអត់ ក្នុងនាមជារាងកាយ មនុស្ស និងសត្វមានជីវិតដទៃទៀតដែលមានមុខ មិនខុសគ្នាទាល់តែសោះ។

ដូច្នេះ ក្នុងនាមជាភាវៈខាងរាងកាយ ប្រជាជនលើផែនដីរហូតមកដល់ពេលនេះ បានរស់នៅដោយយកភាវៈដូចគ្នា ដែលមានជីវិតដូចគ្នា។ មានតែក្នុងរយៈពេលប្រាំ ឬដប់ឆ្នាំចុងក្រោយនេះប៉ុណ្ណោះ ដែលខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ភាគច្រើនបានឈប់បរិភោគភាវៈដូចគ្នាបែបនោះ។ រុញម្ដងទៀត ហើយអ្នកត្រូវផ្លាស់ទៅរកការបរិភោគតែរុក្ខជាតិទាំងស្រុង។ ការមិនបរិភោគទាល់តែសោះ គឺជារឿងនៅខាងមុខទៀត។

★របៀបរស់នៅជាមូលដ្ឋាន ដែលមនុស្សជាតិត្រូវបានអំពាវនាវឲ្យធ្វើ

ដូច្នេះ នេះនាំយើងមកកាន់សំណួរថា តើមនុស្សជាតិអាចសម្រេចការរស់នៅរួមគ្នា និងវិបុលភាពទៅវិញទៅមកជាមួយពួកវាដោយរបៀបណា ចាប់ពីពេលនេះតទៅ។ ជាការពិតណាស់ វាមានន័យថាការមិនបរិភោគពួកវា មិនបណ្ដេញពួកវា និងមិនសម្លាប់ដោយមិនចាំបាច់។ ប៉ុន្តែជារបៀបរស់នៅជាមូលដ្ឋានជាងនេះ ការនឹកឃើញស្មារតីបង្កើតនៃចក្រវាល មកមុនអ្វីៗទាំងអស់។ លុះត្រាតែមនុស្សគ្រប់គ្នាក្លាយជាធ្លុងមួយជាមួយភាពទិព្វនៅខាងក្នុង នឹកឃើញភាពទិព្វរបស់ខ្លួន ហើយឈរនៅក្នុងជំហរនៃស្មារតីនៃអ្នកបង្កើតនោះ បើមិនដូច្នោះទេ ការកសាង និងរក្សាទំនាក់ទំនងល្អជាមួយសត្វមានជីវិត ដែលជាការបង្កើតរបស់វា គឺគ្រាន់តែជាសុបិនដ៏ឆ្ងាយប៉ុណ្ណោះ។

វាងាយស្រួលក្នុងការបង្ហោះប៉េងប៉ោងផ្សាយពាណិជ្ជកម្មនៃឧត្តមគតិដូចជា “ការរស់នៅរួមគ្នា” ឬ “ការរស់នៅរួមគ្នា និងវិបុលភាពទៅវិញទៅមក” ប៉ុន្តែនៅពេលនិយាយពីរបៀបអនុវត្តពួកវាជាក់ស្ដែង ចម្លើយដែលទាញចេញពីការគិតដែលជាប់នឹងទស្សនៈដែលមើលមនុស្សជាភាវៈខាងរាងកាយ ច្រើនតែជាបណ្ដោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។ នោះគឺដោយសារដរាបណាប្រជាជនលើផែនដីធ្វើម្ដងទៀតនូវរបៀបដែលពួកគេបានរស់នៅរហូតមកដល់ពេលនេះ គ្មានផ្លូវទៅរកដំណោះស្រាយជាមូលដ្ឋានឡើយ។

