តោះត្រឡប់ទៅផ្ទះនៃជីវិតវិញ – 2

(ត។ពីលើកមុន)

ផ្នត់គំនិតសម្រាប់ការត្រឡប់ទៅផ្ទះនៃជីវិតវិញ

មនុស្សភាគច្រើនដែលរស់នៅលើដីនៃផែនដី ចំណាយថ្ងៃរបស់ពួកគេជាមួយនឹងការដឹងខ្លួនឯង ដែលបំបែក “ខ្លួនឯង” ពី “ជីវិត” ដោយជឿជាក់ថា “ខ្ញុំកំពុងរស់នៅដោយកម្លាំងរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់” មែនទេ?

សូម្បីតែមនុស្សដែលបែរការយកចិត្តទុកដាក់ទៅរកជីវិត ក៏រស់នៅជាមួយនឹងអារម្មណ៍នៃការពឹងផ្អែកទាំងស្រុង ដោយដាក់ក្ដីសង្ឃឹមរបស់ពួកគេលើអ្វីមួយដែលហួសពីការឈោងដល់ នៅឆ្ងាយក្នុងឋានសួគ៌ ដែលហៅថាព្រះជាម្ចាស់ ឬព្រះពុទ្ធ។

នៅលើផែនដីសព្វថ្ងៃ មនុស្សតិចជាងមួយម៉ឺននាក់កំពុងព្យាយាមរស់នៅ ដោយទាញយកប្រាជ្ញា និងកម្លាំងបង្កើតដែលគ្មានដែនកំណត់ ដែលស្ថិតនៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្លួនផ្ទាល់។

និយាយការពិតទៅ គឺច្បាស់ណាស់ដោយសារតែពួកគេជឿជាក់ថា “ខ្ញុំកំពុងរស់នៅដោយកម្លាំងរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់” ទើបទុក្ខលំបាករបស់ពួកគេមិនដែលបញ្ចប់ ហើយច្បាស់ណាស់ដោយសារតែពួកគេរស់នៅដោយពឹងលើព្រះជាម្ចាស់ ឬព្រះពុទ្ធ (ពឹងផ្អែកលើកម្លាំងពីខាងក្រៅ) ទើបពួកគេមិនអាចធ្វើឲ្យកម្លាំងនៃជីវិតដំណើរការយ៉ាងសកម្មបាន។ ប៉ុន្តែប្រជាជនលើផែនដីជាច្រើនណាស់មិនបានកត់សម្គាល់ឃើញរឿងនេះទេ។

ការនៅផ្ទះនៃជីវិត មានន័យថាស្ថានភាពមួយ ដែលមនុស្សម្នាក់នឹកឃើញធម្មជាតិពិតរបស់ខ្លួន ទាញយកកម្លាំងនៃជីវិតរបស់ខ្លួនផ្ទាល់ ដោយមិនពឹងផ្អែកលើអ្វីទាំងអស់ ហើយរស់នៅដោយបង្ហាញហេតុផល និងបញ្ញាដ៏រឹងមាំ។

ផ្នត់គំនិតដែលបង្កើតជាមូលដ្ឋានរបស់វា ត្រូវបានហៅថាចិត្តមិនរង្គោះរង្គើ។

ចិត្តមិនរង្គោះរង្គើ គឺជាអ្វីដែលសាសនានឹងហៅថាស្ថានភាពនៃការត្រាស់ដឹង ជាស្ថានភាពចិត្តដែលមិនជាប់ ឬជាប់ជំពាក់នឹងអ្វី ឬនរណាម្នាក់ឡើយ។

វាគឺជាស្ថានភាពចិត្តដែលស្ថិតនៅហួសពីការធ្វើឲ្យស្រាលស្ដើងតាមដែលអាចធ្វើបាន នូវប្រភេទនៃគំនិតដែលមិនទាន់រលាយ ដូចជាការសន្មតទុកជាមុន ការប្រកាន់ខ្ជាប់ ការវិនិច្ឆ័យភ្លាមៗ និងការជាប់ជំពាក់។

ឲ្យពាក្យឡើងមេ ហើយបញ្ចេញពន្លឺ

នៅក្នុងពិភពលោកដែលហាក់ដូចជាជាប់គាំងគ្មានផ្លូវទៅមុខ ការថ្វាយការអធិស្ឋាននៃសេចក្ដីស្រឡាញ់សម្រាប់មនុស្សដែលកំពុងរងទុក្ខ សម្រាប់បរិស្ថានធម្មជាតិដែលកំពុងរងរបួស និងសម្រាប់សត្វមានជីវិតទាំងអស់ដែលកំពុងត្រូវគេធ្វើបាប គឺជារឿងដ៏មានតម្លៃ ប៉ុន្តែរឿងនោះតែម្យ៉ាង មិនអាចនាំអ្នកទៅដល់ស្ថានភាពនោះបានទេ។

អ្នកសួរថា “ចុះតើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីទៅ?”

