ការឡើងកម្រិតវិមាត្រនៃញាណទាំងប្រាំ – 8

(តពីលើកមុន)

ការហ្វឹកហាត់ក្នុងអំឡុងពេលសមាធិនៃការពិចារណាខាងក្នុង

ម្យ៉ាងទៀត វាល្អក្នុងការបិទភ្នែករបស់អ្នក ហើយធ្វើសមាធិនៃការពិចារណាខាងក្នុងម្ដងក្នុងមួយថ្ងៃ។

នៅពេលនោះ ចូរដកដង្ហើមតាមចង្វាក់ដែលវែងជាងការដកដង្ហើមដោយធូរស្រាល ដែលអ្នកធ្វើនៅពេលបើកភ្នែកទៅទៀត។

ហើយសូមសាកល្បងស្រមៃរឿងនេះ៖

ទីតាំងនៃគ្រាប់ភ្នែករបស់អ្នក ស្រុតចុះយឺតៗ ចុះ ចុះ ចុះ រហូតដល់ទីបំផុតវាស្ថិតនៅប្រហែលដប់សង់ទីម៉ែត្រខាងក្រោមផ្ចិតរបស់អ្នក ហើយអ្នកកំពុងមើលពិភពលោកពីពោះរបស់អ្នក។

បើអ្នកអាចស្រមៃរឿងនោះបាន នៅខណៈពេលនោះ ភ្នែករបស់អ្នកមិនមែនជាភ្នែកខាងរាងកាយទេ ប៉ុន្តែជាភ្នែកនៃចិត្ត។

នៅក្នុងពិភពលោកដែលមើលឃើញដោយភ្នែកនៃចិត្ត ការពិតទទេ (ដូចដែលវាជា) ត្រូវបានមើលឃើញដូចដែលវាកើតមានជាបណ្ដោះអាសន្ន ហើយសេចក្ដីពិតនៅពីក្រោយពួកវា ត្រូវបានមើលឃើញដូចដែលវាពិតជាជា។

នៅពេលដែលអ្នកមើលដោយភ្នែកនៃចិត្ត របៀបពិតប្រាកដដែលរឿងរ៉ាវជា ក្លាយជាអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ ទោះបីជាអ្នកចូលចិត្តឬអត់ក៏ដោយ។

ដូច្នេះ អ្នក ដែលនឹងរស់នៅដោយភ្នែកនៃចិត្តចាប់ពីពេលនេះតទៅ មិនយូរប៉ុន្មាននឹងអាចយល់ក្នុងមួយភ្លែត នូវអ្វីដែលនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ទៀត ហាក់ដូចជាកាន់វានៅក្នុងដៃរបស់អ្នក ដោយមិនត្រូវបានបំភាន់ដោយរូបរាងខាងក្រៅ ឬផ្ទៃនៃពាក្យសម្ដីរបស់ពួកគេ។

អ្នកក៏នឹងអាចមើលឃើញតែការពិតប៉ុណ្ណោះ ដោយគ្មានគំនិតប្រកាន់ខ្ជាប់ ទាក់ទងនឹងស្ថានភាពនៃពិភពមនុស្ស និងការផ្លាស់ប្ដូរនៃបរិស្ថានធម្មជាតិផងដែរ។

ការដែលអ្នកអាចមើលឃើញតែការពិតដោយគ្មានគំនិតប្រកាន់ខ្ជាប់ គឺពិតជាករណីនៃ “និយាយងាយជាងធ្វើ” ប៉ុន្តែនៅពេលដែលស្មារតីរបស់អ្នកស្ថិតនៅជ្រៅខាងក្នុង តាមរយៈដានធៀនខាងក្រោម ដែលជាច្រកចេញចូលទៅកាន់ពិភពខាងក្នុង ហើយស្មារតីលើផ្ទៃរបស់អ្នកចាប់ផ្ដើមចូលទៅក្នុងដែនទិព្វ អ្នកនឹងបានដាក់ជើងទ្រនៃស្មារតីរបស់អ្នក នៅក្នុងស្រទាប់មួយដែលគ្មានពាក់ព័ន្ធនឹងការសន្មត ការប្រកាន់ខ្ជាប់ ការវិនិច្ឆ័យភ្លាមៗ ឬការជាប់ជំពាក់ណាមួយឡើយ។ ដូច្នេះ ដោយមិនបង្ខូចការពិតតាមរយៈតម្រងនៃការជាប់ជំពាក់ អ្នកអាចមើលឃើញដោយត្រង់ ដូចដែលវាជា ទាំង “អ្វីដែលលេចឡើង និងរលាយបាត់ទៅ ដូចដែលរឿងរ៉ាវកើតមានជាបណ្ដោះអាសន្ន” និង “សេចក្ដីពិត សេចក្ដីល្អ និងសោភ័ណភាព ដូចដែលវាពិតជាជា ដែលរត់កាត់ភាពអស់កល្បជានិច្ច”។

គ្រាន់តែដោយការរស់នៅ “ជីវិតប្រចាំថ្ងៃនៃការដឹងគុណអស់ពីចិត្ត និងការដកដង្ហើមដោយធូរស្រាល” នរណាក៏អាចសម្រេចបាន “ការឡើងកម្រិតវិមាត្រនៃការមើលឃើញ” ជាក់ជាមិនខាន។

