ការលើកកម្ពស់វិមាត្រនៃការភ័យខ្លាច៖ ពីការភ័យខ្លាច ទៅជាការគោរពកោតក្រែង (ភាគទី 1)

★អំពីការភ័យខ្លាច និងការគោរពកោតក្រែង

ថ្ងៃនេះ ចូរយើងនិយាយឲ្យបានច្បាស់តាមដែលយើងអាចធ្វើបាន អំពីការយល់ដឹងមួយចំនួន ដែលមិនអាចខ្វះបាន សម្រាប់ឲ្យមនុស្សបន្តរស់នៅក្នុងពិភពដែលបានក្លាយជាវិញ្ញាណ។

ជាក់ស្ដែង វាជាការបំពេញបន្ថែមលើការនិយាយកាលពីម្សិលមិញ។

យប់មិញ ខ្លួនឯងកម្រិតខ្ពស់របស់អ្នក បានចាក់បញ្ចូលទៅក្នុងខួរក្បាលរបស់អ្នក នូវសារថា៖ “ប្រសិនបើអ្នកជម្រះការព្រួយបារម្ភ និងការភ័យខ្លាចពីឫសគល់ អ្នកអាចកាត់ផ្ដាច់ពួកវាពីប្រភព ចេញពីសភាពដែលភាពទិព្វ និងកម្មកំពុងប្រឈមមុខគ្នា ហើយការបង្កើតវាសនាតាមរយៈស្មារតីទិព្វដែលអ្នកមាននាពេលនេះ ក្លាយជារឿងងាយស្រួល”។

វាក៏បាននិយាយផងដែរថា “ការភ័យខ្លាច” ដែលកើតឡើងពីការភ្លេចចិត្តពិត និងកាយពិតរបស់អ្នក គឺជាការចាប់ផ្ដើមដំបូងបំផុតនៃកម្ម មែនទេ?

ប្រសិនបើអ្នកមើលឲ្យជ្រៅទៅលើចលនានៃចិត្តនោះ “អូសូរ៉េ” មាន “អូសូរ៉េ” ពីរប្រភេទធំៗ។

តើអ្នកគិតថាពួកវាជាអ្វី?

…

ត្រូវហើយ៖ “ការគោរពកោតក្រែង” និង “ការភ័យខ្លាច” (ជាភាសាជប៉ុន ទាំងពីរបញ្ចេញសំឡេងថា “អូសូរ៉េ”)។

មនុស្សលើផែនដីតិចតួចនៅឡើយ ដែលទទួលស្គាល់រឿងនេះ ប៉ុន្តែទាំងពីរនេះ គឺជាចលនានៃចិត្តដែលខុសគ្នាយ៉ាងច្បាស់ ហើយលើសពីនេះទៀត មួយគឺចាំបាច់ ហើយមួយទៀតមិនចាំបាច់។

ពេលមើលទូទាំងពិភពផែនដី មានមនុស្សដែលគោរពកោតក្រែងព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះពុទ្ធ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលគោរពកោតក្រែងមនុស្សជាតិ មានតិចតួចបំផុត។

ហើយមនុស្សដែលបានចាត់ទុកព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះពុទ្ធ ថាជាអ្វីមួយដែលគួរឲ្យខ្លាច ប្រហែលជាមិនត្រឹមតែខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះពុទ្ធប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ខ្លាចមនុស្សដែរ។

ម្យ៉ាងវិញទៀត មនុស្សដែលមិនជឿលើព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះពុទ្ធ មិនខ្លាច និងមិនគោរពកោតក្រែងពួកគេទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ គំនិតនៃការខ្លាចមនុស្សរបស់ពួកគេគឺខ្លាំង។

រឿងល្អបំផុត គឺមិនខ្លាចមនុស្ស ឬព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះពុទ្ធ ហើយគោរពកោតក្រែងទាំងពីរ ប៉ុន្តែមនុស្សជាតិលើផែនដីតិចជាង 0.1% ដែលរស់នៅតាមរបៀបនោះ។

នៅទីនេះ ចូរយើងនិយាយថា ហេតុអ្វីបានជាការភ័យខ្លាចមិនចាំបាច់តាំងពីដើម ហើយហេតុអ្វីបានជាចិត្តនៃការគោរពកោតក្រែងគឺចាំបាច់។

ចលនានៃគំនិតដែលហៅថា “ការភ័យខ្លាច” ដែលចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ហើយបែងចែក និងនាំមកនូវភាពគ្មានសុខដុម រវាងមនុស្ស និងមនុស្ស មនុស្ស និងធម្មជាតិ និងមនុស្ស និងភាវៈរស់ផ្សេងទៀត គឺជាអ្វីមួយដែលមិនមានតាំងពីដើមនៅក្នុងចក្រវាលនោះទេ។

តើវាបានកើតឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្ដេច? អ្នក ដែលតាំងពីដើមរស់នៅក្នុងពិភពនៃពន្លឺនៃជីវិត ដែលមានរំញ័រល្អិតល្អន់ ដើម្បីត្រួសត្រាយពិភពផែនដី បានធ្វើឲ្យរំញ័រនៃចិត្ត និងកាយរបស់អ្នកគ្រើមបន្តិចម្ដងៗ ពីវិសាលភាពនៃរំញ័រនៃពិភពទិព្វ នៅទីបំផុតបានបង្កើត “ពិភពរូបកាយ និងសម្ភារៈ” ដែលរំញ័រមិនអាចធ្វើឲ្យគ្រើមជាងនេះបានទៀត ហើយបានចូលទៅក្នុងរាងកាយដើម្បីរស់នៅទីនោះ។ នោះហើយជាពេលដែលចលនានៃគំនិតដែលហៅថា “ការខ្លាច” បានកើតឡើង។

ហេតុអ្វីបានជារឿងនោះកើតឡើង? ពីព្រោះអ្នកបានបាត់បង់ការមើលឃើញ “ពន្លឺនៃជីវិត”។

អវិជ្ជាដែលកើតឡើងក្នុងសភាពចិត្តនៅក្នុងភាពងងឹត ដោយបានបាត់បង់ការមើលឃើញពន្លឺនៃជីវិត គឺជាអត្តសញ្ញាណពិតនៃការភ័យខ្លាច និងការញញើត។

ដោយបែកមែកចេញពីទីនោះ មនុស្សជាតិលើផែនដីបានបង្កើតគំនិតនៃភាពងងឹតគ្រប់ប្រភេទ រុំខ្លួនឯងនៅក្នុងពួកវា ហើយធ្វើឲ្យចិត្ត និងកាយរបស់ខ្លួនកាន់តែធ្ងន់ឡើងៗ។

ការព្រួយបារម្ភ ភាពមិនច្បាស់លាស់ ភាពមិនស្ងប់ ការមិនពេញចិត្ត គ្រោះអកុសល ការខ្វះខាត ភាពមិនបរិសុទ្ធ ការមិនទុកចិត្ត ការធ្លាក់ចុះសេដ្ឋកិច្ច កំហុសឆ្គង ការធ្លាក់ចុះ ការមិនបានត្រៀមខ្លួន ការមិនសក្ដិសម…

ទាំងនេះគឺជាចលនានៃគំនិត និងស្ថានភាពជាច្រើន ដែលមនុស្សជាតិលើផែនដីបានបង្កើត ដោយសារពួកគេបានធ្វើឲ្យព្រះអាទិត្យនៃចិត្តរបស់ពួកគេស្រអាប់។

ហើយដោយសារពួកគេបានស្ទាបស្ទង់នៅក្នុងភាពងងឹតអស់រយៈពេលយូរណាស់ ដោយចាប់កំណើតម្ដងហើយម្ដងទៀតជាច្រើនដង នៅក្នុងពិភពមួយដែលគំនិតងងឹតបែបនេះត្រូវបានជាប់ជំពាក់គ្នា ស្ទើរតែមនុស្សជាតិទាំងអស់លើផែនដី បានភ្លេចភាពបើកចំហនៃការត្រូវបានតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ ទៅកាន់ប្រភពដ៏អស្ចារ្យនៃជីវិត។

ភាពបើកចំហចំពោះជីវិតនោះ គឺពិតជាចលនានៃចិត្តដែលហៅថា “ការគោរពកោតក្រែង”។

វាជាចលនានៃចិត្តមួយ ដែលអាចពិពណ៌នាថាជាការបន្ទាបខ្លួន និងការគោរពប្រកបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះជីវិត ជាសភាពនៃចិត្តដែលបង្កើតជាមូលដ្ឋាននៃស្មារតីទិព្វ។

នៅពេលដែលមនុស្សលើផែនដីរកឃើញភាពទិព្វនៅក្នុងខ្លួនឯង ហើយអាចទទួលស្គាល់ភាពទិព្វនៅក្នុងគ្នាទៅវិញទៅមកផងដែរ ពិភពផែនដីនឹងក្លាយជាពិភពដ៏សុខសាន្តមួយ ក្នុងសុខដុមដ៏អស្ចារ្យ ដោយជៀសមិនរួច។

ដើម្បីរឿងនោះផងដែរ ចូរគោរពកោតក្រែងជីវិតលើសពីអ្វីៗទាំងអស់ ហើយវាចាំបាច់ណាស់ ដែលអ្នកអាចមើលឃើញយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា គ្រប់ការភ័យខ្លាច គឺជាការស្រមើស្រមៃដែលគ្មានខ្លឹមសារ។ (នៅមានត)