★របៀបរស់នៅចាស់កំពុងឈានដល់ទីបញ្ចប់

នេះសំខាន់ណាស់ ដូច្នេះសូមស្ដាប់ឲ្យបានល្អិតល្អន់។

របៀបដែលមនុស្សជាតិលើផែនដីបានរស់នៅរហូតមកដល់ពេលនេះ បានឈានដល់ផ្លូវទាល់រួចហើយ។

ប្រសិនបើអ្នកបន្តរស់នៅតាមរបៀបដែលអ្នកបានរស់នៅរហូតមកដល់ពេលនេះ អ្នកប្រហែលជាត្រូវដើរលើផ្លូវដ៏ឈឺចាប់ខ្លាំង រួមជាមួយសត្វមានជីវិតជាច្រើននៅលើផែនដី។ ប៉ុន្តែមិនអីទេ។ សូម្បីតែឥឡូវនេះ អ្នកអាចជ្រើសរើសរបៀបរស់នៅរបស់អ្នកម្ដងទៀតបាន។

ក្នុងចំណោមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រដែលបានកត់សម្គាល់ឃើញការពិតនេះ មានអ្នកខ្លះគិតថា “អញ្ចឹង តោះគ្រាន់តែផ្លាស់មនុស្សជាតិលើផែនដីទៅកាន់ភពមួយផ្សេងទៀត” ហើយពិតជាកំពុងព្យាយាមអនុវត្តផែនការសំបុត្រមួយផ្លូវ ដើម្បីផ្លាស់មនុស្សទៅកាន់ភពព្រះអង្គារ។ នោះវង្វេងចេញពីចំណុចនៃការនិយាយថ្ងៃនេះ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងទុកវាសម្រាប់ពេលក្រោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្រាន់តែនិយាយថា វាមិនមែនជាផ្លូវដែលយើងណែនាំនោះទេ។

“បេសកកម្មនៃជីវិត” របស់អ្នក ដែលចែករំលែកដោយសមាជិកគ្រប់រូបនៃមនុស្សជាតិលើផែនដី គឺធ្វើឲ្យភពនេះ ដែលជាមេឃ និងដីដែលជីវិតដ៏អស្ចារ្យបានប្រទានដល់មនុស្សជាតិលើផែនដី ក្លាយជាពិភពនៃរំញ័រដ៏ល្អិតល្អន់ ដែលរំញ័រនៃជីវិតនៃចក្រវាលលេចចេញដោយផ្ទាល់។

និយាយដោយពាក្យផ្សេងទៀតដែលងាយស្រួលជាងនេះ “ការធ្វើឲ្យផែនដីក្លាយជាភពដែលមានសន្តិភាព” និង “ការកសាងពិភពលោកដែលមានសុខដុមនៅលើផែនដី” គឺជាបេសកកម្មរួមនៃមនុស្សជាតិលើផែនដី។

★ការផ្លាស់ទៅរកការបរិភោគតែរុក្ខជាតិ (ការមិនបរិភោគសត្វមានជីវិតដែលមានមុខ)

ជាផ្នែកមួយនៃសកម្មភាពជាមូលដ្ឋានឆ្ពោះទៅរករឿងនោះ មានកិច្ចការនៃ “ការមិនបរិភោគសត្វមានជីវិតដែលមានមុខ ហើយសម្រាប់អ្នកដែលចង់បរិភោគ គឺបរិភោគតែរុក្ខជាតិប៉ុណ្ណោះ”។

នោះគឺជារបៀបនៃការរស់នៅដោយធម្មជាតិ នៅក្នុងពិភពនៃផ្កាយដែលបានបញ្ចប់ការធ្វើឲ្យចិត្ត និងរាងកាយរបស់ខ្លួនក្លាយជាវិញ្ញាណរួចហើយ។