តាមសមាមាត្រនឹងរឿងនោះ ពេលវេលាមួយនឹងមកដល់ ដែលអ្នកកត់សម្គាល់ឃើញថា អ្នកកំពុងទទួលស្គាល់សំឡេងនិយាយ និងសំឡេងដែលអ្នកឮ របស់ដែលអ្នកប៉ះ អ្វីដែលអ្នកធុំក្លិន និងអ្វីដែលអ្នកភ្លក់ ដោយញាណខាងក្នុង ដែលញាណទាំងប្រាំខាងរាងកាយមិនអាចយល់ឃើញបាន។

នោះគឺជាការឡើងកម្រិតវិមាត្រនៃញាណទាំងប្រាំ។

តោះរស់នៅដោយបញ្ចេញពន្លឺ ជាមួយនឹងស្មារតីដែលបានឡើងកម្រិតវិមាត្រ

ដើម្បីនិយាយពីរឿងសំខាន់ក្នុងមួយម៉ាត់៖ កុំជាប់គាំងនឹងអ្វីមួយ ឬនរណាម្នាក់ដែលអ្នកឃើញ ឮ ឬជួបប្រទះ ចូរបណ្ដោយឲ្យវាហូរកាត់ទៅដោយរលូន ខណៈពេលដែលអ្នកទទួលស្គាល់វា។

ការដែលអ្នកអាចធ្វើរឿងនោះបាន គឺអស្ចារ្យជាងការដែលអ្នកអាចមើលឃើញអត្ថិភាពនៃពិភពលោកដែលមើលមិនឃើញ ឬឮសំឡេងរបស់អ្នកនៅក្នុងលោកខាងមុខឆ្ងាយណាស់។

“ការលែងការជាប់ជំពាក់” ក៏ជាអាថ៌កំបាំងចុងក្រោយបំផុតនៃសាសនាដែរ ប៉ុន្តែនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃផែនដី មានតែអ្នកកាន់សាសនាមួយក្ដាប់តូចប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្លាប់ឈានដល់ស្ថានភាពនោះ។

បើមើលពិភពនៃសាសនានាពេលបច្ចុប្បន្ន អ្នកអាចមើលឃើញថាវាពិបាកប៉ុណ្ណា ក្នុងការរស់នៅក្នុងស្ថានភាពនោះ មែនទេ?

បើអ្នកកាន់សាសនាបានដឹកនាំមនុស្សជាតិលើផែនដីយ៉ាងរឹងមាំ ពិភពលោកមិនគួរស្ថិតក្នុងភាពវឹកវរបែបនេះទេ ប៉ុន្តែតាមពិត វាមិនបានក្លាយទៅជាបែបនោះទេ។

នោះមួយផ្នែកគឺដោយសារតែ តាមពេលវេលា ការបង្រៀនដ៏ត្រឹមត្រូវដែលស្ថាបនិកនីមួយៗបានបង្ហាញ ត្រូវបានបន្តតគ្នាក្នុងទម្រង់ខុសគ្នាបន្តិច ដោយអ្នកកាន់សាសនាដែលបានដើរតាមពួកគេរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន ប៉ុន្តែដើម្បីផ្ដល់ហេតុផលជ្រៅជាងនេះ វាគឺដោយសារតែតួនាទីនៃការដឹកនាំការវិវត្តនៃស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិ ត្រូវបានផ្ទុកផ្ដាក់មិនត្រឹមតែឲ្យអ្នកកាន់សាសនាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែឲ្យមនុស្សម្នាក់ៗ។

អ្នកដែលពិតជាអាចផ្លាស់ប្ដូរពិភពលោកបាន គឺអ្នក មនុស្សធម្មតាម្នាក់ៗក្នុងចំណោមអ្នកទាំងអស់គ្នា។

នៅក្នុងខ្លួនអ្នក ស្មារតីទិព្វបានលេចឡើងលើផ្ទៃរួចហើយ ដល់ចំណុចដែលអ្នកអាចដឹកនាំសូម្បីតែអ្នកកាន់សាសនានៃអតីតកាល។

អ្នកបានទម្លុះសុភវិនិច្ឆ័យចាស់ដែលថា “វាជាកំហុសរបស់អ្នកដទៃ និងសង្គម” ហើយបានស្វែងរកមូលហេតុគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ មែនទេ?

អ្នកគឺជាអ្នកដែល តាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ កំពុងបង្ហាញតាមរយៈជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក នូវអ្វីដែលជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិត។

ទោះបីជាមាននរណាម្នាក់វះកាត់បើកអ្វីដែលនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ហើយមើលក៏ដោយ នឹងគ្មានអ្វីនៅទីនោះក្រៅពីការបន្លឺសំឡេងនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការដឹងគុណនោះទេ។

ការពិតនោះខ្លួនឯង បង្ហាញថាអ្នកគឺជាមនុស្សដែលសមស្រប ដើម្បីបើកវាំងននលើផែនដីថ្មីមួយ។

ដូច្នេះ ចូរដើរទៅមុខដោយទំនុកចិត្ត។

ព្រោះមិនយូរប៉ុន្មាន ពេលវេលានឹងមកដល់ ដែលអ្នកនឹងស្រក់ទឹកភ្នែកដោយក្ដីរីករាយ ដោយគិតថា “ខ្ញុំរីករាយណាស់ដែលខ្ញុំបានរស់នៅដោយជឿលើខ្លួនឯង”។

(ចប់)