សារៈសំខាន់នៃការទទួលស្គាល់ខ្លឹមសារនៃជីវិត

ពិភពលោកខាងមុខ នឹងក្លាយជាយុគសម័យមួយ ដែលមនុស្សម្នាក់ៗនៃមនុស្សជាតិ នឹងត្រូវបានសួរថា ពួកគេបានគិត និងនិយាយអ្វីពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ហើយពួកគេបានធ្វើសកម្មភាពដោយរបៀបណាដោយផ្អែកលើរឿងនោះ។

ទេ និយាយឲ្យចំទៅ តាំងពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 2000 តាំងពីឈានចូលសតវត្សរ៍ទី 21 ពិភពផែនដីបានចាប់ផ្ដើមឈានចូលវិសាលភាពនៃរំញ័របែបនោះរួចហើយ ហើយឥឡូវនេះបានមកដល់ស្ទើរតែពាក់កណ្ដាលផ្លូវហើយ។

សញ្ញាគួរឲ្យកត់សម្គាល់មួយនៃរឿងនេះ គឺថានៅក្នុងអ្វីដែលអ្នកហៅថា “ពិភពលោកនេះ” ផ្នែកងងឹតនៃមនុស្សជាតិ ដែលធ្លាប់រវើរវាយក្នុងទីងងឹត ហើយកម្រលេចឡើងលើផ្ទៃ កំពុងត្រូវបានលាតត្រដាង និងនាំមកបង្ហាញជាសាធារណៈនៅទីនេះទីនោះ មែនទេ?

នោះគឺជារូបភាពនៃរបស់ដែលបានប្រមូលផ្ដុំនៅក្នុងស្រទាប់អាស្ត្រាល់ ហើយមិនដែលចេញមក ឥឡូវនេះកំពុងលេចឡើងលើផ្ទៃ ដោយសារពិភពលោកកំពុងក្លាយជាវិញ្ញាណ។

“អ្វីក៏ដោយដែលមនុស្សតែម្នាក់ដូចខ្ញុំគិត ឬនិយាយ មិនសំខាន់ទេ” គឺជាការយល់ច្រឡំដ៏ធំ ដូច្នេះ សូមចងចាំរឿងនោះ។

ស្មារតីរបស់អ្នកម្នាក់ៗ ប្រមូលផ្ដុំគ្នាដើម្បីបង្កើតពិភពលោក។

ប៉ុន្តែការគិតថា “វាមិនសំខាន់ទេ” គឺដូចគ្នានឹងការរស់នៅក្នុងផ្ទះដែលព័ទ្ធជុំវិញដោយកញ្ចក់មើលម្ខាង ដោយសន្មតថា “យ៉ាងហោចណាស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ ទោះបីខ្ញុំធ្វើអ្វីក៏ដោយ គ្មាននរណាម្នាក់ផ្សេងនឹងដឹងទេ” ខណៈពេលដែលអ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់។

ប្រសិនបើវាជារឿងតូចតាចដែលអ្នកអាចសើចបាន ដូចជា “អូ៎ ខ្មាស់ណាស់ អ្នកបានឃើញហើយ” នោះជារឿងមួយផ្សេង ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើនចំណាយថ្ងៃរបស់ពួកគេ ផលិតជាច្រើននៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ នូវគំនិតដែលធ្វើឲ្យខ្លួនឯងឈឺចាប់ និងធ្វើបាបអ្នកដទៃ។

ពិតណាស់ ក៏មានពេលដែលពួកគេបញ្ចេញគំនិតដែលស្របនឹងភាពទិព្វដែរ ប៉ុន្តែទាំងនោះនៅតែមានតិចតួច។

នៅដើមការនិយាយនេះ យើងបាននិយាយថា “ពិភពលោកខាងមុខ នឹងក្លាយជាយុគសម័យមួយ ដែលមនុស្សម្នាក់ៗនៃមនុស្សជាតិ នឹងត្រូវបានសួរថា ពួកគេបានគិត និងនិយាយអ្វីពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ហើយពួកគេបានធ្វើសកម្មភាពដោយរបៀបណាដោយផ្អែកលើរឿងនោះ” មែនទេ?

គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវបានកំណត់ឲ្យត្រូវបានរុញឡើងចុះដោយឪពុកម្ដាយ គ្រូបង្រៀន ឬចៅហ្វាយនៅកន្លែងធ្វើការ ឬត្រូវបានបង្វិលទៅនេះទៅនោះដោយបងប្អូន មិត្តភក្តិ ឬមិត្តរួមការងារនោះទេ។

តើអ្វីទៅដែលបាននិងកំពុងធ្វើឲ្យអ្នករង្គោះរង្គើ?

ចាប់ពីពេលនេះតទៅ មនុស្សម្នាក់ៗនឹងចាប់ផ្ដើមដឹងវាដោយធម្មជាតិ។

ព្រោះទីបំផុត យើងកំពុងឈានចូលយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងវិសាលភាពនៃរំញ័រមួយ ដែលអ្នកមិនអាចមិនដឹងខ្លួនបានថា អ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងដូចកញ្ចក់ ហើយត្រឡប់មករកអ្នកវិញ។