តោះ រស់នៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន នៅចំកណ្ដាលនៃភាពអស់កល្បជានិច្ច (ភាគទី 1)

តោះ រស់នៅក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ដែលធ្វើឲ្យអតីតកាល និងអនាគតទាំងអស់ភ្លឺចែងចាំង

មនុស្សភាគច្រើនលើផែនដី ដែលរស់នៅខាងរាងកាយ ជាធម្មតាមានស្មារតីរបស់ខ្លួនត្រូវបាននាំទៅ ដោយតែបាតុភូតដែលលេចចេញនៅលើផ្ទៃនៃពិភពលោកប៉ុណ្ណោះ ហើយមិនដែលគិតអំពី “មូលហេតុដើម ដែលធ្វើឲ្យវត្ថុ និងរឿងរ៉ាវដែលពួកគេក្ដាប់ និងជាប់គាំង លេចចេញជាបែបនោះ” ទេ មែនទេ?

ដូច្នេះ ពួកគេស្ទាក់ស្ទើរនេះនោះលើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ដោយគិតថា “មិនមែននេះ មិនមែននោះ” ដោយគ្មានធ្វើអ្វីក្រៅពីគណនាចំណេញ និងខាត ឬចងខ្លួនឯងចូលទៅក្នុងរទេះរុញនៃក្ដីរីករាយ កំហឹង ទុក្ខសោក និងសេចក្ដីសប្បាយ ហើយឲ្យគំនិតនៃកម្មលេចធ្លាយគ្រប់ទីកន្លែង។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលប្រជាជនលើផែនដីទាំងនោះ វិវត្តស្មារតីរបស់ខ្លួនទាំងអស់គ្នាចាប់ពីពេលនេះតទៅ ពួកគេម្នាក់ៗនឹងបញ្ចប់ការសិក្សាពីរបៀបរស់នៅដែលមើលខ្លីបែបនេះ ហើយអាចរស់នៅក្នុង “ពេលបច្ចុប្បន្ន នៅចំកណ្ដាលនៃភាពអស់កល្បជានិច្ច” ដោយដួងចិត្តដែលមិនរង្គោះរង្គើ។

ថ្ងៃនេះ តោះនឹកឃើញសភាពចិត្តនៃការរស់នៅក្នុង “ពេលបច្ចុប្បន្ន នៅចំកណ្ដាលនៃភាពអស់កល្បជានិច្ច” នេះ ហើយនិយាយអំពីការទទួលស្គាល់មូលដ្ឋាន សម្រាប់ការរស់នៅមុនមនុស្សជាតិ នូវពេលបច្ចុប្បន្ន ដែលធ្វើឲ្យអតីតកាល និងអនាគតទាំងអស់ភ្លឺចែងចាំង។

ជាដំបូង អំពី “វត្ថុ និងរឿងរ៉ាវដែលយើងក្ដាប់ និងជាប់គាំង”៖ ទាំងនេះគឺជាចលនាដែលមនុស្សបង្កើត ដែលលេចចេញនៅក្នុងគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់មនុស្ស ហើយវាក៏ទាក់ទងនឹងចលនានៃបាតុភូតរូបធាតុ និងគ្រប់របៀបដែលវាផ្លាស់ប្ដូរដែរ។

មនុស្សដែលមានចន្លោះ រវាងស្មារតីទិព្វ និងខ្លួនឯងខាងរាងកាយ មានដួងចិត្តរង្គោះរង្គើរាល់ពេលដែលនរណាម្នាក់និយាយអ្វីមួយ ឬធ្វើអ្វីមួយ ដោយរីករាយ និងសោកសៅ អរសប្បាយ និងខឹង។

ហើយដោយគិតអំពីរបៀបដែលនយោបាយកំពុងដំណើរការ របៀបដែលសេដ្ឋកិច្ចកំពុងដំណើរការ អាកាសធាតុយ៉ាងម៉េច រញ្ជួយដីយ៉ាងម៉េច ដួងចិត្តរបស់ពួកគេរំកិល ពួកគេមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល ឬថប់បារម្ភ ពេញចិត្តនៅពេលដែលលោភលន់របស់ពួកគេត្រូវបានបំពេញ ឬអស់កម្លាំងនៅពេលដែលពួកគេខាត ហើយថែមទាំងចាំមើលឱកាសសងសឹកទៀតផង មែនទេ?

ចលនានៃគំនិតបែបនេះទាំងអស់ គឺជាការទទួលស្គាល់ និងគំនិតបណ្ដោះអាសន្ន ពីពេលដែលព្រលឹងនៅក្មេង ដែលគ្មានពាក់ព័ន្ធទាំងស្រុងនឹងស្មារតីទិព្វដើមនៃជីវិត។

ពួកវាម្នាក់ៗ ត្រូវបានកំណត់ ឲ្យនៅពេលណាមួយ ត្រូវបានបំភ្លឺដោយពន្លឺនៃជីវិត ហើយរសាត់បាត់ទៅ។

មនុស្ស គឺជាអ្នកដែលក្ដាប់រលកនៃគំនិតដែលកំពុងរសាត់ទាំងនោះ ហើយគិតថាវាពិត។ របៀបនៃការមាននោះ គឺជាការប្រើស្មារតី ដែល “ចន្លោះ” (ម៉ា) រវាងអ្នក និងជីវិត ត្រូវបានទុកឲ្យខ្វះ។

ហេតុនេះហើយ បានជាក្រៅពីពាក្យ “ហ៊ីតូ” (មនុស្ស) ដែលអាចសរសេរឲ្យមានន័យថា វិញ្ញាណស្ថិតនៅទីនោះផ្ទាល់ ក៏មានពាក្យជប៉ុន “និងហ្គេន” (មនុស្ស) ដែលសរសេរដោយតួអក្សរ “មនុស្ស” និង “ចន្លោះ” ដែរ។

“ការខ្វះចន្លោះ” (“ម៉ានុកេ” ពាក្យជប៉ុនសម្រាប់មនុស្សល្ងង់) មិនមែនជាពាក្យរើសអើង ដែលមើលងាយនរណាម្នាក់នោះទេ វាមានន័យថា មានចម្ងាយរវាងពន្លឺនៃជីវិត និងស្មារតីនៃរាងកាយ ដូច្នេះមនុស្សម្នាក់មិនកំពុងរស់នៅក្នុងជីវិតពិតរបស់ខ្លួនទេ។

ដូច្នេះ ប្រសិនបើ គ្រាន់តែជាការពិត មានចន្លោះរវាងជីវិត និងរាងកាយ វាក្លាយជារឿងសាមញ្ញ ក្នុងការបំពេញចន្លោះនោះ ដោយការផ្លាស់ប្ដូររបៀបដែលអ្នកប្រើស្មារតីរបស់អ្នក។ (នៅមានត លើកក្រោយ)