ផែនដីមានជីវិត (ភាគទី 1)

★ផ្កាយទាំងឡាយក៏មានស្មារតី និងបុគ្គលិកលក្ខណៈដែរ

នៅក្នុងរបស់ទាំងអស់នៅក្នុងការបង្កើត ទោះបីជាពួកវាមានរូបរាងឬអត់ក៏ដោយ “ថាមពលនៃជីវិត” ស្ថិតនៅ ហើយភាវៈនីមួយៗកំពុងរស់នៅយ៉ាងរស់រវើក។

ហើយក្នុងចំណោមរបស់ទាំងអស់នៅក្នុងការបង្កើត គ្មានរូបកាយខាងរូបធាតុណា ដែលរក្សារូបរាងរបស់វាបានយូរ ឬឃ្លាំមើលប្រវត្តិនៃចក្រវាលបានយូរ ដូចជីវិតនៃផ្កាយ—ព្រះអាទិត្យ ភព និងព្រះច័ន្ទ—នោះទេ។

និយាយម្យ៉ាងទៀត ក្នុងចំណោមទម្រង់ជីវិតខាងរូបធាតុ គ្មានភាវៈណារស់នៅបានយូរដូចផ្កាយទេ។

ប៉ុន្តែមនុស្សភាគច្រើនលើផែនដី មិនដឹងថាផ្កាយមានជីវិតនោះទេ។

ដូចដែលអ្នកទាំងអស់គ្នា តាមការពិត គឺជាពួកទេវៈដែលស្ថិតនៅក្នុងរាងកាយ ពួកទេវៈក៏ស្ថិតនៅក្នុងផ្កាយទាំងឡាយដែរ ហើយពួកគេមានស្មារតីច្បាស់លាស់។ មនុស្សលើផែនដីតិចតួចណាស់ ដែលរស់នៅដោយដឹងរឿងនេះ។

ប៉ុន្តែវាជាការពិត៖ ផ្កាយទាំងឡាយមានជីវិត។

ផែនដីមានជីវិត។

★ទុក្ខវេទនានៃផែនដី និងភ្នែកនៃចក្រវាលដែលកំពុងមើលផែនដី

ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើនលើផែនដី មិនបានដឹងថាផ្កាយខ្លួនឯង គឺជាភាវៈរស់ដែលមានស្មារតី ដូចអ្នកដែរ។ ពួកគេបានបន្តធ្វើឲ្យរាងកាយរបស់ផែនដីរងរបួស ហើយសព្វថ្ងៃនេះ រឿងនេះបាននាំមកនូវស្ថានភាពដ៏លំបាកបំផុតសម្រាប់ផែនដី។

ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ប្រសិនបើអ្នកទាំងអស់គ្នា ដែលជាមនុស្សជាតិលើផែនដី រស់នៅថ្ងៃនេះជាមួយស្មារតីថ្មី ជំនួសឲ្យសុភវិនិច្ឆ័យដូចគ្នានឹងម្សិលមិញ អនាគតនៃសត្វមានជីវិតទាំងអស់ នៅលើរាងកាយរស់នៃផែនដី ប្រាកដជានឹងផ្លាស់ប្ដូរទៅជាអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង។

យើងមិនចង់ដាំការភ័យខ្លាចច្រើនពេកនៅក្នុងស្មារតីលើផ្ទៃរបស់អ្នកទេ ដូច្នេះរហូតមកដល់ពេលនេះ យើងបានព្យាយាមមិននិយាយរឿងប្រភេទនេះច្រើនប៉ុន្មាន។ ប៉ុន្តែយើងចង់ឲ្យអ្នកចាប់ផ្ដើមបែរភ្នែករបស់អ្នក ទៅរកការឈឺចាប់របស់ផែនដី ដូច្នេះថ្ងៃនេះ យើងនឹងប្រាប់អ្នកឲ្យកាន់តែច្បាស់បន្តិច។

