របៀបប្រែក្លាយខ្លួនឯងដែលគ្មានការតុបតែង ទៅជាស្មារតីនៃជីវិតដូចដែលវាមានស្រាប់ (ភាគទី 1)

★ចូរយើងរស់នៅដោយមិនធ្វើពុត

មនុស្សច្រើនតែមានទំនោរធ្វើពុត ដោយព្យាយាមធ្វើឲ្យមើលទៅហាក់ដូចជាពួកគេមានសភាពបែបណាមួយ នៅពេលដែលពួកគេពិតជាមិនមែនដូច្នោះ។

ដើម្បីលើកឧទាហរណ៍មួយចំនួន នៃការព្យាយាមធ្វើឲ្យមើលទៅល្អចំពោះអ្នកដទៃ៖ “នៅក្នុងស្ថានភាពប្រភេទនេះ ខ្ញុំត្រូវតែបង្ហាញការដឹងគុណ” “នៅក្នុងទិដ្ឋភាពនេះ ខ្ញុំគួរតែប្រព្រឹត្តដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់” “ក្នុងករណីនេះ ខ្ញុំត្រូវតែសុំទោសយ៉ាងឱឡារិក” ជាដើម។

នៅពេលដែលអ្នកមើលពីខាងក្រៅ ទៅលើមនុស្សដែលកំពុងរក្សាសាច់ដុំនៃចិត្តរបស់ពួកគេឲ្យតឹងបែបនោះ សូម្បីតែអ្នកដែលគំនិតដែលស្ថិតនៅជាប្រចាំរបស់ពួកគេមិនសូវល្អប៉ុន្មាន ក៏ប្រហែលជាមើលទៅប្រកបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់គួរសមនៅលើផ្ទៃខាងក្រៅ ឬហាក់ដូចជាមនុស្សដែលមានចិត្តដឹងគុណ ឬហាក់ដូចជាកំពុងសុំទោសយ៉ាងត្រឹមត្រូវ មែនទេ?

ប្រសិនបើអ្នកឃើញខ្លួនឯងជាប់ជំពាក់នឹងគំនិត និងទង្វើនៃការធ្វើពុតបែបនេះ វាជាការល្អក្នុងការពិចារណាឲ្យបានជ្រៅលើការពិតថា ទោះបីជាអ្នកអាចបោកបញ្ឆោតភ្នែករបស់អ្នកនៅជុំវិញអ្នកបានក៏ដោយ អ្នកមិនអាចបោកបញ្ឆោត “ចិត្តពិត” របស់អ្នកផ្ទាល់បានឡើយ។

ប្រសិនបើស្មារតីរបស់អ្នកនៅតែស្ថិតក្នុងសភាពនៃការបោកបញ្ឆោតខ្លួនឯងនោះ ពពកដែលគ្របដណ្ដប់ផ្ទៃមេឃនៃចិត្តរបស់អ្នក ក៏កាន់តែក្រាស់ឡើងៗ ហើយដូចជារឿងនិទានអំពីក្មេងប្រុសដែលស្រែកថាមានចចក ការកុហកដែលអ្នកគរទុក មិនមានប្រយោជន៍អ្វីដល់មនុស្សជាច្រើន រួមទាំងខ្លួនអ្នកផង ហើយអាចបញ្ចប់ដោយការធ្វើឲ្យជីវិតរបស់អ្នកផ្ទាល់ឈឺចាប់។

ដើម្បីកុំឲ្យរឿងនោះកើតឡើង អ្នកត្រូវណែនាំខ្លួនឯងឲ្យបានរឹងមាំ ដើម្បីឲ្យចាប់ពីជីវិតប្រចាំថ្ងៃ អ្នកគិត និយាយ និងធ្វើសកម្មភាព ដោយចិត្តទទេដោយគ្មានការតុបតែង ឬការធ្វើពុតណាមួយ ហើយក្លាយជានរណាម្នាក់ ដែលគិត និយាយ និងធ្វើតែរឿងល្អៗដោយធម្មជាតិ។

ដើម្បីរឿងនោះ នៅក្នុងពេលវេលាដែលផ្ទុយពីឧទាហរណ៍នៅដំបូង… នៅពេលដែលចិត្តរបស់អ្នកមិនតឹង (នៅពេលដែលអ្នកសម្រាក និងមិនយកចិត្តទុកដាក់) ចូរហ្វឹកហាត់ខ្លួនឯងឲ្យគិត និយាយ និងធ្វើសកម្មភាពតែលើរឿងល្អៗ។

លំនាំនៃគំនិតរបស់មនុស្ស ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយទម្លាប់ ហើយពួកវាអាចត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរ ដោយការខិតខំឥតឈប់ឈរ។

នៅពេលដែលអ្នកស្រាប់តែត្រូវឆ្លើយតបនឹងស្ថានភាពបន្ទាន់ ឬដោះស្រាយភ្លាមៗនូវស្ថានភាពមួយ ដោយគ្មានការត្រៀមខ្លួនខាងផ្លូវចិត្តសោះ គំនិតតាមទម្លាប់ទាំងនោះ ក៏លោតចេញមក ហើយលេចចេញជាពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់មនុស្សនោះ។

ហើយមនុស្សដែលការបោកបញ្ឆោតខ្លួនឯងគ្រប់ពេល បានក្លាយជាទម្លាប់ មិនមានស្នូលនៃចិត្តរបស់ពួកគេនៅក្នុងដែនទិព្វទេ ដូច្នេះពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់ពួកគេ បញ្ចប់ដោយភាពរវើរវាយ និងធ្វើបណ្ដោះអាសន្ន ឬពួកគេលាបខ្លួនដោយការកុហក និងភាពមិនពិត ឬពួកគេមិនអាចឆ្លងកាត់កន្លែងលំបាក ដោយកម្លាំងរបស់ខ្លួនបាន។ បន្ទាប់មក ពួកគេអាក់អន់ចិត្ត ឬស្អប់អ្នកដទៃ អាណិតខ្លួនឯង ឬអស់សង្ឃឹម ឬរៀបគម្រោង ដើម្បីការពារខ្លួនឯងដែលនិយាយកុហក ដោយរបៀបណាមួយ។

ទិដ្ឋភាពបែបនេះ គួរឲ្យឈឺចាប់ក្នុងការមើល មែនទេ?

អ្នកអាចនិយាយបានថា ទិដ្ឋភាពទាំងនោះបង្ហាញថា ដំណើររបស់ពួកគេ ក្នុងការធ្វើឲ្យសេចក្ដីពិតក្លាយជារបស់ខ្លួន និងបង្ហាញវា នៅតែស្ថិតនៅដំណាក់កាលដែលមិនទាន់មកដល់។ (នៅមានត)