★ការឡើងកម្រិតវិមាត្រនៃខ្សែសង្វាក់អាហារ

ហើយមនុស្សជាច្រើនគិតថា “ខ្សែសង្វាក់អាហារនៃអ្នកខ្លាំងរស់រាន” មិនពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សទេ ហើយជាកម្មសិទ្ធិតែនៃពិភពសត្វប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែប្រភពរបស់វាតាមពិតគឺ “សភាពនៃភាពខាងវិញ្ញាណនៃមនុស្សជាតិលើផែនដី”។ មនុស្សជាច្រើនយល់ច្រឡំលើចំណុចនេះ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមនុស្សជាតិផ្លាស់ប្ដូរ មុខមាត់នៃពិភពសត្វក៏នឹងផ្លាស់ប្ដូរទាំងស្រុងដែរ។

★ការជ្រើសរើសដោយធម្មជាតិនៃសត្វមានជីវិត

ជាការពិតណាស់ សត្វខ្លះដូចជាកន្លាតនឹងបញ្ចប់តួនាទីរបស់ខ្លួន ហើយផុតពូជ។ នោះគឺដោយសារនៅពេលដែលមនុស្សជាតិលើផែនដីឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ ពួកវានឹងបានបញ្ចប់បេសកកម្មរបស់ខ្លួន ក្នុងការធ្វើឲ្យមនុស្សដឹងខ្លួនអំពីភាពមិនស្អាតនៃចិត្ត និងផ្ទះរបស់ខ្លួន។ ប៉ុន្តែការផ្លាស់ប្ដូរបែបនេះទាំងអស់ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីដំណើរការនៃការខិតជិតពិភពដែលល្អឥតខ្ចោះជាងនេះទេ ហើយមិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវរីករាយ ឬសោកស្ដាយជាពិសេសនោះទេ។

★ដើម្បីសម្រេចការរស់នៅរួមគ្នា និងវិបុលភាពទៅវិញទៅមកជាមួយសត្វ

ខ្ញុំសូមនិយាយម្ដងទៀតនៅចុងបញ្ចប់៖ ដរាបណាមនុស្សជាតិវិវត្តក្នុងស្មារតី ការរស់នៅរួមគ្នា និងវិបុលភាពទៅវិញទៅមកជាមួយសត្វនឹងត្រូវបានសម្រេច។

ការគិតដែលយកសេដ្ឋកិច្ចជាធំលើសអ្វីទាំងអស់ នឹងបញ្ចប់តួនាទីរបស់ខ្លួន ហើយការអភិវឌ្ឍហួសហេតុដោយមិនចាំបាច់នឹងឈប់ ហើយដោយសារអ្វីដែលទាំងមនុស្ស និងសត្វបរិភោគនឹងផ្លាស់ប្ដូរ ពួកគេនឹងលែងមានអារម្មណ៍ថាត្រូវគ្នាធ្វើបាប ឬធ្វើបាបគ្នាទៅវិញទៅមកទៀតហើយ។

និយាយផ្ទុយមកវិញ អាស្រ័យលើសភាពនៃស្មារតីរបស់មនុស្ស យើងប្រហែលជាបន្តប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាប្រឈមដូចជាជំងឺដែលកើតចេញពីទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយសត្វ បញ្ហាពីតំបន់រស់នៅដែលត្រួតគ្នា និងការផុតពូជនៃសត្វ។ ប៉ុន្តែទាំងនេះក៏ជាសញ្ញាសម្រាប់ការដឹងខ្លួនដែរ ដែលជួយមនុស្សជាតិឲ្យងាកទៅរករបៀបរស់នៅដែលទន់ភ្លន់ជាងនេះ។

ដើម្បីការពារស្ថានភាពបែបនេះ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាមនុស្សដែលមានចិត្ត នឹងដឹកនាំមុនគេក្នុងការជំរុញការវិវត្តនៃស្មារតីផ្ទាល់ខ្លួន ហើយក្លាយជាមនុស្សនៃដែនទិព្វ។

មនុស្សបែបនេះកាន់តែច្រើន ការកែសម្រួលរំញ័រនៃផែនដីទាំងមូលក៏អាចត្រូវបានអនុវត្តកាន់តែទន់ភ្លន់។