តោះ ខាត់ដួងចិត្តនៃដែនទិព្វឲ្យភ្លឺចេញមក (ភាគទី 2)

​　អត្ថបទមុននៃស៊េរីនេះ

[blogcard url=”https://km.ascension21.com/voice-of-brothers-331/”]

 

(តពីលើកមុន)

★លើកភាពថ្លៃថ្នូរឲ្យដល់កម្រិតនៃលក្ខណៈទិព្វ

យើងបាននិយាយហើយមែនទេ ថាទម្រង់ចុងក្រោយនៃភាពថ្លៃថ្នូរ គឺភាពថ្លៃថ្នូរដ៏ខ្ពស់បំផុត ត្រូវបានគេហៅថា លក្ខណៈទិព្វ?

ហើយយើងក៏បាននិយាយដែរថា មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានភាពទិព្វ។

នោះមានន័យថា សូម្បីតែមនុស្សដែលមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានភាពទិព្វសោះ ក៏ពិតជាមានភាពថ្លៃថ្នូរដែរ គ្រាន់តែវាត្រូវបានប្រឡាក់ដោយគំនិតនៃកម្ម ហើយមិនទាន់លេចចេញមកលើផ្ទៃប៉ុណ្ណោះ។

ដោយសារភាពទិព្វស្ថិតនៅយ៉ាងជ្រៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ប្រជាជនលើផែនដីទាំងអស់ មនុស្សគ្រប់គ្នាមានភាពថ្លៃថ្នូរ ជ្រៅជាងនោះទៅទៀត មានលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណ ហើយជ្រៅជាងនោះទៀត មានលក្ខណៈទិព្វ។

គ្រាន់តែដួងចិត្តរបស់មនុស្សជាច្រើន ប្រៀបដូចជាពេជ្រដែលមិនទាន់ច្នៃ មិនអាចបញ្ចេញរស្មីនៃពន្លឺនៃជីវិតបាន។

ស្ថានភាពនោះ គឺជាលក្ខណៈដែលត្បូង និងក្រួសលាយឡំគ្នា ជាកន្លែងដែលភាពថ្លៃថ្នូរមិនទាន់លេចចេញមក។ (ស្មារតីកម្រិតសិស្សបឋមសិក្សា។)

ដូច្នេះ ដើម្បីស្ដារភាពទិព្វ ដែលជាធម្មជាតិដើមនៃជីវិតឡើងវិញ ពីខាងរាងកាយ ជាដំបូង ចូរខាត់ភាពថ្លៃថ្នូរឲ្យភ្លឺចេញមក ព្រោះវាជាការបង្ហាញនៃភាពទិព្វដែលនៅជិតរាងកាយបំផុត។

បន្ទាប់មក ដូចដែលអ្នកឡើងពីបឋមសិក្សាទៅអនុវិទ្យាល័យដោយស្វ័យប្រវត្តិ នៅពេលដល់អាយុ អ្នកនឹងក្លាយជាមនុស្សដែលបានបណ្ដុះភាពថ្លៃថ្នូរ ដោយជៀសមិនរួច។

ប្រសិនបើអ្នកបន្តខាត់ភាពថ្លៃថ្នូរនោះរហូតដល់វាភ្លឺចាំង ដូចជាការប្រឡងជាប់ចូលវិទ្យាល័យ ហើយឡើងពីអនុវិទ្យាល័យទៅវិទ្យាល័យ អ្នកនឹងក្លាយជាមនុស្សដែលបង្ហាញលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណ ដែលផ្អែកលើភាពខាងវិញ្ញាណ។

ប្រសិនបើអ្នកខាត់ភាពខាងវិញ្ញាណបន្ថែមទៀត ហើយលើកលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណរបស់អ្នកឡើង ដូចជាការប្រឡងជាប់ចូលសាកលវិទ្យាល័យ ហើយឡើងពីវិទ្យាល័យទៅសាកលវិទ្យាល័យ អ្នកនឹងចូលដល់ដំណាក់កាលនៃការរៀន និងបង្ហាញលក្ខណៈទិព្វ ដែលផ្អែកលើភាពទិព្វ។

ដំណាក់កាលនៃលក្ខណៈទិព្វ គឺជាពិភពមួយដែលមានជម្រៅ ដែលអាចហៅថាគ្មានទីបញ្ចប់ លើសពីអ្វីៗទាំងអស់ដែលមានពីមុនមក។

វាជាពិភពមួយដែល ប្រសិនបើអ្នកធ្វេសប្រហែសសូម្បីតែបន្តិច អ្នកនឹងត្រឡប់ទៅរៀនលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណវិញដោយធម្មជាតិ ដូច្នេះ ទោះបីជាអ្នកបានចូលដល់ដំណាក់កាលនៃការរៀន និងបង្ហាញលក្ខណៈទិព្វហើយក៏ដោយ ក៏មិនត្រូវធូរចិត្តដែរ។

