ការទទួលស្គាល់មូលដ្ឋាន សម្រាប់ការចូលរួមក្នុងសង្គមនៃចក្រវាលដែលបានក្លាយជាវិញ្ញាណទិព្វ (ភាគទី 1)

★ការទទួលស្គាល់មូលដ្ឋាន សម្រាប់ការចូលរួមក្នុងសង្គមនៃចក្រវាលដែលបានក្លាយជាវិញ្ញាណទិព្វ

មនុស្សជាច្រើនដែលបានកើតមកក្នុងរាងកាយ បាននាំយកទម្លាប់នៃគំនិតមកជាមួយពីជីវិតមុន ឬជីវិតមុននោះទៀត ដូច្នេះពួកគេមើលឃើញខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ ហាក់ដូចជារបស់ដែលដាច់ពីគ្នាទាំងស្រុង។ ពួកគេច្រើនតែវិនិច្ឆ័យមនុស្សដែលរស់នៅក្រៅវិសាលភាពនៃរំញ័ររបស់ខ្លួនថា “រឿងនេះ និងរឿងនោះ” “មិនមែនរឿងនេះទេ មិនមែនរឿងនោះទេ” ហើយត្រូវបានធ្វើទុក្ខដោយគំនិតមិនពេញចិត្ត។

ហើយក្នុងចំណោមថ្ងៃបែបនេះ មនុស្សខ្លះសម្រេចចិត្តថា “ខ្ញុំមិនអាចបន្តបែបនេះទៀតបានទេ។ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាមនុស្សធំជាងមុន ហើយទទួលយកមនុស្សគ្រប់គ្នា អភ័យទោសឲ្យពួកគេ ស្រឡាញ់ពួកគេ” ហើយចាប់ផ្ដើមមានគោលដៅឆ្ពោះទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី។

នៅចំណុចនោះ នៅពេលដែលនរណាម្នាក់ដែលជ្រួតជ្រាបទាំងស្រុងនៅក្នុងទម្លាប់នៃគំនិតដែលមិនអាចមើលឃើញចំណុចល្អរបស់អ្នកដទៃ ចាប់ផ្ដើមខិតខំមើលចំណុចខ្លាំងរបស់អ្នកដទៃ មនុស្សជាច្រើនឃើញថាអារម្មណ៍របស់ពួកគេមិនសូវស្ងប់ ឬពួកគេមិនអាចបំបាត់អារម្មណ៍ថា ពួកគេគ្រាន់តែកំពុងធ្វើវានៅលើផ្ទៃខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ។

តើមាននរណាម្នាក់ធ្លាប់មានបទពិសោធន៍នោះទេ?

នៅចំណុចនោះ មនុស្សខ្លះចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងបែបនោះគឺក្លែងក្លាយ ធុញទ្រាន់ ហើយចុះចាញ់នឹងសំឡេងខ្សឹបនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ (ការល្បួងរបស់អេហ្គោ) ដូចជា “ឈប់ការខិតខំឥតប្រយោជន៍នេះទៅ”។ មានរឿងមួយដែលយើងចង់ឲ្យមនុស្សបែបនេះដឹង។

គឺរឿងនេះ៖ “នេះហើយគឺជាពេលវេលាដែលត្រូវតស៊ូ ដូច្នេះកុំបោះបង់។ ចូរបន្តមើលតែចំណុចខ្លាំង ហើយបន្តប្រែក្លាយវាទៅជាការដឹងគុណ”។

ភាវៈរស់ដែលហៅថាមនុស្សជាតិ ត្រូវបានរចនាឡើងតាមរបៀបដែលថា នៅពេលអ្នកឆ្លងកាត់សំឡេងខ្សឹបរបស់អេហ្គោតាមរបៀបនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នា មុនពេលពួកគេដឹងខ្លួន ត្រូវបានប្រែក្លាយទៅជានរណាម្នាក់ដែលអាចរកឃើញចំណុចខ្លាំងរបស់អ្នកដទៃដោយធម្មជាតិ។

