ការឡើងកម្រិតវិមាត្រនៃបញ្ញា (1)

★បញ្ញា៖ សមត្ថភាពដែលគ្មានដែនកំណត់ដែលមនុស្សមាន

ថ្ងៃនេះ តោះនិយាយអំពី “បញ្ញា” ដែលចាំបាច់នៅពេលនិយាយអំពី “ភាពទិព្វ”។

ពាក្យ “បញ្ញា” ជាទូទៅត្រូវបានប្រើសម្រាប់ភាពឆ្លាតវៃ ឬសម្រាប់ទេពកោសល្យដែលអ្នកអាចប្រើខួរក្បាលបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព មែនទេ?

ការងាររបស់បញ្ញានេះ ពីដើមឡើយគឺជាផ្នែកមួយនៃការងាររបស់ភាពទិព្វ ជាផ្នែកមួយនៃអំណោយដែលមិនអាចខ្វះបានសម្រាប់ការវិវត្តនៃស្មារតីរបស់មនុស្សម្នាក់។

មុនដំបូង នៅពេលពួកគេកើតមកក្នុងរាងកាយ មនុស្សភាគច្រើនចូលក្នុងរាងកាយក្នុងស្ថានភាពសូន្យ ដែលសមត្ថភាពទាំងអស់ រួមទាំងបញ្ញា ត្រូវបានកំណត់ឡើងវិញ ហើយបន្ទាប់មកជីវិតចាប់ផ្ដើម មែនទេ? (ក្នុងភាសាជប៉ុន “សូន្យ” អាចអានថា “រេ” ដែលមានន័យផងដែរថា “វិញ្ញាណ”។)

បន្ទាប់មក ក្នុងរយៈពេលមួយ ឬពីរឆ្នាំដំបូង ក្នុងន័យមួយ ដោយមិនខ្ចីកម្លាំងពីនរណាម្នាក់ ពួកគេជីកយកបញ្ញា ដែលជាទេពកោសល្យដែលឋានសួគ៌ប្រទានឲ្យ ចេញពីស្រទាប់នៃព្រលឹង រៀនពាក្យ ហើយប្រើវាឲ្យបានពេញលេញក្នុងការបង្កើតជីវិតនៅក្នុងពិភពនៃបាតុភូត។

ក្នុងករណីជាច្រើន ឪពុកម្ដាយជួយពួកគេទាញកម្លាំងនោះចេញមកក្នុងអំឡុងពេលនោះ ប៉ុន្តែនៅក្នុងទិដ្ឋភាពនៃទារកដែលកំពុងរៀនពាក្យ អ្នកឃើញបន្តិចនូវសមត្ថភាពដែលគ្មានដែនកំណត់ដែលមនុស្សមាន ហើយឪពុកម្ដាយជាច្រើនមិនអាចមិនភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះល្បឿននៃការលូតលាស់ដ៏រហ័សនោះបានទេ។

រឿងនេះពិតសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយបើមើលពីខាងនោះ អាចនិយាយបានថា បញ្ញាគឺជាគុណសម្បត្តិពីកំណើត ដែលស្ថិតនៅស្មើៗគ្នាក្នុងមនុស្សជាតិទាំងអស់។

ប៉ុន្តែតាមការពិត របៀបដែលវាលេចឡើង ខុសគ្នាពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់ ដូច្នេះ វាស្ទើរតែមិនអាចហៅថាស្មើគ្នាបានឡើយ។

ហើយសម្រាប់អ្នកដែលចាប់ផ្ដើមយឺត វាត្រូវបានកំណត់ឲ្យអភិវឌ្ឍតាមរយៈការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ខ្លួននៅពេលក្រោយ។

★បញ្ញាដែលបង្កើតឡើងដោយកម្លាំងនៃការយល់ឃើញ និងកម្លាំងនៃការបញ្ចេញ

នេះមានន័យថា បញ្ញាគឺជាគុណសម្បត្តិពីកំណើត ហើយក្នុងពេលតែមួយ ក៏ជាគុណសម្បត្តិដែលអាចអភិវឌ្ឍនៅពេលក្រោយបានដែរ។

ប្រសិនបើអ្នកអនុវត្តគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើដែលធ្វើឲ្យបញ្ញាដំណើរការ នោះលើកលែងតែករណីដូចជាការកើតមកមានពិការភាពធ្ងន់ធ្ងរខាងចិត្ត ឬរាងកាយ នរណាក៏អាចខាត់បញ្ញារបស់ខ្លួនរហូតដល់វាភ្លឺចែងចាំង ហើយយកវាទៅប្រើក្នុងជីវិតបានដែរ។

របៀបដែលរឿងនេះដំណើរការ គឺស្រដៀងនឹងរបៀបដែលវាសនាដំណើរការ។

មនុស្សគ្រប់គ្នាកើតមកជាមួយនឹងវាសនាដែលបានកំណត់ពីកំណើត ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើរបៀបដែលពួកគេប្រើបញ្ញាដែលពួកគេមានបន្ទាប់ពីកំណើត ពួកគេអាចប្រែក្លាយសូម្បីតែបរិយាកាសនៃវាសនាដ៏អភ័ព្វ ទៅជាកំពូលនៃសុភមង្គល មែនទេ?

ហើយនេះជាផ្នែកសំខាន់៖ មនុស្សដែលអាចលាយបញ្ចូលបញ្ញាពីកំណើតរបស់ខ្លួន ជាមួយបញ្ញាដែលទទួលបានក្រោយមក តាមរបៀបនេះ ហើយយកវាទៅប្រើក្នុងជីវិត មានលក្ខណៈរួមមួយ។

គឺថាពួកគេប្រើប្រាស់យ៉ាងប៉ិនប្រសប់នូវសមត្ថភាពទាំងពីរ៖ ការយល់ឃើញ និងការបញ្ចេញ។

មនុស្សខ្លះមិនអាចធ្វើទាំងការយល់ឃើញ និងការបញ្ចេញបានល្អ ហើយខ្លះអាចយល់ឃើញបានល្អ ប៉ុន្តែមិនអាចបញ្ចេញវាបានល្អ។

ប៉ុន្តែមនុស្សដែលមិនអាចយល់ឃើញបានល្អតាំងពីដំបូង ក៏មិនអាចបញ្ចេញបានល្អដែរ។

ហេតុនោះហើយ យើងតែងតែនិយាយអំពីសារៈសំខាន់នៃកម្លាំងនៃការយល់ឃើញ ប៉ុន្តែនៅពេលនិយាយដល់បញ្ញា កម្លាំងនៃការយល់ឃើញ និងកម្លាំងនៃការបញ្ចេញ គឺជាមុខទាំងពីរនៃកាក់តែមួយ ហើយប្រសិនបើអ្នកបំបែកវា វានឹងមិនដំណើរការជាបញ្ញាទេ។ (នៅមានត)