តោះបញ្ចប់ពីគម្លាតរវាងភាពអស់សង្ឃឹម និងក្ដីសង្ឃឹម

ការដែលផែនដីក្លាយជាផ្កាយដ៏សុខដុម និងការវិវត្តនៃស្មារតីរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ ត្រូវបានតភ្ជាប់គ្នា។
អ្នកបានដឹងយ៉ាងច្បាស់ពីរឿងនោះរួចហើយ។

ដោយការដឹងខ្លួននោះ សូមមើលទៅកាន់ពិភពលោក។
នៅក្រឡេកមើលដំបូង សង្គមមនុស្សប្រហែលជាហាក់ដូចជា ដូចរាល់ដង ពោរពេញដោយកម្លាំងឆន្ទៈអាត្មានិយម ដែលត្រដុស និងប៉ះទង្គិចគ្នាទៅវិញទៅមក។
បើមើលជាការពិតដោយយុត្តិធម៌ ទឹក ខ្យល់ និងដី ត្រូវបានខូចខាត និងអស់កម្លាំង។
សត្វមានជីវិតទាំងអស់ កំពុងត្រូវបានរុញឲ្យជាប់គាំងកាន់តែខ្លាំងជារៀងរាល់ឆ្នាំ ហើយប្រភេទសត្វដែលជិតផុតពូជ ចេះតែកើនឡើង។

មើលចុះ អ្នកអាចមើលឃើញវា មែនទេ?
រូបរាងរបស់មនុស្សដែល រាល់ពេលដែលពួកគេឃើញស្ថានភាពបែបនោះ មិនអាចអង្គុយស្ងៀមបាន ងើបមើលឋានសួគ៌ ប្រណម្យដៃ ហើយអង្វរព្រះជាម្ចាស់ ឬព្រះពុទ្ធយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ឲ្យធ្វើឲ្យរឿងរ៉ាវប្រសើរឡើង…

ប៉ុន្តែពេលខ្លះ ហាក់ដូចជាការគ្រាន់តែប្រាថ្នា មិនងាយផ្លាស់ប្ដូរស្ថានភាពនោះទេ។
តាមការពិត វាអាចសូម្បីតែមើលទៅដូចជារឿងរ៉ាវគ្រាន់តែកាន់តែអាក្រក់ឡើង។
នោះហើយជាកន្លែងដែលដីសម្រាប់ឲ្យសម្ភារៈនិយម អនាទិទេពនិយម និងជំនឿថាធម្មជាតិរបស់មនុស្សគឺអាក្រក់ រីករាលដាល ត្រូវបានបង្កើតឡើង។

នៅក្នុងពិភពលោកបែបនោះ មានមនុស្សដែល ក្នុងភាពអស់សង្ឃឹមរបស់ពួកគេ ក្លាយជាធ្វេសប្រហែស ហើយបញ្ចប់ដោយធ្វើឲ្យខ្លួនឯង ឬអ្នកដទៃឈឺចាប់។
អ្នកខ្លះមើលព័ត៌មានប្រចាំថ្ងៃ ហើយមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងចិត្ត មែនទេ?
ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សោកសៅកើតឡើង ដែលមនុស្សធ្វើឲ្យខ្លួនឯងឈឺចាប់ ឬធ្វើឲ្យអ្នកដទៃឈឺចាប់។

ប៉ុន្តែមនុស្សពីដើមឡើយមានកម្លាំងក្នុងការយកឈ្នះលើការលំបាកណាមួយ។
ហេតុនោះហើយ ទោះបីអ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបណាក៏ដោយ អ្នកមិនត្រូវបោះបង់ក្ដីសង្ឃឹមដាច់ខាត។
តើអ្នកគិតថាហេតុអ្វីបានជាដូច្នោះ?