នេះមិនមែនជាការកុហក ឬគ្រាន់តែជាការលួងលោមនោះទេ វាគ្រាន់តែជាការពិតប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ដោយមិនសង្ស័យ និងដោយមិនឡើងចុះតាមវឌ្ឍនភាពនៅតាមផ្លូវ ដរាបណាអ្នកគ្រាន់តែខិតខំយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់លើការកែទម្រង់នៃការយល់ឃើញដែលយើងទើបតែបានពិពណ៌នា អ្នកប្រាកដជានឹងប្ដូរឡើងទៅជាខ្លួនឯងម្នាក់ ដែលមើលឃើញពិភពនៃបាតុភូត ពីវិសាលភាពនៃការមើលឃើញនៃស្មារតីនៃដែនទិព្វ។

យើងគិតថាវាពិតជាការខាតបង់ ដែលមនុស្សជាច្រើនបោះបង់មុនពេលទៅដល់ទីនោះ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនរណាម្នាក់ត្រូវបានបិទជាប់នៅក្នុងគំនិត ដែលបានភ្លេចទាំងស្រុងថាខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់ពួកគេជានរណា យើងត្រូវតែនិយាយថា រឿងនោះក៏ជៀសមិនរួចដែរ។

ប៉ុន្តែនោះហើយជាមូលហេតុដែលអ្វីដែលយើងតែងតែនិយាយយ៉ាងខ្លាំងៗ ក្លាយជាចំណុចផ្ដោត៖ “មនុស្សគឺជាអ្នកបង្កើតពិភពលោក ដែលមាននៅក្នុងខ្លួននូវ [ស្មារតីនៃប្រភពនៃជីវិត] ដែលបានបង្កើតចក្រវាល”។

ដរាបណាអ្នកក្ដាប់ខ្លឹមសារនៃមនុស្សឲ្យបានជាប់តាំងពីដំបូង ហើយមិនដែលលែងវា អ្នកប្រាកដជានឹងធ្វើឲ្យស្មារតីរបស់អ្នកវិវត្ត ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នានឹងត្រឡប់ទៅទីនោះវិញ។

ដរាបណាអ្នកទុកឲ្យគោលការណ៍នេះជ្រាបចូលទៅក្នុងចិត្ត និងកាយរបស់អ្នក ហើយរស់នៅដោយមិនសង្ស័យសេចក្ដីពិតនោះបន្តិចណាឡើយ មនុស្សទាំងអស់លើផែនដីប្រាកដជាអាចរកឃើញភាពទិព្វនៅក្នុងខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ។

ស្មារតីនោះហើយ គឺជាការទទួលស្គាល់មូលដ្ឋាន សម្រាប់ការចូលរួមក្នុងសង្គមនៃចក្រវាលដែលបានក្លាយជាវិញ្ញាណទិព្វ។

ដើម្បីរឿងនោះ ជាដំបូង ចូរព្យាយាមបែងចែកឲ្យបានច្បាស់ពីខ្លឹមសារនៃជីវិតមនុស្ស។

អ្វីៗទាំងអស់ចាប់ផ្ដើមពីទីនោះ។

នៅក្នុងដួងចិត្តបង្កើតនៃចក្រវាល ដែលជាខ្លឹមសារនៃជីវិតមនុស្ស មានពិភពមួយរួចទៅហើយ ដែលអាចហៅថាជាទម្រង់ដើម ជាគំរូ នៃសុខដុមដ៏ល្អឥតខ្ចោះ នៅក្នុងគ្រប់ពិភពវិមាត្រដែលមាន។

អ្នកអាចនិយាយបានថា វាប្រៀបដូចជាផ្ទាំងគំនូរដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមដែលបានបញ្ចប់ ជាប្លង់មេនៃពិភពនៃបាតុភូត។ (នៅមានត)