ផែនដីកំពុងរងទុក្ខ។

យើងសូមនិយាយម្ដងទៀត៖ ផែនដីក៏មានទេវៈមួយអង្គស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនដែរ ដែលមានប្រភពដូចគ្នា និងប្រភេទដូចគ្នានឹងរបស់មនុស្សជាតិ ហើយវាមានស្មារតី។

ទោះបីជាវាជាភាវៈនៃស្មារតី ដែលខ្ពស់ជាងមនុស្សជាតិដែលមានរាងកាយឆ្ងាយណាស់ក៏ដោយ។

និយាយចុះ នៅលើផែនដី ហាក់ដូចជាមានទ្រឹស្ដីមួយថា “ផ្កាយត្រូវបានបង្កើតឡើង នៅពេលដែលឧស្ម័ននៅក្នុងលំហអាកាសប្រមូលផ្ដុំគ្នា”។ ពេលមើលឲ្យទូលំទូលាយទូទាំងចក្រវាល មានករណីខ្លះដែលរឿងនោះពិត ប៉ុន្តែវាមិនអនុវត្តចំពោះផ្កាយនៃកាឡាក់ស៊ីព្រះអាទិត្យនោះទេ។

ផ្កាយនៃកាឡាក់ស៊ីព្រះអាទិត្យ រួមទាំងផែនដីផង សុទ្ធតែជាមែកធាងនៃព្រះអាទិត្យ—ជាកូនរបស់វា។

ផែនដីគឺជាផ្កាយមួយក្នុងចំណោមពួកវា។

នៅក្នុងប្រវត្តិនៃរបៀបដែលអរិយធម៌ត្រូវបានត្រួសត្រាយនៅលើភពនីមួយៗនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ មនុស្សជាតិបានធ្វើចំណាកស្រុកជាដំបូង ពីព្រះអាទិត្យ និងពីកាឡាក់ស៊ីផ្សេងទៀត ទៅកាន់ភពអង្គារ ភពពុធ ភពសុក្រ ភពព្រហស្បតិ៍ ភពសៅរ៍ ជាដើម ហើយបានកសាងអរិយធម៌នៃពួកទេវៈនៅទីនោះ ដែលបានវិវត្តចេញពីអរិយធម៌ខាងសម្ភារៈ។

មនុស្សជាតិបានផ្លាស់មកផែនដីចុងក្រោយបំផុត។ ដូច្នេះ—ឬប្រហែលជាដោយហេតុផលនោះ—មនុស្សលើផែនដី ពីទស្សនៈរបស់អ្នកដែលរស់នៅលើភពផ្សេងទៀតនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ប្រៀបដូចជាកូនពៅបំផុត ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាឃ្លាំមើលការលូតលាស់នៃព្រលឹងរបស់មនុស្សជាតិលើផែនដី ដោយភ្នែកដូចជាអ្នកដែលកំពុងឃ្លាំមើលប្អូនប្រុស ឬប្អូនស្រីតូច។

ម្យ៉ាងទៀត ផែនដី ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាផ្កាយដែលសម្បូរទឹក ត្រូវបានផ្ដល់បេសកកម្មនៃ “ការវិវត្តពីទ្វេនិយមខ្លាំងបំផុត ទៅជាភាពទិព្វ ដែលអ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានរួមបញ្ចូលគ្នា”។

អ្នករស់នៅនៃគ្រប់ផ្កាយនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ កំពុងមើលផែនដី ដែលឥឡូវនេះកំពុងចូលដល់ដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃការវិវត្តនោះ ដោយការយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងខ្លាំងបំផុត ជារឿងដែលទាក់ទងនឹងសង្គមនៃចក្រវាលជិតខាង។

ដូចដែលប្រជាជាតិនានាលើផែនដី តាមដានចលនារបស់គ្នាទៅវិញទៅមកដែរ។ (នៅមានតលើកក្រោយ)