ធ្វើឲ្យស្មារតីដែលបានឡើងកម្រិត (ឡើងកម្រិតវិមាត្រ) ក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់អ្នក – 4

(តពីលើកមុន)

ភព ផ្កាយថេរ និងមនុស្សជាតិ

ផ្កាយថេរបញ្ចេញ “ពន្លឺនៃប្រភពនៃជីវិត” ដោយខ្លួនឯង។

ដោយពន្លឺនោះ វាផ្គត់ផ្គង់ “ថាមពលនៃជីវិត” ដល់ខ្លួនឯង និងដល់មេឃ និងដីនៃភពទាំងឡាយដែលបង្កើតជាកាឡាក់ស៊ីរបស់វា ដោយផ្ដល់ជីវិត និងចិញ្ចឹមបីបាច់អ្វីៗទាំងអស់ មែនទេ?

ក៏មានពន្លឺសិប្បនិម្មិតដែលបំភ្លឺពេលយប់ដែរ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ណាស់ថា បើមានតែពន្លឺទាំងនោះ ទាំងសត្វ រុក្ខជាតិ ឬមនុស្ស មិនអាចលូតលាស់ប្រកបដោយសុខភាពល្អបានឡើយ។

ភពមួយ គឺជាកូនរបស់ផ្កាយថេរ។

ដូច្នេះ ភពខ្លួនឯងមិនអាចបញ្ចេញ “ពន្លឺដែលបំភ្លឺចក្រវាល” ដោយខ្លួនឯងបានទេ។

ប៉ុន្តែក្នុងនាមជា “មាតាផែនដី” និងជា “ទឹកនៃជីវិត” វាផ្ដល់ជីវិត និងចិញ្ចឹមបីបាច់ធម្មជាតិ និងសត្វមានជីវិតទាំងអស់នៃផ្កាយនោះ។

អ្វីដែលរឿងនេះប្រាប់យើង គឺថា “ធម្មជាតិ និងសត្វមានជីវិតទាំងអស់ អាចមានអត្ថិភាពបាន តាមរយៈដំណើរការដ៏សុខដុមនៃផ្កាយថេរ និងភព”។

របៀបដើមដែលមនុស្សជាតិនៃចក្រវាលគួរតែជា គឺការកាន់ដំណើរការទាំងនេះនៃផ្កាយថេរ និងភពនៅក្នុងខ្លួន ហើយបង្កើតពិភពនៃសុខដុមដ៏អស្ចារ្យនៅក្នុងមេឃ និងដីនៃផ្កាយរបស់ខ្លួន។

រឿងនោះអាចបង្ហាញដោយពាក្យថា ភាពជាឪពុក និងភាពជាម្ដាយ។

អ្នកក៏អាចនិយាយថា យិន និងយ៉ាង បូក និងដក ភាពជាបុរស និងភាពជាស្ត្រីផងដែរ។

ប៉ុន្តែបើកោសិកានៃចិត្តរបស់អ្នកស្ថិតក្នុង “ស្ថានភាពប្រូការីយ៉ូត” អ្នកមិនអាចបំពេញកិច្ចការនោះបានទេ។

មានតែនៅពេលដែលកោសិកានៃចិត្តរបស់អ្នកចាប់ផ្ដើមបង្ហាញដំណើរការនៃកោសិកាអឺការីយ៉ូតប៉ុណ្ណោះ ទើបមនុស្សជាតិនៃផ្កាយនោះអាចបង្ហាញ “តម្លៃពិតរបស់ខ្លួនជាមនុស្សជាតិ” បាននៅទីបំផុត។

នាពេលនេះ ប្រជាជនលើផែនដីកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការនៃការផ្លាស់ទៅកាន់ដំណាក់កាលនោះ។

ដើម្បីស្ដារដំណើរការនៃកោសិកាអឺការីយ៉ូតឡើងវិញ

ដើម្បីស្ដារ “ដំណើរការនៃកោសិកាអឺការីយ៉ូត” ឡើងវិញ នៅក្នុងកោសិកានៃចិត្តដែលស្ថិតក្នុង “ស្ថានភាពប្រូការីយ៉ូត” “ការវិវត្តនៃស្មារតី” ដែលយើងតែងតែនិយាយ គឺចាំបាច់។

នាពេលនេះនៅលើផែនដី នៅទីនេះទីនោះ មនុស្សកំពុងចាប់ផ្ដើមលេចឡើង ដែលបាននឹកចាំឡើងវិញនូវ “ស្មារតីទិព្វដែលស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនឯង” ហើយសម្រាប់ពួកគេ វាបានក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់ខ្លួន។

ប៉ុន្តែវាមិនទាន់ឈានដល់ចំណុចនៃការក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិ ដែលមនុស្សជាតិទាំងអស់ចែករំលែកគ្នានៅឡើយទេ។

ទោះយ៉ាងណា នាពេលនេះនៅលើផែនដី ការជជែកដេញដោលបានផុសឡើងដូចជា “បើមនុស្សជាតិបន្តរស់នៅតាមរបៀបដែលខ្លួនបានរស់នៅ តើភពនេះនឹងមិនអាចរស់រានបានទេឬ? ដូច្នេះយើងត្រូវការនិរន្តរភាពនេះ និងនិរន្តរភាពនោះ” ហើយសន្ទុះកំពុងកើនឡើង ដើម្បីពិចារណាឡើងវិញនូវរបៀបដែលរឿងរ៉ាវធ្លាប់ជា។

នោះគឺជារឿងល្អណាស់ ប៉ុន្តែដើម្បីឲ្យផ្នត់គំនិតនៃមនុស្សជាតិទាំងមូលផ្លាស់ប្ដូរតាំងពីមូលដ្ឋាន ការខិតខំប្រឹងប្រែងពីកម្រិតជ្រៅជាងមួយកម្រិតក៏ចាំបាច់ដែរ។

នោះហើយជាមូលហេតុពិតដែលមនុស្សម្នាក់ៗត្រូវហ្វឹកហាត់របៀបរស់នៅ ដែលស្ដារស្នូល (ភាពទិព្វ) នៅក្នុងភាពខាងវិញ្ញាណរបស់ខ្លួនឡើងវិញ។

ស្នូលនៃកោសិកានៃចិត្តរបស់មនុស្សជាតិ គឺជាការចងចាំផ្ទាល់របស់ចក្រវាល ដែលព័ត៌មានជ្រៅជាង DNA ត្រូវបានចារឹកទុក។

វាគឺជាប្រភពទឹកនៃកម្លាំងដែលផ្ដល់កំណើត បង្កើតឡើង និងចិញ្ចឹមបីបាច់អ្វីៗទាំងអស់។

មនុស្សម្នាក់ៗក្នុងមនុស្សជាតិ មានប្រាជ្ញាដ៏អស្ចារ្យបែបនេះតាំងពីដើមមក។

ដោយសារតែពួកគេបានគិតខុសថាវា “មិនមាន” ចិត្តរបស់ពួកគេបានបែកបាក់ ហើយបុគ្គលម្នាក់ៗបានធ្លាក់ទៅក្នុងស្ថានភាពមួយដែលពួកគេមិនជួយគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងការរស់នៅ។

(នៅមានត)