ការនិយាយដែលត្រូវបើកអាន នៅពេលអ្នកមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីជាមួយស្មារតីរបស់អ្នក (1/4)

★ចូរឲ្យគំនិតរបស់អ្នកបែរទៅរករាងកាយពិតនៃជីវិត

មានពេលខ្លះ ដែលគំនិតរបស់អ្នកត្រូវបានរំកិលដោយពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នកដទៃ ដែលអ្នកមិនពេញចិត្ត ហើយអ្នកមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីជាមួយវា “អូ៎ ខ្ញុំគ្មានសង្ឃឹមទេ។ មិនបានទេ មិនបានទេ។ ប៉ុន្តែតើខ្ញុំគួរធ្វើអ្វី…” ហើយអ្នកឈប់នៅនឹងកន្លែង មែនទេ?

ថ្ងៃនេះ តោះនិយាយអំពីរបៀបពិសេសមួយនៃការប្រើស្មារតី ដែលជួយនៅពេលបែបនោះ។

នៅពេលបែបនោះ ចូរឲ្យគំនិតរបស់អ្នកបែរទៅរកកាយនៃពន្លឺរបស់អ្នក (រំញ័រខាងក្នុងបំផុតនៃជីវិត ស្មារតីនៃចក្រវាលផ្ទាល់) ដែលស្ថិតនៅជ្រៅជាងកាយវិញ្ញាណ និងកាយនៃភាពទិព្វរបស់អ្នក (រាងកាយដែលនៅជ្រៅក្នុងរាងកាយខាងរូបរបស់អ្នក)។ នៅពេលដែលអ្នកអាចស្រមៃមើលវាបាន បន្ទាប់មក ចូរជឿពីបាតដួងចិត្តរបស់អ្នក ហើយប្រកាសយ៉ាងក្លាហានថា “ខ្ញុំមិនមែនកំពុងរស់នៅក្នុងរាងកាយទេ ខ្ញុំកំពុងរស់នៅក្នុងកាយនៃពន្លឺដ៏អស្ចារ្យ។ ខ្ញុំគឺជាចក្រវាលផ្ទាល់”។

មានពាក្យនៃសេចក្ដីពិតមួយនៅក្នុងពិភពលោក៖ “មនុស្សក្លាយជាអ្វីដែលពួកគេគិតថាពួកគេជា”។

ចូរប្រើប្រាស់ច្បាប់នោះ។

តាមពិតទៅ វាមិនមែនជាបញ្ហានៃការប្រកាស ឬមិនប្រកាស ការជឿ ឬមិនជឿនោះទេ។ នៅពេលដែលអ្នកធ្វើឲ្យការពិតនៃជីវិត វិញ្ញាណនាំមុខ ហើយរាងកាយដើរតាម ក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់អ្នក អ្នកនឹងឃើញថា វាជាការពិតដែលច្បាស់លាស់ទាំងស្រុង។

បើប្រៀបធៀបនឹងរាងកាយ សូម្បីតែកាយវិញ្ញាណ និងកាយនៃភាពទិព្វ ក៏ធំធេងមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកតាមដានត្រឡប់ទៅរហូតដល់ប្រភព និងដើមកំណើតចុងក្រោយនៃជីវិត នៅក្នុងភាពអស្ចារ្យនោះ ដែលការមើលងាយខ្លួនឯងនៃទំហំ ឬជម្រៅណាក៏ដោយ គ្មានន័យអ្វីទាល់តែសោះ ដួងចិត្តរបស់អ្នកនឹងស្រឡះ ហាក់ដូចជារបៀបដែលអ្នកធ្លាប់ព្រួយបារម្ភចំពោះរឿងតូចតាច មិនដែលមាន។

នោះគឺដោយសារអ្នកមកស្គាល់ការពិតចុងក្រោយ៖ “ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់គឺជាចក្រវាលផ្ទាល់ ជាអ្វីៗទាំងអស់នៃអ្វីៗទាំងអស់”។

“ខ្ញុំដូចដែលខ្ញុំលេចចេញ” ដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយចិត្តខាងរាងកាយ ប្រហែលជាស្មារតីដ៏តូចមួយ (ឬជាដុំនៃគំនិត) ប៉ុន្តែ “ខ្ញុំដូចដែលខ្ញុំជាពិតប្រាកដ” គឺធំធេងគ្មានព្រំដែន ជាស្មារតីខាងចក្រវាល ដែលផ្ទុកកាឡាក់ស៊ីទាំងអស់នៅក្នុងរាងកាយរបស់វា។

អ្នកគឺជាលំហផ្ទាល់ ហើយជាផ្កាយ ហើយជាអំណាចដែលរក្សាសត្វមានជីវិតទាំងអស់ នៅក្នុងមេឃ និងដីទាំងអស់ឲ្យរស់ ហើយជាខ្យល់ ហើយជាទឹក ហើយជាដី។

សេចក្ដីពិតនៃស្មារតី ដួងចិត្តពិត និងរាងកាយពិតចុងក្រោយនៃជីវិត គឺជាជីវិតដែលធ្វើការយ៉ាងរស់រវើក ជាអំណាចដែលនាំអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងការបង្កើតឲ្យមានវត្តមាន ហើយចិញ្ចឹមបីបាច់វា។

នៅពេលដែលវាលេចចេញជារូបរាង វាលេចចេញដោយភ្លឺចែងចាំង ជាប្រភពគ្មានទីបញ្ចប់នៃជីវិត ដែលផ្ទុកនៅក្នុងរាងកាយរបស់វានូវកាឡាក់ស៊ីរាប់មិនអស់រាប់រយពាន់លាន ជាពន្លឺដូចពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដែលត្រូវបានគុណរាប់រយលានដង។

មានពាក្យថា “ភ្លឺចាំងភ្នែក” ប៉ុន្តែពន្លឺនៃដួងចិត្តពិត និងរាងកាយពិតរបស់មនុស្ស គឺជាពន្លឺដ៏អស្ចារ្យ ដែលភ្លឺខ្លាំងរហូតដល់អ្នកមិនអាចបើកភ្នែកបាន។

នោះហើយគឺជារូបរាងដើម (ពិត) នៃពន្លឺនៃជីវិតនៅក្នុងមនុស្សជាតិ។ (នៅមានត លើកក្រោយ)