ផ្នត់គំនិតសម្រាប់ការកសាងពិភពលោកថ្មី – 3

ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវខិតខំផ្លាស់ប្ដូរខ្លួនឯង មុនពេលផ្លាស់ប្ដូរអ្នកដទៃ

មុននេះ ចំពោះសំណួរថាតើមនុស្សជាតិគួរផ្លាស់ប្ដូររបៀបរស់នៅរបស់ខ្លួនយ៉ាងដូចម្ដេច ខ្ញុំបាននិយាយថា “មនុស្សជាតិទាំងអស់លើផែនដី ត្រូវនឹកចាំឡើងវិញនូវភាពទិព្វ ដែលជាខ្លឹមសារនៃជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ ហើយជាមួយនឹងស្មារតីនោះ ទទួលស្គាល់ភាពទិព្វនៅក្នុងអ្វីៗទាំងអស់។ សម្រាប់រឿងនោះ ជាដំបូងបង្អស់ មុនអ្វីៗទាំងអស់ យើងត្រូវទទួលស្គាល់ភាពទិព្វផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង ជាអ្វីមួយដែលធម្មជាតិ”។

មូលហេតុដែលយើងត្រូវនឹកចាំឡើងវិញនូវភាពទិព្វផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង ហើយធ្វើឲ្យវាក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់យើង មុនពេលបញ្ចេញសេចក្ដីស្រឡាញ់ទៅកាន់អ្នកដទៃ មុនពេលឈរនៅក្បែរអ្នកដទៃ គឺថាមនុស្សជាសត្វដែល នៅពេលដែលពួកគេមិនទាន់បានអភ័យទោស និងស្រឡាញ់ខ្លួនឯងយ៉ាងពិតប្រាកដ ពាក្យសម្ដី និងទង្វើប្រកបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ពួកគេ ជៀសមិនរួចមានរលកវៀចនៃជម្លោះខាងក្នុង និងការគណនា ជាប់ស្អិតនៅលើ ទោះបីពួកគេព្យាយាមបង្ហាញវាខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។

នោះហើយជាមូលហេតុដែល មុនអ្វីៗទាំងអស់ យើងត្រូវអភ័យទោស និងស្រឡាញ់ខ្លួនឯង ឈរនៅក្បែរខ្លួនឯង ហើយបណ្ដោយឲ្យ “ពន្លឺដ៏អស្ចារ្យនៃជីវិត” រីករាលដាលពាសពេញភាពងងឹតទាំងមូលនៅក្នុងចិត្តរបស់យើង។

មនុស្សដែលពិតជាអាចអនុវត្ត និងបង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដោយគ្មានផ្នែកលាក់កំបាំង មិនមានជម្លោះខាងក្នុងទាល់តែសោះនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ឬមានតិចតួចណាស់។

បើគ្មានការខិតខំធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពខ្លួនឯងទៅកាន់ស្ថានភាពបែបនោះទេ ទោះបីយើងព្យាយាមខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ដើម្បីធ្វើឲ្យពិភពខាងក្រៅប្រសើរឡើង វាគ្រាន់តែមិនអាចប្រសើរឡើងបាន។

ហេតុអ្វី? ព្រោះពិភពលោកដែលយើងទទួលស្គាល់ ដោយគ្មានលើកលែង គឺជាការបញ្ចាំងនៃចក្រវាលខាងក្នុងរបស់យើង។

មនុស្សជាតិនៃពិភពលោក ស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនយើង។

មានខ្លួនឯងជាច្រើននៅក្នុងចិត្តរបស់យើង។

លុះត្រាតែពួកគេឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍នៃការរលាយចូលទៅក្នុងខ្លួនឯងទិព្វ បើមិនដូច្នោះទេ ភាគច្រើននៃពួកគេគឺជារលកនៃគំនិតដែលមិនទាន់រលាយ។