តាមពិតទៅ មនុស្សដែលឈានដល់ស្ថានភាពនោះ គ្មានការធ្វេសប្រហែសនៅក្នុងខ្លួនតាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងពន្យល់ឲ្យអ្នកងាយយល់ វាគឺបែបនេះ។

ដូច្នេះ តើធ្វើដូចម្ដេចទើបអ្នកអាចខាត់ភាពថ្លៃថ្នូរ និងលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណ ដែលអាចហៅថាកម្រិតដំបូង និងកម្រិតមធ្យម ឲ្យភ្លឺចេញមកបាន? ដោយផ្អែកលើការរក្សាដង្ហើមប្រចាំថ្ងៃឲ្យយឺតៗ និងធូរស្រាល ចូរបន្តស្រែកពាក្យទាំងនេះដោយសំឡេងខាងក្នុងដ៏ស្មោះ ដូចជាកំពុងថ្វាយវាទៅខ្លួនឯងកម្រិតខ្ពស់ ដែលស្ថិតនៅជ្រៅក្នុងដួងចិត្ត ហើយណែនាំអ្នក៖

“សូមឲ្យខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅ។”

“សូមឲ្យដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់។”

“សូមឲ្យខ្ញុំក្លាយជាធ្លុងមួយជាមួយសេចក្ដីស្រឡាញ់តែមួយគត់។”

ប្រសិនបើអ្នកអាចនិយាយវាចេញជាសំឡេងបាន នោះកាន់តែល្អ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលកម្រមានពេលនៅម្នាក់ឯង គ្រាន់តែស្រែកវានៅក្នុងចិត្តក៏បានដែរ។

សូម្បីតែប៉ុណ្ណឹងក៏នាំមកនូវផលដ៏ធំក្នុងរយៈពេលខ្លី ហើយលក្ខណៈរបស់អ្នកនឹងប្រែប្រួលទាំងស្រុង ក្លាយជាលក្ខណៈដែលមានភាពថ្លៃថ្នូរ និងលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណ ដូច្នេះសាកល្បងមើលចុះ។

ហើយតើធ្វើដូចម្ដេចទើបអ្នកអាចឡើងពីដំណាក់កាលនៃលក្ខណៈខាងវិញ្ញាណ ទៅដំណាក់កាលនៃលក្ខណៈទិព្វបាន? ដូចដែលអ្នកចាត់ទុកជារឿងធម្មតាថា ខ្លឹមសារនៃជីវិតរបស់អ្នកគឺជាភាពទិព្វផ្ទាល់ ចូរទទួលស្គាល់ភាពទិព្វនៃមនុស្សជាតិទាំងអស់ ជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិផងដែរ។

នោះមានន័យថា ប្រើប្រាស់ឲ្យអស់លទ្ធភាពនូវគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើ ដែលទទួលស្គាល់ភាពទិព្វនៃខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ ក្នុងគ្រប់ស្ថានភាព។

ប្រសិនបើអ្នកបន្តធ្វើបែបនោះ ទោះបីជាដំបូង (នៅដំណាក់កាលនៃលក្ខណៈធម្មតា មុនពេលមានភាពថ្លៃថ្នូរ) អ្នកធ្វើវាទាំងពាក់កណ្ដាលសង្ស័យក៏ដោយ ក៏មុនពេលអ្នកដឹងខ្លួន ការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិដែលចាក់ឫសក្នុងដែនទិព្វ នឹងត្រូវបានខាត់ឲ្យភ្លឺចេញមក ហើយថ្ងៃនោះនឹងមកដល់ ដែលអ្នកអាចគិតដោយគ្មានការភូតភរសោះថា “ដូចដែលខ្ញុំជាភាវៈទិព្វ អ្នកដទៃគ្រប់គ្នាក៏ជាភាវៈទិព្វដែរ។ ដូច្នេះ ទោះបីជាពាក្យសម្ដី និងទង្វើខាងក្រៅរបស់ពួកគេយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សគ្រប់គ្នាពិតជានឹងស្ដារភាពទិព្វរបស់ខ្លួនឡើងវិញ ហើយពេលវេលានឹងមកដល់ ដែលពិភពនៃសុខដុមដ៏អស្ចារ្យលាតត្រដាងនៅលើផែនដីផងដែរ។”

យើងប្រាថ្នាចង់បង្កើតមនុស្សឲ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន នៅក្នុងពិភពផែនដី ដែលអាចគិតបែបនោះបាន។

ហេតុនេះហើយ បានជាយើងប្រាប់អ្នកអំពីសេចក្ដីពិតបែបនេះរៀងរាល់ថ្ងៃ តាមមធ្យោបាយមួយ ឬមធ្យោបាយផ្សេងទៀត។ (ចប់)