មែនហើយ ខ្ញុំនឹងពន្យល់តាមលំដាប់ ដូច្នេះ សូមស្ងប់ចិត្តសិន។

ការប្រាប់អ្នកគឺងាយស្រួល។ ហើយវាងាយស្រួលសម្រាប់អ្នកក្នុងការឮវា (ទទួលយកវា)។

ប៉ុន្តែរឿងសំខាន់បំផុត គឺឲ្យអ្វីដែលអ្នកបានទទួលយក ធ្លាក់ចុះម្ដងទៅបាតនៃចិត្តរបស់អ្នក ឲ្យវាឡើងមេឲ្យបានពេញលេញ (ដើម្បីឲ្យវាបញ្ចេញពន្លឺ ជាភាសាជប៉ុន “ការឡើងមេ” និង “ការបញ្ចេញពន្លឺ” បញ្ចេញសំឡេងស្រដៀងគ្នា គឺ “ហាក់កូ”) ហើយបន្ទាប់មកបញ្ចេញវាម្ដងទៀត ជាស្មារតីរបស់អ្នកផ្ទាល់ ហើយបង្ហាញវានៅក្នុងពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នក។

លុះត្រាតែអ្នកធ្វើតាមជំហានទាំងនេះ បើមិនដូច្នោះទេ ទោះបីអ្នកញាត់ការបង្រៀនល្អៗច្រើនប៉ុណ្ណាក៏ដោយ វាគ្រាន់តែក្លាយជាគំនរនៃចំណេះដឹងដែលគ្មានប្រយោជន៍ប៉ុណ្ណោះ។

ការនិយាយអំពីសេចក្ដីពិត ទោះបីជាការបំផុសគំនិតដែលអ្នកទទួលបានពីការអានសៀវភៅ ឬរឿងល្អដែលអ្នកបានឮពីនរណាម្នាក់ក៏ដោយ មិនក្លាយជារបស់ពិតប្រាកដទេ លុះត្រាតែអ្នកធ្វើឲ្យវាក្លាយជារបស់អ្នកទាំងស្រុង ហើយអាចបង្ហាញវានៅក្នុងពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នកផ្ទាល់។

នៅពេលអ្នកគ្រាន់តែបញ្ជូនបន្តអ្វីដែលអ្នកបានឮពីនរណាម្នាក់ផ្សេងដូចដែលវាជា ពាក្យអាចស្ដាប់ទៅទទេបន្តិច មែនទេ?

អាថ៌កំបាំងនៃការរីកលូតលាស់ខ្លួនឯងឲ្យក្លាយជារបស់ពិតប្រាកដ គឺឲ្យរំញ័រនៃសេចក្ដីពិតដែលអ្នកបានអាន ឬឮ ធ្លាក់ចុះម្ដងទៅបាតនៃចិត្តរបស់អ្នក ហើយឡើងមេ (បញ្ចេញពន្លឺ)។

នៅពេលអ្នកឲ្យ “ពាក្យដែលមានរំញ័រនៃសេចក្ដីពិត” ឡើងមេនៅក្នុងជម្រៅនៃចិត្តរបស់អ្នក វាបញ្ចេញពន្លឺ។

ពន្លឺនោះជ្រាបចេញពីជម្រៅនៃចិត្តរបស់អ្នក ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន វាចាប់ផ្ដើមហូរហៀរដោយគ្មានទីបញ្ចប់។ វាតែងតែធ្វើដូច្នោះ។

នៅពេលរឿងនោះកើតឡើង អ្នកបានទទួលវាហើយ។

នៅពេលអ្នកឈានដល់ដំណាក់កាលនោះ អ្នកលែងត្រូវការបង្ខំអ្វីលើខ្លួនឯងទៀតហើយ ដូច្នេះ គំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើដែលស្របនឹងសេចក្ដីពិត ក្លាយជាធម្មជាតិសម្រាប់អ្នក។ អ្នកបញ្ចេញគំនិតទិព្វដោយធម្មជាតិ និយាយពាក្យដែលបង្កប់សេចក្ដីពិតដោយមិនខិតខំ ហើយអាចធ្វើសកម្មភាព “ដូចដែលអ្នកពិតជា” ដោយហួសពីត្រឹមតែ “ដូចដែលរឿងរ៉ាវកើតឡើង”។

(នៅមានត)