គឺដោយសារតែមនុស្សជាតិមាន នៅបាតនៃជីវិតរបស់ខ្លួន នូវឆន្ទៈដ៏អស្ចារ្យនៃចក្រវាលផ្ទាល់ ដែលបង្កើត និងដំណើរការចក្រវាល។
អាចនិយាយបានថា វាប្រៀបដូចជាកាំរស្មីនៃពន្លឺនីមួយៗ ដែលចេញមកពីព្រះអាទិត្យ។
មនុស្សជាតិ ដោយគ្មានលើកលែងសូម្បីតែម្នាក់ គឺជាកូនៗរបស់ចក្រវាល។

ដូចជាដង្កូវក្នុងសំបក ដែលជាកូនរបស់មេអំបៅ ក្លាយជាមេអំបៅ ហើយហោះហើរយ៉ាងស្រស់ស្អាតនៅលើមេឃ នៅពេលដល់ពេល ចិត្តរបស់មនុស្សជាតិលើផែនដី ដែលឥឡូវនេះកំពុងច្របូកច្របល់ ក៏នឹង នៅពេលពួកគេឈានដល់ពេលវេលានៃការប្រែរូបរាង (*1) ក្លាយជាភ្នាក់ងារលម្អងដែលជួយរុក្ខជាតិឲ្យបង្កកំណើត ហើយពេលវេលានឹងមកដល់ ដែលរបៀបរស់នៅរបស់ពួកគេដើរតួនាទីដ៏សំខាន់នៅក្នុងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី។ (*1៖ ការផ្លាស់ប្ដូររូបរាងនៅក្នុងដំណើរការនៃការលូតលាស់របស់សត្វ)

មនុស្សគ្រប់រូប ទោះបីពួកគេជានរណាក៏ដោយ មានធម្មជាតិមួយដែលហៅថាភាពទិព្វ។
វាគឺជាកម្លាំងដែលផ្ដល់កំណើតដល់អ្វីៗទាំងអស់ ហើយចិញ្ចឹមបីបាច់វា។
មានតែមនុស្សជាតិប៉ុណ្ណោះ ដែលមានប្រាជ្ញាក្នុងការបង្កើតពិភពលោកមួយ ដែលធម្មជាតិ សត្វមានជីវិតទាំងអស់ និងមនុស្សជាតិ ស្ថិតក្នុងសុខដុមដ៏អស្ចារ្យ។

ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើនភ្លេចការពិតនោះ ហើយក្លាយជាទន់ទាប ប៉ុន្តែនោះគឺដោយសារតែពួកគេបានភ្លេចសេចក្ដីពិតនៃជីវិត ដែលយើងទើបតែបានរៀបរាប់។
ប៉ុន្តែអ្នកបាននឹកឃើញការពិតនោះហើយ។
ដោយបាននឹកឃើញវាហើយ គ្មានការត្រឡប់ក្រោយទេ។

នៅទីនេះ តោះពិនិត្យឡើងវិញម្ដងទៀតនូវខ្លឹមសារនៃការអធិស្ឋាន។
ចិត្តដែលព្យាយាមនាំបំណងប្រាថ្នារបស់ខ្លួនទៅកាន់ឋានសួគ៌ ក៏មានតម្លៃដែរ ប៉ុន្តែលើសពីនោះ ការអធិស្ឋានពិតប្រាកដ គឺជាកម្លាំងក្នុងការធ្វើឲ្យកម្លាំងនៃជីវិតដំណើរការយ៉ាងរស់រវើក ហើយកំណត់វាសនារបស់អ្នកផ្ទាល់ឲ្យក្លាយជាភ្លឺស្វាង។

នៅពេលមនុស្សបែបនោះកើនឡើង ផែនដីនឹងដកដង្ហើមនូវជីវិតថ្មីបន្តិចម្ដងៗ។

មនុស្សគ្រប់គ្នាមានប្រាជ្ញា និងសមត្ថភាពគ្មានដែនកំណត់នៅក្នុងខ្លួន។
របៀបទាញវាចេញមក ហើយធ្វើឲ្យវាដំណើរការ
គឺអាស្រ័យជាដំបូង និងសំខាន់បំផុត លើរបៀបដែលអ្នកផ្ទាល់រស់នៅ។