ខ្ញុំហៅរលកនៃគំនិតខាងក្នុងផ្សេងៗទាំងនោះថា “មនុស្សជាតិនៃខ្លួនឯង” ហើយខ្ញុំបង្វែរអារម្មណ៍ដែលខ្ញុំមានចំពោះអ្នកដទៃ ត្រឡប់មករកខ្លួនឯងវិញ រកឃើញខ្លួនឯងទាំងពីរដែលប្រឆាំងគ្នា ហើយឱបក្រសោបពួកគេ។

រូបភាពពិតនៃអ្វីដែលយើងមានអារម្មណ៍នៅខាងក្រៅ

ខ្លួនឯងទាំងពីរដែលប្រឆាំងគ្នា គឺដូចនេះ៖

• ខ្លួនឯងដែលមិនទទួលយកខ្លួនឯង និងខ្លួនឯងដែលមិនត្រូវបានខ្លួនឯងទទួលយក។
• ខ្លួនឯងដែលមិនព្រមអភ័យទោសខ្លួនឯង និងខ្លួនឯងដែលមិនត្រូវបានខ្លួនឯងអភ័យទោស។
• ខ្លួនឯងដែលមើលងាយ និងជាន់ឈ្លីខ្លួនឯង និងខ្លួនឯងដែលត្រូវបានខ្លួនឯងមើលងាយ និងជាន់ឈ្លី។
• ខ្លួនឯងដែលមិនស្រឡាញ់ខ្លួនឯង និងខ្លួនឯងដែលមិនត្រូវបានខ្លួនឯងស្រឡាញ់។
• ខ្លួនឯងដែលមិនចូលចិត្តខ្លួនឯង និងខ្លួនឯងដែលត្រូវបានខ្លួនឯងមិនចូលចិត្ត។

នៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សដែលមិនទាន់ត្រឡប់ទៅកាន់រំញ័រទិព្វទាំងស្រុង ខ្លួនឯងដែលប្រឆាំងគ្នាបែបនេះ គឺខ្លួនឯងដែលធ្វើដូចជាអ្នកធ្វើបាប និងខ្លួនឯងដែលធ្វើដូចជាជនរងគ្រោះ ជាទូទៅកំពុងរៀបគម្រោង ឬអង្គុយកោងខ្លួន នៅក្នុងភាពងងឹតនៅជ្រៅក្នុងចិត្ត។

ពួកគេបញ្ចាំងរឿងនេះទៅលើពិភពលោកនៅខាងក្រៅរាងកាយ ហើយដូចគ្នានឹងការមើលកញ្ចក់ដែរ មានចំណាប់អារម្មណ៍ចំពោះស្ថានភាពនៃសង្គម និងពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នកដទៃ។

ចូរបង្វែរអារម្មណ៍ទាំងនោះ ត្រឡប់មករកខ្លួនឯងវិញ។

ទង្វើនោះ គឺជាទង្វើនៃការបញ្ចាំងពន្លឺនៃជីវិតទៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។

ដោយការធ្វើដូច្នោះ អ្នកអាចរកឃើញមូលហេតុពិតនៃភាពគ្មានសុខដុម ដែលអ្នកមានអារម្មណ៍នៅក្នុងពិភពខាងក្រៅ។

នៅពេលដែលអ្នករកឃើញវាហើយ មិនចាំបាច់រៀបគម្រោងអំពីរបៀបដោះស្រាយជាមួយវានោះទេ។

គ្រាន់តែមើលវាចុះ។

គ្រាន់តែការមើលឃើញទាំងពីរក្នុងពេលតែមួយ ក៏អនុញ្ញាតឲ្យពួកវាត្រូវបានរំដោះដែរ។

មូលហេតុពិតនៃភាពគ្មានសុខដុមនៃលោកនេះ ស្ថិតនៅក្នុងដែនដែលមិនដឹងខ្លួន ដែលយើងមិនអាចទទួលស្គាល់បាន។

គ្រាន់តែដោយការមើលពួកវា បូក និងដកនឹងចូលមកក្នុងតុល្យភាព ហើយយើងខិតជិតស្ថានភាពនៃចិត្តដែលគ្មានការជាប់ជំពាក់។

(នៅមានត)