ការសម្រកស្បែកចូលទៅក្នុងស្មារតីមួយ ដែល “យើង” “របស់យើង” និង “ពួកយើង” មកដោយធម្មជាតិ – 1

ពី “ខ្ញុំ” “របស់ខ្ញុំ” និង “ខ្លួនខ្ញុំ” ទៅជា “យើង” “របស់យើង” និង “ពួកយើង”

អ្នកបានឮគេនិយាយថា “នៅពេលធាតុនៃស្មារតីដែលបង្កើតជាអ្នក ក្លាយជារួបរួម និងសុខដុម ‘ខ្ញុំ’ ក្លាយជា ‘យើង’ បន្តិចម្ដងៗ” មែនទេ?

ឥឡូវនេះ មនុស្សលើសពី 99% នៅលើផែនដី នៅតែមើលខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃថាដាច់ពីគ្នា។ ហើយពួកគេជឿខុសថា “រាងកាយនេះ ដែលមានកម្ពស់ប៉ុណ្ណេះសង់ទីម៉ែត្រ និងទម្ងន់ប៉ុណ្ណេះគីឡូក្រាម គឺជាខ្ញុំ”។

សូម្បីតែនៅក្នុងយុគសម័យដែលធាតុខាងវិញ្ញាណនៅក្នុងខ្យល់ផ្ទាល់ បានក្លាយជាក្រាស់បែបនេះក៏ដោយ មនុស្សជាច្រើនរស់នៅដោយមិនអាចឈប់ស្រែកអំពីខ្លួនឯង៖ “ខ្ញុំ…” “របស់ខ្ញុំ…” “ខ្លួនខ្ញុំ…” “ដោយខ្លួនខ្ញុំ…” “សម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំ…”។

ហើយគឺច្បាស់ណាស់មនុស្សទាំងនោះហើយ ដែលជាប់ក្នុងវាសនាដែលពួកគេបានចងខ្លួនឯង ដោយមិនអាចនឹកឃើញខ្លឹមសារនៃជីវិតដែលស្ថិតនៅក្នុងមនុស្សគ្រប់រូប មែនទេ?

អញ្ចឹង ឧទាហរណ៍ សូមសាកល្បងនឹកឃើញខ្លួនឯងកាលពីដប់ ឬម្ភៃឆ្នាំមុន។

អ្នកកំពុងនិយាយថា “ខ្ញុំ…” “របស់ខ្ញុំ…” “សម្រាប់ខ្ញុំ…” មែនទេ? ខ្ញុំ ខ្ញុំ ខ្ញុំ ខ្ញុំ។

នៅពេលនោះ អ្នកបានជ្រមុជក្នុងទុក្ខលំបាក។ អ្នកបានបន្ទោសមនុស្សផ្សេងទៀត និងសង្គម សូម្បីតែចំពោះរឿងដែលអ្នកទទួលខុសត្រូវ ដោយព្យាយាមការពារខ្លួនឯង ព្យាយាមបិទបាំងខ្លួនឯង។

នោះហើយជាអ្វីដែលយើងហៅថា “កង្កែបក្នុងអណ្ដូង មិនស្គាល់ចក្រវាល”។

ប៉ុន្តែតាមរយៈវដ្ដនៃការចាប់ជាតិថ្មីរាប់មិនអស់ បូករួមនឹងជីវិតប៉ុន្មានទសវត្សរ៍កន្លងមកនេះ ជាកំពូលរបស់វា អ្នកបានឡើងចេញពីអណ្ដូងដែលហៅថា “ខ្លួនឯង” ហើយបានក្លាយជានរណាម្នាក់ដែលមានស្មារតីអ្នកចាប់ផ្ដើម ដែលស្គាល់ចក្រវាល។

សូមរង់ចាំមើលចុះ។ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ មនុស្សជាតិលើផែនដី ទាំងអស់គ្នា នឹងលើកវិមាត្រនៃអេហ្គោនៃ “ខ្ញុំ” “របស់ខ្ញុំ” និង “ខ្លួនខ្ញុំ” ទៅជាខ្លួនឯងពិតប្រាកដនៃ “យើង” “របស់យើង” និង “ពួកយើង”។

នៅពេលខ្លួនឯងជាបុគ្គលរបស់មនុស្សម្នាក់រសាត់បាត់ របៀបដែលពួកគេហៅខ្លួនឯង ផ្លាស់ប្ដូរទៅជាពហុវចនៈ។

ដូចដែលវាបានកើតឡើងចំពោះអ្នក។ (នៅមានត)